Wat eet ons

Niet alleen is meneer een meesterlijk worstdraaier, onder een ander pseudoniem babbelt hij eveneens evenementen aan elkaar. Ledigheid is des duivels oorkussen, immers. Vandaag kon hij die twee hoedanigheden voor het eerst samenbrengen.

In Fifteen werd de kick off gegeven van een prachtig project van het Amsterdamse Rode Kruis: 2 aan tafel. Een jonge en een oude Amsterdammer spreken eens per maand af en doen samen boodschappen, koken en eten vervolgens het gerecht samen op. Hiermee probeert het Rode Kruis eenzaamheid onder ouderen te bestrijden en jonge en oude Amsterdammers op een positive manier in contact te brengen.

De kick off bestond uit een kookworkshop, gegeven door de koks van Fifteen en bezocht door zo’n honderd ouderen en jongeren. Meneer was de ceremoniemeester. Na afloop werd er samen gegeten. Dat kwam mooi uit, want meneer was nog nimmer bij Fifteen geweest. Het was een buitengewoon geslaagde lancering, van een mooi project.

Meneer en mevrouw probeerden er maar het beste van te maken. Best een mooie omgeving, eigenlijk. En lekker weer. De schnitzels smaakten ook prima. En wijn in een moeselglas, waar vind je dat nog? Na twee exemplaren daarvan (á 0,2 liter) zagen de Wateetonsjes het leven al weer wat rooskleuriger in. Dochter Wateetons, met nog maar weinig vlieguren maar wel veel ervaring met het missen van de bus, deed ook alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Ze mocht bij papa en mama Wateetons op de kamer slapen, in een groot bed. Daar kan geen enkel Zuid-europees land tegenop.

’s Ochtends aten de Wateetonsjes een fijn Duits ontbijtje, met kraakverse harde broodjes, zuur brood, en een keur aan heerlijke vleeswaren.  De zon scheen weer, over het Duitse land en in hun beider hartjes.

Volgende maand vliegt meneer Wateetons naar Turkije. Met Turkey Airlines, dat spreekt. Die doen tenminste nog aan maaltijden in het vliegtuig. En wat voor maaltijden! Met zo veel keuze gaat meneer het er eens lekker van nemen. Hij heeft een Hindoemaaltijd besteld, met extra kroepoek.

De grote Wateetons Kerst Quadrologie, bemind en gevreesd tot voorbij de grote rivieren. Met deel 1, mevrouw Wateetons speelt haar kerstmenu troef uit, leken we het culinaire summum al ruim voor de daadwerkelijke kerstdagen achter de rug te hebben. Maar neen, het kan mooier, het kan verfijnder, het kan lekkerder, zo bleek zaterdagavond bij (schoon)ouders Wateetons. De vrouw des huizes had besloten dat het na enkele decennia kerstmenu’s wel welletjes was. “De typhus voor jullie allemaal” brulde zij plots op een natte zaterdagmiddag in november “ik zet dit jaar geen stap meer in de keuken!” Mevrouw Wateetons viel in katzwijm en meneer brak verschrikt zijn glas. Na een koortsachtig familieberaad werd besloten onszelf dit jaar dan maar te laten bedienen. Geen stress, geen voorbereidingstijd, geen mislukkingen en geen ham met meloen. De kersthemel.

Het was Tijs, kok op locatie, die uiteindelijk op zondag de 23e december de familiekeuken betrad. Ingredienten, bestek, servies en ijsmachine had hij bij zich. De vuile vaat nam hij na afloop weer mee. Tijs serveerde een gang of vijf, in een Italiaans/Hollandse stijl. Het was lekker én het was ontspannend. Voor iedereen. Schoonmoeder Wateetons zag die avond de culinaire kerstster aan de hemel stralen. Helemaal in de wolken door zijn kookkunsten en charmes legde ze gelijk haar verjaardagsdinertje vast. Toen ze aan het eind van de avond in alcoholische extase opperde hem te adopteren als zoon besloot Tijs maar weer eens op huis aan te gaan.

