Hoewel hij eerder rapporteerde over een blindproeverij met teleurstellend resultaat voor de aardbeien van kweker Jan Robben besloot meneer de winterkoning van Brabant nog een tweede kans te geven. Zo is hij, groot hart enzo, type straatkrantkoper, u kent het wel. Dus toog meneer vandaag naar het Museumplein voor de veel betwitterde #strawberrymob.  (Een teringeind van Amsterdam-Noord, kan ik u vertellen). Daar zou Jan Robben zich om 14:00 aan de mensheid openbaren, met in de zoom van zijn mantel een okshoofd smaakaardbeien en vijf broden en twee vissen.

En zo geschiede, ongeveer 10 minuten voor meneer ter plaatse was. Hij heeft het vooral van horen zeggen, zoals dat meestal gaat met wonderen. Gelukkig was meneer wel op tijd voor de aanschaf van twee pond aardbeien.  En mocht hij Jan Robben, die hem ruimhartig vergaf en een rijk nageslacht beloofde, een handje geven.

Het moet gezegd, de aardbeien waren lekker. Zo lekker zelfs dat meneer ter plekke een pond opsmikkelde. En als meneer termen als opsmikkelen gaat gebruiken, dan weet u dat hij het meent. Na deze 22 minuten durende lofzang op de smaak, klinkende munt en vergunningsloos vertier toog de gehele roodgeklede en -bevlekte  massa naar de Bosboom Toussaintstraat (wéér een teringend) om daar met dank aan Willem en Drees onbeperkt verschillende aarbeienrassen te proeven. Erg leuk. Meneer had zelfs een duidelijke favoriet, maar is nu alweer vergeten welke dat was. Het was in ieder geval niet de supermarktklassieker Elsanta. Hij stond daarin niet alleen, gezien de grote hoeveelheid die van deze soort overschoot. Die koopt meneer dus nooit meer.

Enfin, wat meneer maar wil zeggen: die aardbeien van Jan Robben? Best te pruimen. Verrukkelijk!

16 mei in Amsterdam: de eerste Nederlandse underground boerenmarkt. Een plek waar alle culinaire hobbyisten en Vinex-jagers hun eigengemaakte waar kunnen aanbieden. Eindelijk de wereld laten proeven van het geheime jamrecept van je oma, je borrelende kimchi, je zelfgestookte drank of zelfbeschimmelde kaas. Hoe cool is dat? Of hoe suf is dat? Wordt het  hip-yupperig-sanfran-eko-underground-wildplukwijzeresque of toch meer bingo- boerenbontje -kleigrond- opbrengstengaatnaarhet werkvandebroedersdiakenen -rommelmarkthardinxveld-giessendamstyle?

Meneer wil het wel meemaken. Hij gaat er ook staan. Met zijn worsten.  En zijn rollende biceps, waar u voor een stuiver aan mag voelen.

• 16 mei: 1e NL underground Boerenmarkt
• een initiatief van Marjan Ippel (Talkinfood) en  Downtown75
• meer info en aanmelden: www.talkinfood.nl

Het was gezellig, lekker en verrassend. Bedankt!

En geen afwas, geen asmond, geen kater, geen honger en nog een hele dag voor de boeg.

Welke pasta’s at meneer?

1

2

U mag kiezen uit:

a) strozzapretti
b) conchiglioni
c) cappalletti
d) truciolo
e) orecchiette

Hou maar op met koken. Het hoogtepunt is al bereikt. Verfijnder dat dit gaat het niet worden. Uw werk zal nooit uit de schaduw komen van deze Bolognese lekkernij: de patat-pizza!

Afgelopen week was er een van nemen. Zo kreeg meneer om te beginnen een geheimzinnig bericht van Kattebelletje waar de codewoorden Wagyu en Worst in voorkwamen. Een magische combinatie. En dus stond hij op een avond op Leiden Centraal, met een plaksnor op, te wachten op een blond bepruikte vrouw met zonnebril en een Frankfurter Allgemeine onder haar rechter arm. De overdracht had binnen enkele seconden plaats gevonden. Onopvallend. Gewoon twee bloggers die van worst wisselen. Niks aan de hand. Het resultaat: een Wagyu salami voor meneer waar hij uiteraard op worstlog over zal rapporteren.

Daarnaast hielp meneer zuster Wateetons Medior dit weekend met verhuizen en ontving voor die paar uurtjes sjouwen een enorme zak walnoten. Een uitstekende ruil. Wel uit de tuin van het huis waar ze van vertrokken, helaas.  Maar wacht, dat was nog niet alles! Op de koop toe kreeg meneer een potje met yoghurtbloempjes, of Kefirkorrels, voor Kefir. Schijnt geweldig gezond te zijn. Mevrouw spits haar oren. Iets met darmen enzo.  Meerdere van u hadden de bloemkool-, niervet en keelschraapselaandoende propjes als zodanig herkend. Hulde. Meneer gaat er mee aan de slag en meldt zich.

