Wat eet ons

Meneer heeft een beetje een haat-liefde verhouding met de Procter & Gamble’s en Unilevers dezer wereld. Hij ergert zich aan de enorme hoeveelheid rotzooi die ze ons in de maag splitsen, maar heeft ook wel weer respect voor de inventiviteit waarmee ze het zoveelste smakeloze en/of nutteloze product aan de man weten te brengen. ‘t Is een vak.

Zo kwam meneer onlangs een pak cappuccinomelk tegen. Professional, stond erbij. Een uniek product voor het bereiden van de perfecte cappuccino of koffie verkeerd. Dat wilde meneer natuurlijk wel eens proberen.

En wat zat er in? Magere melk. Met een beetje extra eiwit en stabilisator (E405). … voor een lange standtijd en een perfect stevige schuimlaag. Dat was het. Ka-ching zegt de kassa.

Meneer probeerde het uit. Het deed niks dat meneer’s eigen magere melk niet ook deed. Inderdaad, opgeschuimde magere melk staat best lang, maar het smaakt naar niks. Meneer heeft liever een kortdurende centimeter romigheid dan een meter mager purschuim. Zo is hij. Gekkert.

Overigens, zo Ka-ching zei de kassa ook weer niet. Het gros van de nieuwe producten uit de koker van de marketingmanager mislukt volkomen. Meneer vermoedt dat dat voor de cappuccinomelk ook geldt. Hij vond het pak namelijk bij de Action, niet echt de frontlinie van de detailhandel, voor €0,29. Daar moet meneer dan wel weer om gniffelen.

In de serie “dingen die u voor minder geld en met minder moeite gewoon in de supermarkt kunt kopen” vandaag: pindakaas.

Men neme:

• Een zak van 500 gram reeds geroosterde en gezouten pinda’s
• Een scheutje olie (een eetlepel of twee)
• Een staafmixer of keukenmachine ofzo

Doe de pinda’s met de helft van de olie in de keukenmachine en hakken maar! Bij meneer duurde het even voordat de massa overging van ’stukjes gehakte pinda’ naar ‘pindakaas’. Er was nog een beetje extra olie voor nodig.

De pindakaas viel een stuk lichter uit dan de Calvé pindakaas uit de Wateetons voorraadkast. En hij smaakte ook anders, naar gemalen pinda’s, eigenlijk. Dochter Wateetons vertrouwde meneer’s variant in ieder geval voor geen cent.
Overigens kunt u ook rauwe pinda’s kopen, ze doppen, roosteren, zouten en vervolgens tot pindakaas vermalen. Maar meneer had nog meer te doen.

… zo hoort een ei eruit te zien.

Een soepje, uit de vriezer. Lekker, iets met vis, kokos en rijst. En dit onbekende ingredient, dat meneer samen met de splinters verbrijzelde kies uit zijn mond peuterde. Maar wat is het?

Periodiek informeer ik u over de toestand in de Wateetons berging annex rijpingsruimte. Zo ook vandaag. Daar hangt namelijk al drie-en-een-halve maand ongestoord een ham te rijpen. De bil van het meest beschreven varken ooit. Vandaag kreeg meneer het op zijn heupen en nam het gezellige pakketje mee naar casa Wateetons.

Laat ik u even in herinnering brengen hoe de ham er in ging: klik

En zo kwam hij er uit:

Ingesnoerd door de touwen. Verkleurd (door de peperkorrels) en met hier en daar een plekje oppervlakkige schimmel. Erg appetijtelijk zag het er niet uit. Maar meneer wat allang blij dat het geen krioelende massa maden betrof.

Spannend moment 2: het aansnijden:

Hoe cool! Het zag eruit als… ham!

Spannend moment 3: het proeven. Het eerst wat meneer dacht was: “Dat is waar ook, ik had hem gerookt.” Dat was goed te merken. De rooksmaak was tot diep in het vlees doorgedrongen. Toen dacht meneer: “Best lekker!” Zoutgehalte perfect, mondgevoel en soepelheid ronduit geweldig. Geen spoortje van uitdroging of taaiheid. Maar, jong. Te jong voor de verkoop. De rijke gerijpte hamsmaak moest zich nog wat verder ontwikkelen. Dat mag gelukkig ook, na drie maanden. Tenslotte dacht meneer: “Meneer Wateetons, wat bent toch een coole dude.”

U weet het, meneer winkelt bij de LIDL, dus hij is wel wat gewend. Desondanks blijkt er een dieper dieptepunt te bestaan dan de kartonnen literpakken Schlöbberwein van de Duitse slavendrijver. Mijlen dieper. Meneer vond het bij ‘de Chinees’. Het was een cadeatje van de uitbater, omdat ons gezelschap iets te vieren had (het afstuderen met een 9,5 van zuster Wateetons junior, tussen twee haakjes). Meneer, de wijnkenner (sic) van het gezelschap, kreeg de fles in handen gedrukt.

Great China Wall. White wine. Sweet. Dat beloofde wat.

De achterkant beloofde nog veel meer: Gearomatiseerde drank op basis van wijn uit verschillende landen van de EU. Gearomatiseerde drank!?
De neus was ronduit bedorven. Een uiterst onaangenaam geurtje kwam er van de kurk en uit de flessenhals. Toen een voorzichtig slokje.

Oh

My

God

Een fles suikerstroop. Een hap honing uit 1952. Een liter gesmolten sinas-split. Cola zonder prik. Onaangemaakte grenadine. Papperige suikerspinresten in een prullenbak op de Dam.

De enige manier om de Great China smaak uit zijn mond en herinnering te krijgen bleek het nuttigen van drie literpakken Slöbberwein. Toen ging het wel weer.

