Wat eet ons

Het kost 39 cent bij de gemiddelde supermarkt. In een plastic zakje. Een groenteboer schept het misschien nog voor je uit het vat. Hij verkoopt het duurder want hij heeft eerst alle plastic zakjes er voor je af moeten knippen. Maar, zoals met alles, zelf maken is het leukst. Niet noodzakerlijkerwijs het lekkerst, maar wel het leukst.

Meneer haalde zijn recept uit zijn favoriete jaren ‘70 hippieboek “Vrij Leven”. Het is erg simpel.

• Neem een kilo witte kool en snij deze in fijne reepjes of snippers.
• Blancheer deze een paar seconden in kokend water
• Meng er vier theelepels zout doorheen
• Doe dit in een houten vat.
  Ai. Of maak er een pan van.
• Leg een bord, deksel of iets anders plats op de kool
• Zet daar weer iets zwaars op
• Vul aan met water waar per liter een theelepeltje zout in is opgelost. De kool moet onder staan
• Laat vier weken staan om te gisten. Zorg dat er voldoende water in blijft staan.

Meneer vond het wel een beetje magertjes zo dus hij is zo vrij geweest er een stuk of 10 peperkorrels, wat jeneverbessen en twee kruidnagels bij te gooien. Over een week of vier laat hij weer van zich horen.

Meneer was dit weekend weer eens nodeloos aan het speuren naar eetbare dingen in de natuur. Deze maal was het het hippieboek Vrij Leven dat hem opfokte. Een vermakelijk jaren ‘70 schrijfsel over terugkeren naar de natuur met een geit, houten kar en plaggenhut. En vrije seks, lichaamsbeharing en drugs natuurlijk. Leuk als tijdsbeeld maar ook interessant als je wilt weten hoe je een broodoven moet maken, een schaap moet slachten of welke planten eetbaar zijn. En laat meneer Wateetons dat nou allemaal willen weten. Bij gebrek aan bakstenen en een schaap plukte meneer maar wat vlierbloesem en frituurde dat in een beslagje . Dat was eigenlijk wel erg geinig. En dodelijk simpel.

• vlierbloesem (groeit zo’n beetje overal)
• een deegje van bijvoorbeeld zelfrijzend bakmeel, ei, melk of bier en wat peper en zout.
• olie

Doop de vlierbloesem in het beslag, en laat het even uitdruipen. Gooi nu de bloesem ik de hete olie. Na een seconde of dertig is hij waarschijnlijk klaar. Herhaal het een paar keer en maak indruk op je vrienden.

(excuses voor de slechte kwaliteit foto’s, meneer had alleen zijn telefoon bij zich)

Na vijf dagen vasten, rondscharrelen in een donkere braadpan en leegpoepen was de fut er wel uit. De slakken bewogen zich langzaam, reageerden nog maar traag op aanraking en het zo kenmerkende vuur in de ogen was wel een beetje verdwenen. De hoogste tijd voor de pan dus. Recepten spreken elkaar tegen over de beste manier van bereiden, maar het komt meestal neer op lang koken. Meneer mikte ze stuk voor stuk in ruim kokend water en liet ze daar een minuutje of tien dobberen. Daarna haalde hij ze uit het water, brandde zijn klauwen aan de bloedhete schelpen en haalde ze vloekend uit hun huisjes. Een enkele keer was daar wat geweld voor nodig wat de leefbaarheid van het huisje niet veel goed deed. Maar in de meeste gevallen werkte de speld uitstekend. De naakte slakjes werden vervolgens nog veertig minuten gekookt in een bouillonnetje en daarna met wat knoflook en kookvocht in wat olijfolie opgewarmd. Van de vijf aanwezigen waren er twee die het resultaat aandurfden. En het smaakte uitstekend.

Slakken, bedankt, tot volgend jaar. Begin maar met rennen.

Señor y señora Wateetons werden door de eigenaar van de naburige olijvenboomgaard uitgenodigd voor het jaarlijkse Fiesta del Campo in het nabij gelegen dorpje Benamargosa. Het was leuk. Alle oude mensen zagen eruit als Spanjaarden en alle jonge meisjes als Oostblokhoeren. Schijnt dé zomerlook van 2007 te zijn. En er was gratis eten en drinken voor iedereen. We aten een soep van alle delen van het varken, zo werd ons bezworen. Ik herkende de meeste ingredienten niet, dus dat kan wel kloppen. Verder was er veel Vino Dulce, veel worst, veel kaas en vooral heel veel gerechten met avocado. Dat is een populair gewas aan het worden hier in Zuid-spanje. Iedereen stapt naar verluidt uit de olijven en amandelen en begint een avocadoplantage. De regering is er niet erg blij mee omdat de kweek nogal veel water vergt, waar ze niet echt een overschot van hebben. We kregen avocado-salade, guacamole, avocado met peper, avocado met ansjovis, avocado met kaas en niet te vergeten: een avocadodrankje.

