Wat eet ons

Meneer Wateetons vindt het leuk om gerechten na te maken. Hij beschaamt mevrouw Wateetons keer op keer door in restaurants hard snuivend boven zijn bord te hangen. Zo probeert hij op basis van de geur en smaak de ingredienten van een gerecht te achterhalen. De sport is dan om de volgende dag thuis uit het hoofd hetzelfde te fabriceren. Dat lukt soms wel en soms niet. Meestal niet eigenlijk. Of in ieder geval niet helemaal. 

Onlangs at hij in restaurant Levant te Amsterdam alwaar hij tien verschillende mezze voorgeschoteld kreeg bij wijze van voorgerecht. Aangezien hij in een betrekkelijk formeel gezelschap was liet hij het opzichtig snuiven maar even voor wat het was. In de dagen erna is hij aan het Mezze maken geslagen. Twee gerechtjes kon hij zich nog goed herinneren: een paprika-tomaat-walnoten mezze en een zoete spinazie-pijnboompitten mezze. Die laatste maakte hij ongeveer als volgt:

Zoete spinazie-pijnboompitten mezze.

• een pond verse spinazie, goed gewassen en een beetje grof gesneden
• een handje pijnboompitten
• twee klein gesneden sjalotjes
• wat olijfolie
• citroensap
• een halve eetlepel honing
• peper en zout naar smaak

Fruit het sjalotjes zachtjes in wat olijfolie. Voeg als deze zacht is de spinazie toe. Laat dit slinken maar het mag nog best een beetje stevig zijn. De je moet de blaadjes nog een beetje kunnen herkennen. Veel langer dan een paar minuten mag het niet duren. Rooster in een andere pan de pijnboompitten. Haal de spinazie van het uur en meng het met een scheutje citroensap en de honing. Meng goed. Voeg de pijnboompitten toe. 

Paprika-tomaat-walnoten Mezze

Ook deze probeerde ik na te maken. Sort of. Het werd lekker maar niet geheel overeenkomstig het oorspronkelijke gerecht. Dat bleek deste duidelijker toen een mede-eter me erop attent maakte dat het recept van deze mezze gewoon op de website van het restaurant staat. Zoals nog veel meer gerechten trouwens. Dus van de site van Restaurant Levant:

• 100 gr. walnoten, verbrijzeld (kan in de blender)
• 100 gr. feta
• sap van een 1/2 citroen
• 1 teentje knoflook
• 2 eetlepels tomatenpuree
• 2 eetlepels olijfolie
• 1 eetlepel hete paprika
• 2 eetlepels droge munt  

Meng alles door elkaar en dan even doorkneden. Het moet een dikke, korrelige puree worden. Serveer het in een kom en leg er wat vers warm brood naast.

Overigens heb ik sterk de indruk dat de basis van dit gerecht zoals ik het daar at bestond uit gegaarde en ontvelde paprika en niet tomatenpuree. Het kan natuurlijk zijn dat meneer Wateetons zijn proefvermogen schromelijk overschat, maar daar gaan we natuurlijk niet van uit.

Kijk eens aan, een bevestigingsmailtje van de restaurantweek. Het is dus niet helemaal een debacle geworden. Al is het niet van de Kersentuin waar ik als eerste (meende) gereserveerd te hebben. Wel van Dorrius. Is dat eigenlijk wat? Hun website strekt alvast niet tot de aanbeveling. De kaart is tamelijk klassiek. We zien wel.

http://www.restaurantweek.nl/

Daar kun je, 1 februari om 15:00 sharp reserveren voor de restaurantweek, 5-11 maart. In deze week kun je voor slechts 25 euro per persoon dineren op plekken waar je normaal het drievoudige zou betalen.

EDIT: 14:55 site down.

15:01, site nog immer down.

15:13, nou ja zeg. Je zou toch verwachten dat ze voorzorgmaatregelen zouden hebben getroffen…

15:31: binnen! Althans, op de hoofdpagina, maar probeer nou maar eens te reserveren.

15:46: ben je binnen, is het volslagen onduidelijk hoe je moet reserveren…

15:58: volgens mij heb ik gereserveerd bij De Kersentuin, maar erg zeker ben ik er niet van.

16:11: en bij Dorrius. Denk ik.

Afgelopen weekend bevonden meneer en mevrouw Wateetons zich in het hart van Spanje. Een zo-maar-verrassing van meneer voor mevrouw. Het weer was fantastisch, de stad uiterst aangenaam en het eten, vanzelfsprekend, geweldig. Eigenlijk waren de meeste activiteiten noodzakelijke vulling van de leegten tussen ontbijt, lunch en diner.

Dus genoten we van Churros van Maestro Churreros, de heerlijke hammen van El Muséo del Jamón en de meest fantastische vegetarische maaltijd ooit bij Yerbabuena (ga daar naar toe!). Dit alles uiteraard vergezeld van veel wijn en heel veel ‘café solos’.

(maar meneer Wateetons vreest uiteraard met grote vreze voor de weegschaal morgenochtend)