Inmiddels in Örebro verzeild (spreek uit: Eurebroe. Of Eurebreu, wat u maar lekker Zweeds vindt klinken) observeert meneer Wateetons nog immer de Zweedse eetgewoontes. De volgende zaken vielen hem recent op:

• Koffie koffie koffie koffie!
• Zoet zoet zoet zoet! De Zweed lust wel een koekje, dat wist u al. Maar ook voor snoepjes in de brede zin des woord en een stukje chocola of marsepein trekken Henrik en Astrid hun nös niet op.
• Men is hier een warme lunch gewend. De Zweden bij wie meneer zijn dagen doorbrengt konden zich niet voorstellen dat men op slechts één warme maaltijd kan leven.
• Het eten is hier niet duurder dan in de lage landen, maar voor een glaasje matige huiswijn vraagt men zonder blikken of blozen zes öro.
• Maar dan is er gelukkig de cider. Waar meneer’s Gall & Gall om de hoek welgeteld één cidervariant heeft staan zag hij hier op de kaart een perencider, een frambozencider en een bosbessencider staan. Dat kwam goed uit want ze waren goedkoper dan de wijn en meneer houdt wel van cider. Groot was echter teleurstelling toen hij een zoet, zwak alcoholisch tienerdrankje voor zijn nös kreeg. Een Breezer, maar dan waterig. Van dronken worden kwam niet veel die avond. Ach, ook wel eens aardig, voor de verandering.
• Koffie koffie koffie koffie! Had ik dat al gezegd?

Meneer had een gastvrijheidsinjectie nodig na het recente Kookpunt debacle. Dus toen hij onlangs ergens uiterst prettig door de bediening bejegend werd verblijdde hij het restaurant die week met een tweede bezoek. Sterker nog, met slechts één dag ertussen. Hotel De Goudfazant was het gelukkige etablissement. Mevrouw en meneer vermoeden dat ze het naambord gewoon ergens op de vuilnishoop hebben gevonden want het is, noch was, een hotel. Het is zelfs niet meer dan een loods, op een beduimeld bedrijventerrein aan het IJ in Amsterdam-Noord. Onvindbaar zou je denken, maar het zit elke avond helemaal vol. En terecht. Allereerst omdat Hotel De Goudfazant een oase is in de culinaire woestijn die Amsterdam-Noord heet. Maar ook omdat het eten en de wijn uitstekend en betaalbaar zijn. En de bediening dus: uiterst attent. Ze vragen of alles duidelijk is wat op de kaart staat en verklaren desgewenst de termen en ingredienten. Een dame naast ons had haar lambout slechts half opgegeten, ze had er niet op gerekend dat dit vet vlees zou betreffen. Meneer zou denken: dat is dom van u. Maar de vriendelijke bediende kwam bezorgd vragen of er misschien iets mee was en zonder enig aandringen of klagen van de zijde van de klant adviseerde hij een ander gerecht wat binnen drie minuten op tafel stond. Geen oppervlakkig ‘heeftueenkeuzekunnenmakenisallesnaarwensheefthetgesmaakt’ maar daadwerkelijke interesse in de gast en een onmiddelijke reactie daaropvolgend. 

Geweldig.
Jammer dat ze vooraf brood met kruidenboter serveren. 

Drie dagen Allerhande meuk, een mevrouw die de kookhanddoek in de ring werpt en een magnetron maaltijd. Zie daar de derde week van mei in het jaar des Heeren 2007 van de familie Wateetons. Het is overduidelijk tijd voor een pas op de plaats. Dus brachten meneer en mevrouw gisteravond een bezoek aan Marco Poldervaart van De Gastronoom in Harlingen.