Rara. Welke salade maakte meneer zelf en welke kwam bij Albert Heijn vandaan?

Meneer zapte per ongeluk langs Vroege Vogels. Daar werden net de laatste seconden getoond van een reportage over wildplukken. C’est trés cool!

Als ik nog één blogger het woord Lambada hoor gebruiken bega ik een moord.

Zijn eerste culinaire schreden zette meneer in restaurant De Noordmolen in Schiedam. De hoogste molen ter wereld, mag hij daar graag aan toevoegen. Zo ook nu: de hoogste molen ter wereld! Hij was 17 en afwasser. De culinaire schreden betroffen dan ook eigenlijk niet veel meer dan met een schuin oog de handelingen van de koks afkijken en de hele avond gebakken aardappeltjes eten. En afwassen dus.

Desondanks mag ik graag denken dat mijn liefde voor koken daar extra stimulans heeft gekregen.

Vorige week keerde meneer terug naar de Noordmolen (de hoogste molen ter wereld!). Het waren de Nationale Molendagen, het jaarlijks hoogtepunt in meneer’s leven, en hij was in de buurt. En wat bleek: meneer’s afwaskwaliteiten hadden een onuitwisbare indruk gemaakt op nog immer in het restaurant werkzame koks. Zeventien jaar na data kon men meneer nog uitstekend herinneren. Kok na kok kwam uit de keuken om de verloren afwas zoon te aanschouwen. Meneer’s hart glom van narcistische trots.

Thuis trok hij de stekker uit de vaatwasser, greep afwaskwast en theedoek en waste en droogde tot diep in de nacht.

Lang voordat meneer zich Wateetons ging noemen kookte hij al. Voedingsmiddelen, onder andere. En eten. Op een mooie zomerdag in 2005 kocht hij een kilootje paprika’s en maakte deze in. Geen idee meer hoe, maar het zal iets met azijn, suiker en kruiden geweest zijn.

In de volgende maanden gaf zo hier en daar een potje van het gevarieerd gekleurde goedje weg aan jubilerende vrienden. Meestal ontdekte hij de vrucht van zijn pan dan de volgende verjaardag ongeopend achterin een voorraadkast. Éen potje bewaarde hij zelf, achterin zijn voorraadkast. Tot hij gisteren, na bijna drie jaar, plots de geest kreeg.

En wat bleek: niet te vreten. Veel te veel suiker.

Misschien moet meneer voortaan zijn maaksels eerst proberen voor hij ze weggeeft.

Het is zomer en warm (of dat was het) en dan krijgt meneer de drang om te vissen. Dochter Wateetons was meteen enthousiast. Een half uurtje later zaten we op een steigertje, met onze voeten in het water naar een dobber te staren. Meneer in ieder geval, dochterlief probeerde met verbaal geweld, plonzende steentjes en hele boterhammen de vissen te lokken. Welke methode effectiever was laat ik in het midden, maar een uurtje later gingen we met vier Blankvoornen en een Rietvoorn in een HEMA tasje weer op huis aan.

Ze stonken. Naar sloot. Maar na ontslijmen, ontschubben, onthoofden en ontdarmen (waarbij er nog een aantal vrolijk opgeblazen zwemblaasjes te voorschijn kwamen) waren ze weer lekker fris. De kleintjes haalde meneer door wat bloem en de grote probeerde hij te fileren. Niet zijn expertisegebied zullen we maar zeggen. Daarna drie minuutjes in de hete olie.

Ze waren lekker. Grondsmaak was in geen velden of wegen te bekennen. Helaas waren de graten rondom de buikholte, zelfs van de kleintjes, te hard om de voorntjes á la boquerones fritos in een hap naar binnen te werken. Het werd dus een beetje pulken. Zelfs dochter Wateetons, die normaal haar maag wens te vullen met niets anders dan salami, danoontje en kipvingers smulde van het verse voornvlees. Laaiend enthousiast belde ze mevrouw Wateetons: “we hebben visjes doodgemaakt en opgegeten! Ze smaakten net als chippies!”

ps. lezersvraagjevoordemensen: welke is de rietvoorn?

Niet alleen is meneer een meesterlijk worstdraaier, onder een ander pseudoniem babbelt hij eveneens evenementen aan elkaar. Ledigheid is des duivels oorkussen, immers. Vandaag kon hij die twee hoedanigheden voor het eerst samenbrengen.

In Fifteen werd de kick off gegeven van een prachtig project van het Amsterdamse Rode Kruis: 2 aan tafel. Een jonge en een oude Amsterdammer spreken eens per maand af en doen samen boodschappen, koken en eten vervolgens het gerecht samen op. Hiermee probeert het Rode Kruis eenzaamheid onder ouderen te bestrijden en jonge en oude Amsterdammers op een positive manier in contact te brengen.

De kick off bestond uit een kookworkshop, gegeven door de koks van Fifteen en bezocht door zo’n honderd ouderen en jongeren. Meneer was de ceremoniemeester. Na afloop werd er samen gegeten. Dat kwam mooi uit, want meneer was nog nimmer bij Fifteen geweest. Het was een buitengewoon geslaagde lancering, van een mooi project.

Overigens moet me van het hart dat ik niet echt élke vorm van straatvoedsel heb geprobeerd. Er zijn grenzen. Zo heb ik de komkommer overgeslagen. Ik weet hoe een geschilde komkommer met zout smaakt. En dat geldt ook voor popcorn. En voor een broodje met plakjes tomaat had ik geen geld over. Het enige waar ik een beetje spijt van heb is het fruit dat ik niet proefde, ongetwijfeld waren de aardbeien hier vele malen lekkerder dan thuis. Nu ja.