Ook was daar die onwaarschijnlijk dikke plak ribeye die meneer toegestopt kreeg van Tijskookt. Verrukkelijk. Ook diens koffiesample deed meneer concluderen dat er in huize Wateetons nimmer meer Lavazza geserveerd zal worden, maar louter nog Izzo.

Als toetje trakteerde meneer zichzelf op een kilootje sleepruimen. Gekaapt bij een kinderpsychiatrische instelling waar hij ze in grote getale aan de sierstruiken had zien hangen. De arme schapen keken met grote ogen naar die vreemde meneer die in hun tuin de struiken molesteerde. Ik voorzie de komende weken een terugval.

Tenslotte was er nog mevrouw Wateetons… enfin.

Onzichtbaar op het Pontplein, voorbijgefietst door forenzen staat Al Ponte. Een klein stukje Italie op de IJoever.  Een druppel dauw in de culinaire woestijn die Amsterdam-Noord is. Dat daar ooit duizend bloemen zullen bloeien.

€1,80. Dat is dan weer jammer. Een espresso mag niet meer dan een euro kosten. Dat is de regel.

In weerwil van het beeld dat blijkbaar onder zijn lezers leeft van een burgerlijke en saaie meneer Wateetons slenterde hij het afgelopen weekend heel hip met 55.000 oh-zo-niet-saaie-tieners over het flexe Lowlandsterrein in Biddinghuizen. Daar luisterde hij wat hippe bandjes, lag dope te zijn in het gras, danste des nachts op de boemlauwste tracks en deed meer hééle coole dingen.

En hij liep een griepje op. Misschien heeft u toch wel gelijk.

Fijne momenten beleefde meneer gisteravond. De ingrediënten: een reebout van twee kilo, een oven, veel spek, knoflook, rozemarijn en honing, een xbox 360 en zijn compaan Wildeavonturen.

U moet wel opschieten, ze zijn nú rijp, lekker en ze vallen en masse op het fietspad waar meneer ze elke dag verder tot moes fietst.

Grotere kaart weergeven

Lekker. Een gerookte varkenskuit. Zomaar. Meneer boft.

Op de foto bij de vorige post ziet u drie konijntjes. Twee waren makkelijk te spotten, maar rechtsboven aan de bosrand zit er nog een.  Meneer heeft ze even voor u omcirkeld. Maarrr, dat zijn ze niet allemaal. Rond het buitenhuisje van de Wateetonsjes bivakkeren plots vijf konijnen. Mogelijk zijn het er zelfs meer. En wat schetste onze verbazing: ze lopen niet weg. Als je ze een beetje rustig benadert blijven ze vrolijk knabbelen aan hun paardenbloemetjes. Sommige lieten zich zelfs aaien. Het koddige aanzicht van de, waarschijnlijke, moeder doet vermoeden dat zij een ontsnapt tam konijn is. Het feit dat ze dochter Wateetons toeliet haar ruwhandig te betasten en er geen probleem mee had dat meneer een beetje aan haar oren trok sterkte ons in ons vermoeden.

Grappig hoor. Maar nu?

U  begrijpt dat meneer zijn kruisboog uit het vet wilde halen. Maar hij werd hierin geremd door een aantal factoren:

• de onsportiviteit van het met je rechterhand schieten van een konijn dat je met je linkerhand aan het aaien bent
• een stukje weekhartigheidsgebeuren, iets doodmaken dat je net vertederd geaaid hebt is lastig
• mevrouw Wateetons: zij heeft een zwak voor alle dingen donzig, en voor konijnen in het bijzonder
• schoonfamilia Wateetons, de feitelijke eigenaars van het buitenhuisje en omliggende waterschapsheuvels; zij blijven liever in de veilige veronderstelling dat vlees groeit in plastic bakjes in de supermarkt.

Wat moet meneer doen?

Tel de culinaire drama’s.

Wítte peper… tht 2001… met stukjes roest… anno 1880

En, schrik niet, het werd nog altijd gebruikt in het Veluw’s buitenhuisje van de Wateetonsjes. Het buitenhuisje waar men culinair schrijft met een kleine k. Waar gegeten wordt uit de uitverkoopbakken uit de Xenos. Waar meneer nieuwe combinaties bedenkt van Knorr’s wereldgerechten en whiskey cocktailsaus.

Daar dus.

Maar wat betreft de peper vond meneer dat zelfs de buitenhuisgrens nu wel zo’n beetje bereikt was. Tijd voor een investering in zichzelf: zwárte peper. Maar wel voorgemalen en van de Lidl natuurlijk, dergelijke grote veranderingen moet je met beleid doorvoeren. In extase kocht hij ook gelijk een potje paprikapoeder, kerriepoeder, nootmuskaatpoeder en knoflookpoeder. Welk een culinaire geneugten lagen nu wel niet binnen handbereik? Kipkerrie met stukjes ananas! Bloemkool met een kaassausje! Macaroni!

Het mocht niet zo zijn. Binnen een dag lag deze toekomst in duigen, op onduidelijke wijze van de tafel afgekukeld. De wraak van De Körver witte peper. Meneer heeft het blikje maar weer uit de vuilniszak gevist. Hij leek wat meer te glimmen. Sommige dingen moet je niet willen veranderen.