Na een cornette met geitenkaas en pistachecréme, worteltjesmousse met een gefrituurde asperge, een gelei van komkommer en ananas met een mousse van komkommer, een gepocheerd asperge ei met kamperfoelieschuim en een plakje paté met sherry bonbon, een paprikasoep met mosterdijs en balsamicoschuim, een dunne plak gemarineerde zalm met kruiderij, een terrine van zalm en een gepocheerd (!) kwarteleitje met een taartje van rauwe tonijn en coquille st Jaqcues, een op lage temperatuur gegaarde kabeljauwmoot met garnaaltjes en gerookte paling, twee soorten lam, met asperges tijmsaus en een aardappeltje met hollandaise saus, een Friese nagelkaas, een aantal blauwschimmelkazen, een brie, een camembert, een Reypenaar, een geitenkaas in as, macademianoten en gedroogde vijgen, een softijs van witte rum met slagroom van dragon, hangopen met frambozenmousse, champagnepudding met frambozen en een bolletje frambozensorbet met een kletskop, koffie met een keur aan chocolade en een kletskoplollie konden we er wel weer tegenaan.

Voor een week in ieder geval.

Meneer en mevrouw Wateetons aten dit weekend in een restaurant met én varkenshaas met champignon-roomsaus én tong Picasso op het menu!

Een Indiaas-Italiaans eetcafé, dat moet een interessante kaart opleveren.

Samosa alla Napoletano?

Tandoori Cannelloni?

Carpaccio met curry?

   

Vorig weekend gaf meneer Wateetons een lezing. Deze mislukte echter jammerlijk omdat hij per ongeluk zijn memorystick aan mevrouw had meegegeven. Gelukkig vond de lezing plaats in Gent en kon het verdriet na afloop verdronken worden in veel bier. Theoretisch dan, want meneer Wateetons houdt niet van bier. In plaats daarvan nam hij een biologisch-dynamisch spelt-broodje en een cappuccino. Ook erg troostend.

’s Avonds gingen meneer en mevrouw Wateetons uit eten. Keuze zat, maar helaas belandden we in een eethuisje van het type stokbrood met kruidenboter. De Gentse Stoverij die meneer bestelde kwam uit een emmer van de groothandel en de frieten van over de grens. Alleen de mayonaise was zuur. Toch nog wat.

Meneer Wateetons zat vanochtend om zeven uur misselijk in de auto. En met het gevoel ettelijke kilo’s aangekomen te zijn. De reden: het diner gisteravond bij Dorrius te Amsterdam, in het kader van de restaurantweek. Eerder beschreven we al hoe wij verwoede pogingen deden om een online een tafel te bemachtigen tijdens deze week. Waar dan ook. Het werd dus Dorrius 1890, op de gok eigenlijk.

Maar het viel niet tegen. Men serveert er Hollandse pot, maar wel in een chique ambiance. Met goede wijnen, mooi servies, goede servetten en obers die het niet als bijbaantje doen. Dat zijn meneer en mevrouw niet zo erg gewend, maar waarderen het destemeer.

Er was voor ons een menu samengesteld van drie gangen, met een keuze uit twee gerechten per gang. Meneer en mevrouw Wateetons namen hetzelfde: gebakken bloedworst, een garnalenkroketje en een gebakken kaasje (waarvan de naam me ontschiet) als vooraf, een jachtschotel (voor meneer Wateetons een klassieker die hij sinds zijn jeugd niet meer had gegeten) met rode kool en appelmoes als hoofdgerecht en wentelteefjes toe. We dronken er een prima pinot blanc en een cabernet-sauvignon bij. Verfrissend eenvoudig allemaal. 

Alhoewel, verfrissend… ‘t bleek toch behoorlijk zware kost. Vooral de jachtschotel hakte er in. En ook voor de wentelteefjes was de boter niet gespaard. Goed gevuld en opvallend aangeschoten gezien de matige drankinname togen meneer en mevrouw Wateetons na twee uur weer naar huis. De totale kosten: 80 euro inclusief tip, maar exclusief 12 euro voor de oppas.

Meneer Wateetons besloot vanochtend nooit meer te eten. Of te drinken. Hoe zou het met mevrouw Wateetons gaan?

