Het was gezellig, lekker en verrassend. Bedankt!

En geen afwas, geen asmond, geen kater, geen honger en nog een hele dag voor de boeg.

Welke pasta’s at meneer?

1

2

U mag kiezen uit:

a) strozzapretti
b) conchiglioni
c) cappalletti
d) truciolo
e) orecchiette

Hou maar op met koken. Het hoogtepunt is al bereikt. Verfijnder dat dit gaat het niet worden. Uw werk zal nooit uit de schaduw komen van deze Bolognese lekkernij: de patat-pizza!

Afgelopen week was er een van nemen. Zo kreeg meneer om te beginnen een geheimzinnig bericht van Kattebelletje waar de codewoorden Wagyu en Worst in voorkwamen. Een magische combinatie. En dus stond hij op een avond op Leiden Centraal, met een plaksnor op, te wachten op een blond bepruikte vrouw met zonnebril en een Frankfurter Allgemeine onder haar rechter arm. De overdracht had binnen enkele seconden plaats gevonden. Onopvallend. Gewoon twee bloggers die van worst wisselen. Niks aan de hand. Het resultaat: een Wagyu salami voor meneer waar hij uiteraard op worstlog over zal rapporteren.

Daarnaast hielp meneer zuster Wateetons Medior dit weekend met verhuizen en ontving voor die paar uurtjes sjouwen een enorme zak walnoten. Een uitstekende ruil. Wel uit de tuin van het huis waar ze van vertrokken, helaas.  Maar wacht, dat was nog niet alles! Op de koop toe kreeg meneer een potje met yoghurtbloempjes, of Kefirkorrels, voor Kefir. Schijnt geweldig gezond te zijn. Mevrouw spits haar oren. Iets met darmen enzo.  Meerdere van u hadden de bloemkool-, niervet en keelschraapselaandoende propjes als zodanig herkend. Hulde. Meneer gaat er mee aan de slag en meldt zich.

Ook was daar die onwaarschijnlijk dikke plak ribeye die meneer toegestopt kreeg van Tijskookt. Verrukkelijk. Ook diens koffiesample deed meneer concluderen dat er in huize Wateetons nimmer meer Lavazza geserveerd zal worden, maar louter nog Izzo.

Als toetje trakteerde meneer zichzelf op een kilootje sleepruimen. Gekaapt bij een kinderpsychiatrische instelling waar hij ze in grote getale aan de sierstruiken had zien hangen. De arme schapen keken met grote ogen naar die vreemde meneer die in hun tuin de struiken molesteerde. Ik voorzie de komende weken een terugval.

Tenslotte was er nog mevrouw Wateetons… enfin.

Onzichtbaar op het Pontplein, voorbijgefietst door forenzen staat Al Ponte. Een klein stukje Italie op de IJoever.  Een druppel dauw in de culinaire woestijn die Amsterdam-Noord is. Dat daar ooit duizend bloemen zullen bloeien.

€1,80. Dat is dan weer jammer. Een espresso mag niet meer dan een euro kosten. Dat is de regel.

In weerwil van het beeld dat blijkbaar onder zijn lezers leeft van een burgerlijke en saaie meneer Wateetons slenterde hij het afgelopen weekend heel hip met 55.000 oh-zo-niet-saaie-tieners over het flexe Lowlandsterrein in Biddinghuizen. Daar luisterde hij wat hippe bandjes, lag dope te zijn in het gras, danste des nachts op de boemlauwste tracks en deed meer hééle coole dingen.

En hij liep een griepje op. Misschien heeft u toch wel gelijk.

Fijne momenten beleefde meneer gisteravond. De ingrediënten: een reebout van twee kilo, een oven, veel spek, knoflook, rozemarijn en honing, een xbox 360 en zijn compaan Wildeavonturen.

U moet wel opschieten, ze zijn nú rijp, lekker en ze vallen en masse op het fietspad waar meneer ze elke dag verder tot moes fietst.

Grotere kaart weergeven

Lekker. Een gerookte varkenskuit. Zomaar. Meneer boft.

Op de foto bij de vorige post ziet u drie konijntjes. Twee waren makkelijk te spotten, maar rechtsboven aan de bosrand zit er nog een.  Meneer heeft ze even voor u omcirkeld. Maarrr, dat zijn ze niet allemaal. Rond het buitenhuisje van de Wateetonsjes bivakkeren plots vijf konijnen. Mogelijk zijn het er zelfs meer. En wat schetste onze verbazing: ze lopen niet weg. Als je ze een beetje rustig benadert blijven ze vrolijk knabbelen aan hun paardenbloemetjes. Sommige lieten zich zelfs aaien. Het koddige aanzicht van de, waarschijnlijke, moeder doet vermoeden dat zij een ontsnapt tam konijn is. Het feit dat ze dochter Wateetons toeliet haar ruwhandig te betasten en er geen probleem mee had dat meneer een beetje aan haar oren trok sterkte ons in ons vermoeden.