Aiaiai! Die avocadodrank, daar kregen de Wateetonsjes geen genoeg van. Wat een heerlijkheid! Meneer stak er flink zijn neus in, vast besloten om het te her-creeren voor u, lieve lezertjes. Het recept was geheim, zo bezwoor men mij, maar de papillen van meneer Wateetons kraken elke avocado-code.

Dus hier het recept voor, laten we het een Benamargosa-shake noemen:

(echt, probeer het, u weet niet wat u proeft)

• een rijpe en smaakvolle avocado
• circa 250 milliliter melk
• een scheut room
• een eetlepel poedersuiker
• circa vijftig gram fijngemalen amandelen
• een flinke snuif gemalen kaneel

Mix deze ingredienten goed in een blender tot een romige shake. De hoeveelheid suiker kunt u varieren naar smaak, evenals de hoeveelheid melk. Trek uw meest sletterige outfit aan en serveer koel.

U heeft vrij genomen. De oven staat te ronken. Kinderen zijn naar school of uit logeren gestuurd. De hond heeft zijn rondje gehad. Het huis is aan kant. De video neemt Goedemorgen Nederland op. Maak me gek met uw Bananen Muffin-recept dat alle Bananen Muffin-recepten overbodig maakt meneer Wateetons, ik ben er klaar voor!

• 350 gram zelfrijzend bakmeel
• een zakje bakmeel
• een snufje zout
• 60 gram gesmolten boter
• 150 ml melk waarin een vanillestokje is getrokken
• of, voor de gemaksbakker: een zakje vanillesuiker
• een ei
• twee eetlepels suiker (of een als je de vanillesuiker gebruikt)
• een banaan
• een muffinvorm

Verwarm de oven op 200 graden. Meng de droge ingredienten door elkaar. meng de boter door het meelmengsel. Meng de melk en ei erbij. In andere, inferieure, recepten wordt veel te veel melk gebruikt. Niet doen. Gooi er op dit moment ook de in stukken gesneden banaan bij. Meng het grof, beetje met een vork of je handen de ingrediënten door elkaar gooien. Geen mixer gebruiken, en vooral niet te lang mengen. Doe dit plakkerige mengsel in de licht beboterde muffinvormen. Je kunt er waarschijnlijk 10 of 12 uithalen. Bak het 20 minuten in de oven. Eventueel vijf minuten langer.

Beetje laten afkoelen op een rooster, opeten, en een reactie achterlaten in de trant van: “dank u meneer Wateetons dat u mij en mijn bloedjes van kinderen het muffinlicht heeft laten zien”.

Geprobeerd.

En gelijk maar geconcludeerd dat dit voedingsmiddel niet erg hoog in mijn top tien van smaakervaringen van 2007 terecht zal komen. Zout en dierlijk. Nu is dat laatste lang niet altijd een probleem. Een beetje stallucht in mijn voedsel kan ik wel waarderen. Maar niet in eieren geloof ik. Exit Telor Asin. Kimberley de hamster wist er wel raad mee.

Wilt u het zelf maken? Neem de tijd.

Een recept naar Kokkie Blanda:

Telor asin (zoute eieren)

• 6 eendeneieren of 8 kippeneieren
• 500 gr zout
• 2 liter water

Breng water aan de kook en los het zout op. Laat het water vervolgens afkoelen. Leg de eieren in een afsluitbare pot en giet het zoute water over de eieren. Sluit de pot en laat dit 3 weken staan. Kook vervolgens de eieren met schoon water in 15 minuten hard. Pel daarna de eieren en snijd deze in de lengte doormidden. Serveer aan uw hamster.

Haal een goedkope Lidl-spinazie pizza uit de vriezer. Zet de oven vast aan op de gewenste temperatuur, zie de doos. Bak in wat olijfolie een teentje knoflook en een ansjovisfiletje, liefst die met knoflook en rode peper van het merk Sangiolaro, maar als die net op zijn kunt u ook een ander merk gebruiken. Was de wilde spinazie en droog het. Snij in stukken en doe dit in de pan. Laat de spinazie verbranden en gooi het weg.