Meneer Wateetons vindt het leuk om gerechten na te maken. Hij beschaamt mevrouw Wateetons keer op keer door in restaurants hard snuivend boven zijn bord te hangen. Zo probeert hij op basis van de geur en smaak de ingredienten van een gerecht te achterhalen. De sport is dan om de volgende dag thuis uit het hoofd hetzelfde te fabriceren. Dat lukt soms wel en soms niet. Meestal niet eigenlijk. Of in ieder geval niet helemaal. 

Onlangs at hij in restaurant Levant te Amsterdam alwaar hij tien verschillende mezze voorgeschoteld kreeg bij wijze van voorgerecht. Aangezien hij in een betrekkelijk formeel gezelschap was liet hij het opzichtig snuiven maar even voor wat het was. In de dagen erna is hij aan het Mezze maken geslagen. Twee gerechtjes kon hij zich nog goed herinneren: een paprika-tomaat-walnoten mezze en een zoete spinazie-pijnboompitten mezze. Die laatste maakte hij ongeveer als volgt:

Zoete spinazie-pijnboompitten mezze.

• een pond verse spinazie, goed gewassen en een beetje grof gesneden
• een handje pijnboompitten
• twee klein gesneden sjalotjes
• wat olijfolie
• citroensap
• een halve eetlepel honing
• peper en zout naar smaak

Fruit het sjalotjes zachtjes in wat olijfolie. Voeg als deze zacht is de spinazie toe. Laat dit slinken maar het mag nog best een beetje stevig zijn. De je moet de blaadjes nog een beetje kunnen herkennen. Veel langer dan een paar minuten mag het niet duren. Rooster in een andere pan de pijnboompitten. Haal de spinazie van het uur en meng het met een scheutje citroensap en de honing. Meng goed. Voeg de pijnboompitten toe. 

Paprika-tomaat-walnoten Mezze

Ook deze probeerde ik na te maken. Sort of. Het werd lekker maar niet geheel overeenkomstig het oorspronkelijke gerecht. Dat bleek deste duidelijker toen een mede-eter me erop attent maakte dat het recept van deze mezze gewoon op de website van het restaurant staat. Zoals nog veel meer gerechten trouwens. Dus van de site van Restaurant Levant:

• 100 gr. walnoten, verbrijzeld (kan in de blender)
• 100 gr. feta
• sap van een 1/2 citroen
• 1 teentje knoflook
• 2 eetlepels tomatenpuree
• 2 eetlepels olijfolie
• 1 eetlepel hete paprika
• 2 eetlepels droge munt  

Meng alles door elkaar en dan even doorkneden. Het moet een dikke, korrelige puree worden. Serveer het in een kom en leg er wat vers warm brood naast.

Overigens heb ik sterk de indruk dat de basis van dit gerecht zoals ik het daar at bestond uit gegaarde en ontvelde paprika en niet tomatenpuree. Het kan natuurlijk zijn dat meneer Wateetons zijn proefvermogen schromelijk overschat, maar daar gaan we natuurlijk niet van uit.

Kijk eens aan, een bevestigingsmailtje van de restaurantweek. Het is dus niet helemaal een debacle geworden. Al is het niet van de Kersentuin waar ik als eerste (meende) gereserveerd te hebben. Wel van Dorrius. Is dat eigenlijk wat? Hun website strekt alvast niet tot de aanbeveling. De kaart is tamelijk klassiek. We zien wel.

http://www.restaurantweek.nl/

Daar kun je, 1 februari om 15:00 sharp reserveren voor de restaurantweek, 5-11 maart. In deze week kun je voor slechts 25 euro per persoon dineren op plekken waar je normaal het drievoudige zou betalen.

EDIT: 14:55 site down.

15:01, site nog immer down.

15:13, nou ja zeg. Je zou toch verwachten dat ze voorzorgmaatregelen zouden hebben getroffen…

15:31: binnen! Althans, op de hoofdpagina, maar probeer nou maar eens te reserveren.

15:46: ben je binnen, is het volslagen onduidelijk hoe je moet reserveren…

15:58: volgens mij heb ik gereserveerd bij De Kersentuin, maar erg zeker ben ik er niet van.

16:11: en bij Dorrius. Denk ik.