Wat eet ons

Een post van mevrouw Wateetons om aan mijn 10% bijdrage te komen.

Mevrouw was in Portugal, gezellig met een vriendin. Wat waren haar culinaire hoogtepunten:

• Franceshina, een zeer uitgebreide tosti met saus die je rond Porto vindt. Jaja, een lokaal gerecht.
• Pastasalade, zelfgemaakt! Voor op het strand. De lekkerste pastasalade die ik ken, recept van meneer Wateetons, al jaren favoriet: mozzarella, basilicum, pasta, worstje, meloen, pijnboompitten, geroosterde paprika, zongedroogde tomaatjes, grof zout en scheutje olijfolie.
• Pink lady, cocktail met bacardi, vodka, aarbeiensiroop en slagroom. Helaas was ding zo geconcentreerd dat we na drie slokken al achterover vielen, ondanks driftig roeren van de slagroom door de cocktail.
• Vino verde, 4,50 voor een fles (in een restaurant!)
• Pizza van pizzahut, jammie, lekker smeuig.

Probeer dat maar weer eens goed in het zakje terug te krijgen.

Een warme zondagmiddag is goed voor de band tussen papa en dochter Wateetons, maar minder bevorderlijk voor de hoofdstedelijke visstand.

Dat meneer en mevrouw geen voetbalkijkers zijn betekent niet dat ze gedurende een wedstrijd van het Nederlands elftal geen recht hebben op voetbalsnacks!

… zo hoort een ei eruit te zien.

Periodiek informeer ik u over de toestand in de Wateetons berging annex rijpingsruimte. Zo ook vandaag. Daar hangt namelijk al drie-en-een-halve maand ongestoord een ham te rijpen. De bil van het meest beschreven varken ooit. Vandaag kreeg meneer het op zijn heupen en nam het gezellige pakketje mee naar casa Wateetons.

Laat ik u even in herinnering brengen hoe de ham er in ging: klik

En zo kwam hij er uit:

Ingesnoerd door de touwen. Verkleurd (door de peperkorrels) en met hier en daar een plekje oppervlakkige schimmel. Erg appetijtelijk zag het er niet uit. Maar meneer wat allang blij dat het geen krioelende massa maden betrof.

Spannend moment 2: het aansnijden:

Hoe cool! Het zag eruit als… ham!

Spannend moment 3: het proeven. Het eerst wat meneer dacht was: “Dat is waar ook, ik had hem gerookt.” Dat was goed te merken. De rooksmaak was tot diep in het vlees doorgedrongen. Toen dacht meneer: “Best lekker!” Zoutgehalte perfect, mondgevoel en soepelheid ronduit geweldig. Geen spoortje van uitdroging of taaiheid. Maar, jong. Te jong voor de verkoop. De rijke gerijpte hamsmaak moest zich nog wat verder ontwikkelen. Dat mag gelukkig ook, na drie maanden. Tenslotte dacht meneer: “Meneer Wateetons, wat bent toch een coole dude.”

Rara. Welke salade maakte meneer zelf en welke kwam bij Albert Heijn vandaan?

Meneer zapte per ongeluk langs Vroege Vogels. Daar werden net de laatste seconden getoond van een reportage over wildplukken. C’est trés cool!

Zijn eerste culinaire schreden zette meneer in restaurant De Noordmolen in Schiedam. De hoogste molen ter wereld, mag hij daar graag aan toevoegen. Zo ook nu: de hoogste molen ter wereld! Hij was 17 en afwasser. De culinaire schreden betroffen dan ook eigenlijk niet veel meer dan met een schuin oog de handelingen van de koks afkijken en de hele avond gebakken aardappeltjes eten. En afwassen dus.

Desondanks mag ik graag denken dat mijn liefde voor koken daar extra stimulans heeft gekregen.

Vorige week keerde meneer terug naar de Noordmolen (de hoogste molen ter wereld!). Het waren de Nationale Molendagen, het jaarlijks hoogtepunt in meneer’s leven, en hij was in de buurt. En wat bleek: meneer’s afwaskwaliteiten hadden een onuitwisbare indruk gemaakt op nog immer in het restaurant werkzame koks. Zeventien jaar na data kon men meneer nog uitstekend herinneren. Kok na kok kwam uit de keuken om de verloren afwas zoon te aanschouwen. Meneer’s hart glom van narcistische trots.

Thuis trok hij de stekker uit de vaatwasser, greep afwaskwast en theedoek en waste en droogde tot diep in de nacht.

Meneer bezoekt een congres en vult zijn dagen met verveeld luisteren naar slecht uitgevoerde praatjes van moeizaam Engels sprekende wereldgenoten.

Maar als hij even naar buiten stapt zijn daar de straatverkopers van Istanbul, met hun broodjes, maiskolven, olijven en gepofte kastanjes. Meneer heeft zich tot doel gesteld elke type straatvoedsel tot zich te nemen.

Uit meerdere bronnen had meneer begrepen dat er in de Spaanse lente wilde asperges te vinden zouden zijn. Tijd voor een wildplukavontuur. Na drie dagen speuren onder olijfbomen, naast olijfbomen, tussen gras, onder struiken, op bergkammen, in ravijnen, in de schaduw en in de volle zon vond hij wat hij zocht.

Een asperge!

De volgende dag ontdekte hij dat hij in zijn zoektocht een essentiele plek had overgeslagen, waar de asperges talrijk bleken: het koelvak van de supermarkt.

Ach, de Duitse daden zijn vergeven en vergeten. Wat herstelbetalingen en we doen nergens meer moeilijk over. Meneer en mevrouw zitten inmiddels lang en breed in Spanje. Het bleek aldaar ook nog eens teringweer geweest te zijn dus dat maakt hun Duitse omweg ook weer iets minder erg. En toen zij, vers uit het vliegtuig, werden verwelkomd met een 30 jaar oud flesje Niepoort Port van €150 en een zalig geitenkaasje (van €2,50) was de vakantie echt begonnen.

Meneer en mevrouw probeerden er maar het beste van te maken. Best een mooie omgeving, eigenlijk. En lekker weer. De schnitzels smaakten ook prima. En wijn in een moeselglas, waar vind je dat nog? Na twee exemplaren daarvan (á 0,2 liter) zagen de Wateetonsjes het leven al weer wat rooskleuriger in. Dochter Wateetons, met nog maar weinig vlieguren maar wel veel ervaring met het missen van de bus, deed ook alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Ze mocht bij papa en mama Wateetons op de kamer slapen, in een groot bed. Daar kan geen enkel Zuid-europees land tegenop.

’s Ochtends aten de Wateetonsjes een fijn Duits ontbijtje, met kraakverse harde broodjes, zuur brood, en een keur aan heerlijke vleeswaren.  De zon scheen weer, over het Duitse land en in hun beider hartjes.

Een mailtje vandaag van onze gastvrouw in het Spaanse: of we een pak Senseo Dark Roast willen meenemen.
Tja.