Bak vervolgens in wat olijfolie een teentje knoflook en een ansjovisfiletje, liefst die met knoflook en rode peper van het merk Sangiolaro, maar als die net op zijn kunt u ook een ander merk gebruiken. Was de wilde spinazie en droog ze. Snij in stukken en doe dit in de pan. Doe de deksel op de pan en blijf er dit keer bij. Laat mooi inslinken, giet eventueel extra vocht af. Maak ondertussen een blikje tonijn open en snij een rode ui tot fijne ringen. Haal het plastic folie van de pizza en drapeer de geslonken spinazie bevallig over de pizza. Doe dit ook met de tonijn en de ui. Neem dan een stuk voor dit doel veel te dure geitenkaas en rasp wat over de pizza. Zet hem in de oven.

Schenk u zelf een glaasje wijn in terwijl u gespannen voor de oven zit te wachten. Haal de gepimpte pizza er na de voorgeschreven tijd weer uit en eet op.

De boze betovering is verbroken. Meneer Wateetons heeft een bloemkool gekocht én opgegeten. En, jawel, het was nog lekker ook. Dat beaamde zelfs mevrouw Wateetons.

Pasta met bloemkool salade, voor ruim twee personen (met dank aan Mevrouw Gerritsen voor de inspiratie)

• een bloemkool
• een citroen
• knoflook
• spaghetti
• een ei
• pecorinokaas (of Parmasaan)
• lente-uitjes
• bascilicum

Koop een bloemkool. Gooi hem niet weg.
Kook de in kleine roosjes verdeelde kool beetgaar, een kleine 10 minuten ongeveer. Papperig is dood in de pot. Giet de bloemkool af en voeg het sap van driekwart citroen en een forse scheut olijfolie toe. Komkom, niet te zuinig. Doe er ook een half teentje in flintertjes gesneden knoflook en een paar fijn gesneden lente uitjes aan toe. Meng het geheel goed en laat het een beetje afkoelen.

Kook ondertussen in ruim gezouten water de spaghetti beetgaar, giet het af maar spóel het niet af (voor je het weet staat de pastapolitie op je stoep). Meng een rauw eitje, een beetje geraspte pecorino en wat olijfolie door de spaghetti. Serveer de bloemkool op een bedje van spaghetti, en garneer met verse peper, zout indien nodig, wat bascilicum en veel geraspte pecorino.

Meneer Wateetons vindt het leuk om gerechten na te maken. Hij beschaamt mevrouw Wateetons keer op keer door in restaurants hard snuivend boven zijn bord te hangen. Zo probeert hij op basis van de geur en smaak de ingredienten van een gerecht te achterhalen. De sport is dan om de volgende dag thuis uit het hoofd hetzelfde te fabriceren. Dat lukt soms wel en soms niet. Meestal niet eigenlijk. Of in ieder geval niet helemaal. 

Onlangs at hij in restaurant Levant te Amsterdam alwaar hij tien verschillende mezze voorgeschoteld kreeg bij wijze van voorgerecht. Aangezien hij in een betrekkelijk formeel gezelschap was liet hij het opzichtig snuiven maar even voor wat het was. In de dagen erna is hij aan het Mezze maken geslagen. Twee gerechtjes kon hij zich nog goed herinneren: een paprika-tomaat-walnoten mezze en een zoete spinazie-pijnboompitten mezze. Die laatste maakte hij ongeveer als volgt:

Zoete spinazie-pijnboompitten mezze.

• een pond verse spinazie, goed gewassen en een beetje grof gesneden
• een handje pijnboompitten
• twee klein gesneden sjalotjes
• wat olijfolie
• citroensap
• een halve eetlepel honing
• peper en zout naar smaak

Fruit het sjalotjes zachtjes in wat olijfolie. Voeg als deze zacht is de spinazie toe. Laat dit slinken maar het mag nog best een beetje stevig zijn. De je moet de blaadjes nog een beetje kunnen herkennen. Veel langer dan een paar minuten mag het niet duren. Rooster in een andere pan de pijnboompitten. Haal de spinazie van het uur en meng het met een scheutje citroensap en de honing. Meng goed. Voeg de pijnboompitten toe. 