Grappig hoor. Maar nu?

U  begrijpt dat meneer zijn kruisboog uit het vet wilde halen. Maar hij werd hierin geremd door een aantal factoren:

• de onsportiviteit van het met je rechterhand schieten van een konijn dat je met je linkerhand aan het aaien bent
• een stukje weekhartigheidsgebeuren, iets doodmaken dat je net vertederd geaaid hebt is lastig
• mevrouw Wateetons: zij heeft een zwak voor alle dingen donzig, en voor konijnen in het bijzonder
• schoonfamilia Wateetons, de feitelijke eigenaars van het buitenhuisje en omliggende waterschapsheuvels; zij blijven liever in de veilige veronderstelling dat vlees groeit in plastic bakjes in de supermarkt.

Wat moet meneer doen?

Tel de culinaire drama’s.

Wítte peper… tht 2001… met stukjes roest… anno 1880

En, schrik niet, het werd nog altijd gebruikt in het Veluw’s buitenhuisje van de Wateetonsjes. Het buitenhuisje waar men culinair schrijft met een kleine k. Waar gegeten wordt uit de uitverkoopbakken uit de Xenos. Waar meneer nieuwe combinaties bedenkt van Knorr’s wereldgerechten en whiskey cocktailsaus.

Daar dus.

Maar wat betreft de peper vond meneer dat zelfs de buitenhuisgrens nu wel zo’n beetje bereikt was. Tijd voor een investering in zichzelf: zwárte peper. Maar wel voorgemalen en van de Lidl natuurlijk, dergelijke grote veranderingen moet je met beleid doorvoeren. In extase kocht hij ook gelijk een potje paprikapoeder, kerriepoeder, nootmuskaatpoeder en knoflookpoeder. Welk een culinaire geneugten lagen nu wel niet binnen handbereik? Kipkerrie met stukjes ananas! Bloemkool met een kaassausje! Macaroni!

Het mocht niet zo zijn. Binnen een dag lag deze toekomst in duigen, op onduidelijke wijze van de tafel afgekukeld. De wraak van De Körver witte peper. Meneer heeft het blikje maar weer uit de vuilniszak gevist. Hij leek wat meer te glimmen. Sommige dingen moet je niet willen veranderen.

Afgelopen weekend trakteerde meneer mevrouw op een weekendje Sauerland. Zo is hij, romanticus ten top. Er werd gewandeld, genoten van typisch Sauerlandse specialiteiten als tuinkers en paprika, gemanicuurd, uitgeslapen tot 7:09 en nog meer gewandeld. En heel veel kilometers gereden.

(excusez voor de lange lijst plaatjes, meneer en Wordpress hebben ruzie omdat die laatste niet mee mocht naar Duitsland).

Hoe kon meneer de onlangs bereikte magische 66,5-kilogram-grens beter vieren dan door zichzelf culinair en carbrijk te verwennen? Weer Ron Blaauw wellicht? Le Ciel Blue? Een avondje verantwoord grazen in De Kas dan misschien? Neen. Meneer besloot zich te wagen aan de eet-uitdaging voor de man van nu. Het gerecht dat sterrenkoks tot tranen brengt en culischrijvers om hun moeder doet roepen. De culinaire Mount Everest. Meneer bedwong hem en bereikte buiten adem de tl-verlichte en sesambesprenkelde piek. Gejuich, een traan, een glimmende mevrouw en 1000 kilocalorieën. Voedsel zal nooit meer smaken zoals het deed vandaag.

Meneer kwam, zag en overwon de McGangbang.

U merkt het, meneer schrijft even niet zoveel. Geen experimenteermoeheid, hij heeft zojuist nog een pond bedorven varkensvlees in de kliko gekieperd. Schrijfmoe is hij ook niet, hij doet eigenlijk de hele dag niet anders. Maar teringtyphusdruk met andere dingen dan stukjes schrijven op Wateetons, dat dan weer wel.

Om het leed een beetje te verzachten: this is why you’re fat. En omdat de metapizza misschien wel de belangrijkset culinaire ontdekking is sinds de McGangbang.