via @meelmuisje

of toch niet?

Aanstaande zaterdag en zondag houden overal in het land individuele imkers en lokale bijenhoudersverenigingen open huis tijdens de Landelijke Open Imkerijdag. Imkers laten bezoekers zien er komt kijken bij het houden van bijen.  Kijk hier voor een imker bij jou in de buurt.

Daar sta je dan, met je haring en bier-feest, Leids ontzet of #Strawberrymob. En hou ook maar gelijk op met het organiseren van Koninginnedag 2011 of Lowlands. Leuk geprobeerd, maar het ultieme feest bestaat al: het Peruaans caviafestival.

(Via @eetschrijven)

En daar liep meneer. Op zaterdagmiddag, in Landsmeer. Hij bedacht dat hij nog nooit van zijn leven in Landsmeer was geweest. Slechts vijf kilometer van casa Wateetons. Het was warm, er was een pleintje en er liepen mensen die meneer niet zo goed verstond.  Hij waande zich op vakantie.

Wat bracht hem daar? In Landsmeer zit een supermarkt. Een DEEN supermarkt. Een supermarkt als alle andere, maar met een verschil: de aardbeien van Jan Robben. De smaakbommen uit Oirle. Twittersensatie van het moment. Zonder het verwerken van minstens een mud van deze aardbeien per etmaal tel je als culinarius anno 2010 niet meer mee. Die dus.

Meneer had nog nooit één aardbei van Jan Robben gegeten.

Smaakaardbeien. Onder die naam werden ze verkocht. €3,99 per pond. Gewoon in een plastic bakje. Noem hem een grotestadder maar meneer had toch meer iets van jute verwacht. Of gevlochten riet.  Wel stond Jan Robben zelve op de verpakking. Die straalt blijkbaar zoveel authentieks uit dat je geen jute meer nodig hebt.

Thuisgekomen vergelijk meneer ze met zijn aardbeien van de Turk. Het betrof duidelijk een andere soort. Ze leken op het oog niet erg op elkaar. Des avonds vergeleek hij ook, gespannen, de smaak. Of liever, dat liet hij doen. Blind. Door mevrouw Wateetons en twee gasten die positively nog nóóit van Jan Robben hadden gehoord.

De uitslag was unaniem. Zonder uitzondering vond men de aardbeien VAN DE TURK LEKKERDER. De vermeende smaakbommen uit Oirle werden in vergelijking tot de winnaars betiteld als ‘sponzig’, ‘te hard’, ‘waterig’ en ‘alsof ze te vroeg geplukt zijn’. Was meneer daar helemaal voor naar Landsmeer gereden? Had hij daarvoor wekenlang de beregening van de Oirlese velden via twitter van minuut tot minuut gevolgd? Shocking.

En nu?

Meneer weet het goed gemaakt. Hij geeft Jan en zijn aanhang nog één kans. Aankomende zondag, in Amsterdam, 14:00 uur. You and me. Laten we het, zeg, een #strawberrymob noemen.

http://nos.nl/artikel/168286-toename-aanrijdingen-met-wilde-dieren.html

U begrijpt waar meneer het komend weekend te vinden is.

Een nieuwe delicatessenwinkel én een nieuwe Steven Spielberg

via @wimdejong

Mocht u in de veronderstelling zijn dat boerenmarkten tegenwoordig slechts door hoogopgeleide en grootstedelijk 35+ yuppen met bakfietsen en kinderen die Bo, Knorre en Splinter heten bevolkt worden, think again. Op, bijvoorbeeld, de Veluwe boert men nog markten zoals we die kennen uit grootvaders tijd. Daar zitten Splinters nog gewoon elke avond in je vinger en hangt Knorre ondersteboven uit te bloeden boven een tinnen kuip. Ik bedoel maar.