Paprika-tomaat-walnoten Mezze

Ook deze probeerde ik na te maken. Sort of. Het werd lekker maar niet geheel overeenkomstig het oorspronkelijke gerecht. Dat bleek deste duidelijker toen een mede-eter me erop attent maakte dat het recept van deze mezze gewoon op de website van het restaurant staat. Zoals nog veel meer gerechten trouwens. Dus van de site van Restaurant Levant:

• 100 gr. walnoten, verbrijzeld (kan in de blender)
• 100 gr. feta
• sap van een 1/2 citroen
• 1 teentje knoflook
• 2 eetlepels tomatenpuree
• 2 eetlepels olijfolie
• 1 eetlepel hete paprika
• 2 eetlepels droge munt  

Meng alles door elkaar en dan even doorkneden. Het moet een dikke, korrelige puree worden. Serveer het in een kom en leg er wat vers warm brood naast.

Overigens heb ik sterk de indruk dat de basis van dit gerecht zoals ik het daar at bestond uit gegaarde en ontvelde paprika en niet tomatenpuree. Het kan natuurlijk zijn dat meneer Wateetons zijn proefvermogen schromelijk overschat, maar daar gaan we natuurlijk niet van uit.

In de Madrileense supermarkt vonden we in januari meel om zelf Churros te maken en de dikke chocolademelk om ze vervolgens in te dopen. De twee pakken gingen in onze koffer, mee naar Amsterdam om daar het Spaanse ontbijtgevoel (vet en zoet) nog eens te herleven. En dat deden we afgelopen zondag. Het viel heel niet tegen, of wel, ‘t is maar hoe je het ziet.

Pluspunten:

• de Churros lukten en smaakten goed
• de chocolademelk erbij was ook erg smakelijk

Minpunten:

• de chocolademelk in kwestie was niet degene die ik in mijn koffer had meegezeuld. Die had meneer Wateetons namelijk flink laten verbranden. Dus de chocolademelk was van eigen hand.
• meneer Wateetons was tijdens het inderhaast maken van een aternatief voor de Spaanse chocolademelk, een beetje uitgeschoten met de maizena. De ontstane pasta was de naam chocolademelk eigenlijk onwaardig
• daarbij kwam dat Churrosdeeg eigenlijk niet te onderscheiden bleek van oliebollendeeg. Dus ook aan dat pak meel hadden we ons niet hoeven te vertillen. 

Kortom, voor Churros hoeft u niet naar Spanje. Zo gaat u te werk als u ze zelf wilt maken. Voor drie of vier personen.

• een half pak oliebollenbeslag
• water
• olie om te frituren
• een knijpzak of iets dergelijks waarmee je slierten deeg kunt vormen (hoe heet zo’n ding ook al weer?)

Voor de chocolademelk

• een deel cacao
• twee delen suiker
• volle melk
• maizena

Maak het oliebollendeeg volgens de instructie, maar zonder appel, rozijnen etc. Gewoon een basic deegje. Laat het circa een kwartier staan. Verhit ondertussen de olie, of de frituurpan. Meng (in een andere pan) de melk, cacao en suiker. Verhit dit al roerend, en voeg als het heet is wat maizena toe. Rustig aan, het duurt even voor het dikker wordt. De consistentie van de chocolademelk moet ergens tussen melk en chocopasta inliggen. Dikker dan je gewend bent in ieder geval.

Doe het Churrosdeeg in een knijpzak en knijp rustig een mooie vorm in de hete olie. Paar minuten frituren, omdraaien en nogmaals een paar minuten. Serveer de Churros op een bord en laat mensen zelf stukken afbreken en die in de chocolademelk dopen. Ga daarna op de weegschaal staan en begin een strikt lijndieet.

Mijn klaagzang van een post geleden heeft gelukkig a) geleid tot twee touwtips en b) niet geleid tot het mislukken van het gerecht waarvoor ik touw nodig had. Ik heb gewoon twee satéprikkers gebruikt. Werkt ook, al zal het Martha Stewart minder welgevallig zijn.

Meneer Wateetons had zin in pasta. Dat eet hij maar weinig. Snelle koolhydraten enzo, u weet wel. Maar af en toe moet het kunnen. En hij had trek in salie, dat heb je ook zo wel eens. Het werden dus salie-pecorino varkensrolletjes, met pasta met een eenvoudige saliebotersaus.

‘t is allemaal heel simpel:

Pasta:

Al dente koken in water met veel zout. Afgieten zonder af te spoelen.

De varkensrolletjes:

Neem een plak varkensvlees, schnitzel (ongepaneerd natuurlijk), hamlappen of iets dergelijks. Leg het tussen twee lapjes keukenfolie en rammen maar. Met de deegroller bijvoorbeeld. U kunt ook kalfsvlees gebruiken, kalf met salie, trés traditioneel. Op het platgeslagen vlees legt u wat blaadjes salie, en wat pecorino. Peper erbij, en easy on the salt. U rolt het geheel mooi op en als u in bezit bent van touw dan knoopt u dit er kunstig omheen. Bent u, zoals die sneue meneer Wateetons, verstoken van wit-rood draad ondanks dat u daar uren voor door de regen heeft gefietst, dan gebruikt u satéprikkers. Dit rolletje bakt u in wat boter.

De salieboter:

U neemt een klontje boter en wat olijfolie. Dit smelt u in een pannetje. U voegt wat salieblad toe. Even verwarmen maar niet bruin laten worden.

Vroeger kwam ik nog wel eens in Canada. Daar at ik dan veel pizza. Ik deed er ook wel andere dingen, maar toch vooral pizza eten. Bij een pizzaketen aldaar kon je een bakje ‘dip’ bestellen bij je pizza. Voor de ‘crust’. En voor het geval je de pizza zelf niet vet genoeg vond. Een geweldig idee vond ik toen. Ik woog dan ook bijna 10 kilo meer dan nu.

Daar dacht ik gisteren weer aan toen ik me aan de zelfgemaakte pizza zette. Toegegeven, ik dacht voornamelijk aan de brandblaar op mijn hand, maar ook een beetje aan een ‘dip’ voor de ‘crust’. Mijn pizza had namelijk nogal veel crust. Maar in plaats van een ranzige knoflooksaus kun je daar natuurlijk veel beter iets anders voor gebruiken. Gewoon wat goede olijfolie bijvoorbeeld. Of wat boter met zout. Of een prettige kaassoort.

Maar gisteren had ik zin in humus. Niet dat dat past bij pizza, maar het beleg ervan was al een dusdanig ratjetoe dat een Midden-oosters kikkererwtengerecht er ook nog wel bij kon.

Een recept:

• 1 blik kikkererwten
• 2 geperste tenen knoflook
• 2 eetlepels citroensap
• 4 eetlepels tahina (sesampasta, te koop bij de turk)
• 2 eetlepels olijfolie
• 2 theelepels gemalen komijn
• zout
• vers gemalen zwarte peper
• snufje paprikapoeder

Laat de kikkererwten uitlekken en bewaar het vocht. Doe ze in een blender en maal ze met 1 a 2 eetlepels van hun vocht tot een gladde puree. Voeg de knoflook, citroensap en tahina toe en maal tot de massa weer glad is. Giet geleidelijk de olijfolie erbij. Voeg komijn en peper toe en maal kort. Een plasje olijfolie erop met wat paprikapoeder maakt het af. Overigens: de geheime tip van meneer Wateetons om uw humus extra smeuïg te krijgen: blender er 25 gram koude boter doorheen.

Nog immer boodschappenbudgetloos strompelt de familie Wateetons door de donkere dagen. Holle ogen, ingevallen wangen, tandeloos sabbelend op een korst brood. In arre moede schraapte meneer Wateetons de volgende pompoen-vis soep bijeen.

Voor circa 4 uitgehongerde personen

• circa 750 gram pompoen
• een blik gepelde tomaten
• twee liter bouillon (deels vis, deels kip is lekker)
• een ui
• drie tenen knoflook
• twee wortelen
• flink wat paprikapoeder, mag eventueel heet.
• twee ontvelde rode paprika’s
• peterselie
• een blikje mejillones (of twee)
• circa 500 gram vis naar keuze, zonder graten
• peper en zout naar smaak