Meneer bezocht zo’n markt.
Bovengrondser tref je ze niet vaak aan.  Er was een rad van fortuin, waarvan de opbrengst naar een of ander gristelijk splinterorganisatie voor negertjes in Zuid-oost Azie ging. Meneer won twee tickets voor Tracktorpulling Extravaganza in Gortel. Er waren veel kraampjes met boerenlandwinkeluitstallingen, waarvan niet één bij navraag zijn worsten, kaas of jam zelf bleek te hebben gemaakt. Behalve natuurlijk het blauwgekielde boertje dat meneer de vermaledije Pirk aansmeerde. Toen een belofte, thans een deceptie. Verder trof meneer vleesmolens zonder snoer, kruiden zonder smaak, vrouwen zonder make up, een multilevelmarketingprogramma zonder winst, een beenham zonder been, een vos zonder binnenkant en klompen van beton waarvan meneer 42 paar kocht.

Een mooie dag, maar volgende keer toch maar liever weer underground.

Zanger/gitarist Onno Smit besloot zijn passie voor eten, drinken en koken te combineren met het opnemen van een album. Uit praktische overwegingen, welteverstaan: hij had geen geld om de medemuzikanten te betalen. Dan maar een goede maaltijd als gage. Tijdens elke sessie kookte Onno een uitgebreide maaltijd voor de muzikanten in ruil voor hun muzikale bijdrage. Een geweldig idee. Nog geweldiger was het om de recepten ook gewoon op te nemen in het cd-boekje. Morgen staan Beans & Fatback in Paradiso, als support-act van de ogenschijnlijk evenmin overdienstelijke eter Tim Knol. Uitverkocht, dat dan weer wel.

De tracklist, van de plaat Finger Linkin’ good, die 17 april uitkwam bij Excelsior luidt:

1. Downfall – Spek & Bonen met Karbonades
2. Let Me Show You – Scheermessen, Oesters, Kokkels & Mosselen
3. All I Think About – Kip overgoten met Witte Wijn
4. Roots From My Soul – Zeebaars met Salsa Verde
5. Home Grown Recipe – Konijn met Aardappelpuree
6. Tonight Girl I’m Coming Back Home – Pasta met Vleessaus
7. Lay Down Speak Low – Rib-Eye Steak met Tomaten in Balsamicoazijn
8. Your gentle touch will Blow My Sins Away – Gegrilde Kip met Caponata
9. Holding On – Geroosterde Groenten met 3 soorten Worst
10. The Breeze – Salades voor bij de gerechten
11. Billie’s Stride – Bloedworst met Appel en Cider

Meneer ziet een markt, ook voor niet kokers. Doe de tuin van je gastmuzikanten, of zet hun ikeameubelen in elkaar. Was hun auto, trim hun poedel bij. Mocht nu een van u, lezers of lezeressen, geïnspireerd zijn kennis van de drank (Cuno? Wat voor jou?) danwel haar lichamelijke kwaliteiten willen inzetten als gage: meneer wisselt niet onverdienstelijk van het A- naar het G-accoord (en terug).

Dank @superkruit voor de tip.

Weet u nog, de #undergroundboerenmarkt van vorige week. Het Parool was er ook, en interviewde organisator Marjan Ippel en enkele microproducenten. Het is een geweldig leuk stuk geworden, met dé openingszin van 2010: “er hangt een worst in je haar”. U zult begrijpen dat de gerookte parasolbungelaars van meneer een prominente rol spelen.

Dus ren allemaal naar uw boekhandel en haal de zaterdagkrant. En als u daar toch staat, vraag dan gelijk even of uw boekverkoper wel voldoende exemplaren van meneer’s Handboek voor de Vinex-jager ingekocht heeft. Volgende week maandag, 31 mei, zou het in de schappen moeten liggen. Met dit handboek in de hand staat op de volgende #undergroundboerenmarkt, gewoon zélf gedroogde worsten te verkopen. Of stadsduivenpaté. Of zelfgemaakte camembert. Of zelfgestookte alcohol. Mocht u er overigens wat voor voelen om in groepsverband één van deze vaardigheden live door meneer Wateetons en Sjoerd Mulder aangeleerd te krijgen, neem dan contact op met meneer. Hij en Sjoerd zijn voornemens binnenkort met een serie Vinex-jagerworkshops de markt te bestormen.

Oh, en nee, meneer Wateetons heet géén Sjoerd Mulder, hij schreef het boek samen mét Sjoerd Mulder, de stadsjager van de Wallen. Of zoiets.

Update: en omdat de krant van dinsdag al weer bijna op de mat ligt, hier de scans van het artikel uit het PS van de week van afgelopen zaterdag.