Schil de pompoen en snij deze in stukken, kook de stukken in de bouillon. Ik ken overigens iemand die pompoen gewoon een beetje wast en hupsa, ongeschild in het water gooit. De staafmixer doet niet moeilijk. Ikzelf had het idee toch een bijsmaakje te proeven. Maar terzake. Terwijl de bouillon kookt fruit je de ui en knoflook in wat olie. U weet: eerst ui, dan pas de knoflook. Niet tegelijk, knoflook verbrandt snel. Als de pompoen zacht is pureert u deze met de staafmixer, maarrrrrr… u kent de voorkeur van meneer Wateetons: pureer niet helemaal glad, er mogen stukken over blijven. Snij de wortel, tomaat, vis en ontvelde paprika in stukken. Doe eerst de wortel in de soep en als deze een beetje gaar is ook de ui en knoflook, tomaat, vis en paprika. Maak uw blikje mejillones open en kieper de inhoud in de soep. Nu kan het zijn dat u dat niet in de voorraadkast heeft staan. Bedenk dat deze soep bestaat uit unieke kastplankschraapsels uit casa Wateetons. Maar geen nood: gebruik andere zeevruchten. Zie maar. Voeg tenslotte ook de paprikapoeder en peterselie toe. Zachtjes koken anders valt de vis uiteen.

Als de vis gaar is proeft u, voegt u naar wens peper en zout toe en serveert u de soep aan uw bloedjes van kinderen die weer voor een dag van de hongerdood gered zijn. 

Bij mijn Turkse groenten provider zag ik ze liggen: Kweeperen. Ik had er eerder al eens een paar aangeschaft, althans dat dacht ik toen. Bij nader inzien bleken het Nashi peren te zijn geweest. Domme meneer Wateetons. Deze keer had ik ontegenzeggelijk de juiste vrucht te pakken. De geur was onbeschrijfelijk lekker. Ze roken naar ouderwetse snoepjes. Ik heb een weekend lang er elke 10 minuten een onder mijn neus gehouden.

Wel waren ze snoeihard en daarom dacht meneer dat ze nog onrijp waren. Wederom: domme meneer Wateetons. Hij weet toch dat geur de belangrijkste indicator van rijpheid is? Pas na een week, toen er plekjes begonnen te verschijnen op de vruchten, sloeg ik Johannes er op na. Kweeperen worden helemaal niet zacht. En je kunt ze niet uit de hand eten. Om te redden wat er te redden viel ben ik subiet kweeperen marmelade gaan maken (grofweg) volgens recept uit de Dikke Van Dam:

Neem hele kweeperen, wrijf die schoon en kook ze in water. Laat ze met schil en al koken tot ze zacht zijn. Wrijf de massa fijn door een zeef. Neem ongeveer zoveel suiker toe als kweeperenmoes. Meng alles door elkaar en zet het op het vuur, voeg citroenschil en kaneel toe. Breng het aan de kook en laat het een beetje inkoken. Laat het vervolgens op kaasdoek uitdruipen.

En weet je wat? Het viel behoorlijk tegen. Wég was de verrukkelijke geur. Wat resteerde was een zoete appelstroopachtige marmelade met een tamelijk generieke smaak en geur: appel, kaneel en citroen. Daar koop ik geen kweeperen voor. Enig idee waar ik de fout ben ingegaan?

De boodschappenrekening van huize Wateetons is vrijwel leeg, voor deze maand althans. Dat wordt creatief koken uit de voorraadkast. Geen probleem natuurlijk, die puilt immer uit. En met de 243 verschillende kruiden in de kruidenla van meneer Wateetons valt altijd wel wat te maken. Zoals bijvoorbeeld een Linzen-kikkererwtensoep met safraan en rozijn.

Recept, voor vier personen.

• Een blik kikkererwten
• een pot linzen (gedroogde linzen kunnen natuurlijk ook, maar meneer Wateetons had haast).
• twee stengels bleekselderij
• een ui
• een paar tenen knoflook
• twee liter bouillon
• een halve zoete aardappel
• een handje rozijnen
• een klein handje pijnboompitten (geroosterd)
• een blik tomaten
• twee wortelen
• anderhalve theelepel geelwortel (kurkuma, koenjit)
• een stukje gember (welja, ter grootte van een walnoot maar weer)
• een paar draadjes safraan
• verse koriander
• een kaneelstokje
• sap van een citroen
• peper en zout naar wens

Sauteer de in stukken gesneden bleekselderij, ui, knoflook en wortel in wat olie. Doe ondertussen alvast de zoete aardappel in de kokende bouillon. Snij de tomaten wat klein. Kieper nu alle ingredienten, behalve de pijnboompitten en koriander in de boullion. Laat nog even 10 minuten pruttelen. Mocht je gedroogde linzen gebruiken, kook deze dan eerst tot ze vrijwel gaar zijn en volg dan het recept.
Serveer met de koriander en pijnboompitten er bovenop.