Wat eet ons

Allereerst natuurlijk: een lekker bouillonnetje. Botten in de oven, pannetje water, wat tenen knoflook, uitjes, laurier, peperkorrels en rozemarijn.

En een varkensstaart natuurlijk. Het oog wil ook wat.

Drie bakjes cherrytomaatjes voor een euro, bij de Turk. Pakt u maar in. Die schimmel spoelen we er wel af. Paar tenen knoflook, een paar sjalotjes en een half knol venkel erbij. Afdichten met wat olijfolie en citroenschil. En in de oven maar. Lekker.

We appelweken nog even door. De appels zijn immers nog niet op. Mevrouw kocht onlangs bij een notenboer versuikerde perenpartjes. Van die lekkere, van de suiker doordrongen, droge fruitsnoepjes. Een beetje Turks fruit-achtig. Dat kon meneer ook. Dacht hij. Hij vond een recept in een van zijn inmaakboeken. Helaas liet hij het boek liggen op zijn buitenverblijf en moest hij het recept zijn hoofd reproduceren. Het was een tamelijk eenvoudig recept gelukkig. Het ging ongeveer zo:

Neem een paar liter water. Los er en onmenselijke berg suiker in op. Mik er de appelpartjes in en breng het water aan de kook. Laat het geheel vervolgens twaalf uur afkoelen en herhaal deze kook-afkoel sequentie zes maal.

Dat kon meneer wel. Dacht hij. Hij schilde een paar kilo appelen (en gezien het gemiddeld formaat van mijn appeltjes is dat een berg werk) en zette ze met suikerwater op het vuur. Niet al te groot was zijn verbazing toen de helft van de appeltjes bij sequentie numero uno volledig stukkookten. Opkoken, en niet doorkoken dus. Domme meneer Wateetons. Hij viste de heel gebleven partjes uit de appelmoessoep, zeefde de soep tot hij weer suikerwater had en probeerde het nogmaals. Hij had in ieder geval weer een lekkere hoeveelheid appels weggewerkt.

Na een dag of vier opkoken en weer afkoelen waren de appeltjes geheel doordrongen van de suiker. Maar ook zeiknat. Dus meneer sloeg weer eens aan het drogen in zijn oven, die langzamerhand wat gefrustreerd raakt omdat hij de laatste tijd niet kan laten zijn tot welke temperaturen hij in staat is. Maar droog werden ze niet, de appelpartjes bleven plakkerig. En visueel onappetijtelijk. En, zo bleek, eigenlijk ook niet lekker.
Appelmoessnoepjes. Bluh. Mislukt.

Iemand een beter recept?

Drogen. Meneer is er dol op. Beef Jerky, worst, tomaten, de was, allemaal geweldig. Eenvoudig en toch makkelijk. Het is natuurlijk ook een uitstekende manier op de appelberg die het Wateetons appartement vervuilt wat te reduceren. Meneer nam een aantal appels, ontdeed ze van oorwurpjes, sneed ze in partjes en legde ze op een rooster in de oven. Op 50 graden, ventilator aan en immer gerade aus. Een uur of zes lang. 

Het resultaat mocht er zijn. Krachtig smakende, lichtgele, halfgedroogde appelsnoepjes. Lekker door de yoghurt, of in de tagine. Of gewoon zo, 50 kilo uit het vuistje.

Tijd voor de grote verwerking. De appelmoes-, calvados- en cidertips zal ik in mijn oren knopen. Dank daarvoor.

Meneer heeft allereerst een stoomontsapper ingezet voor de fruitverwerking. Hij wordt door sommigen ook wel een ‘japie’ genoemd. Vooral door Fransen. Het apparaat stuurt stoom door het fruit waardoor het sap vrijkomt. De appelsap die eruit stroomt is niet bijzonder lekker, het smaakt naar appelmoes. En appelsap die naar appelmoes smaakt, neen dank u. Je kunt het sap vervolgens wel weer inkoken. Dan krijg je appelstroop. There’s nothing to it.

Een effectievere opslag van appels bestaat niet. Twee of drie kilo appelen werden gereduceerd tot circa 150 milliliter stroop. De smaak was prettig zurig en fris. Wat minder zoet dan de gemiddelde fabrieksappelstroop. En ook minder donker van kleur. Helaas had meneer de stroop wat te ver door laten koken. Warm was hij prachtig van structuur (u raadt het: stroperig) maar afgekoeld was het een vrij stugge jam.

Onlangs stond er een stukje over worstlog in een nieuwsbrief. Zo kwam meneer op Giessenborch.com, naar eigen zeggen de tapassite van Nederland. Hij had er nog nooit van gehoord, maar dat blijkt een gemis te zijn geweest. Zelden zag hij zoveel tapasrecepten bij elkaar. Hij raakte gelijk geinspireerd en heeft er drie gemaakt voor mevrouw: Albacines agridulces, Champiñones a vino blanco y jerez en de Tortilla de espinaca. Aangevuld met een paar plakjes van zijn formidabele ham en zelfgemaakte chorizo. Over die laatste binnenkort natuurlijk meer op worstlog.com.

Maar, wie noemt zijn tapassite nu Giessenborch?

Het woord ‘zon’ gebruik ik maar niet in de titel. Of deze gedroogde tomaten wel eens zon van dichtbij gezien hebben, daar durf ik mijn hand niet voor in de oven te steken. Niet tijdens het drogen in ieder geval, hoewel het ovenlampje en het flitslampje van de camera het geheel best een zomers uiterlijk gaven.

Drogen in de oven, je moet er een paar uur voor over hebben maar dan levert het soms smakelijke resultaten op. De ovengedroogde tomaten reken ik daar niet toe. Of half. Na zes uur waren ze in ieder geval verre van droog. Maar meneer had honger en was het zat om op een krukje naast de oven te zitten. En zijn boek was uit. Misschien dat hij het volgend weekend nog eens probeert. Eerst langs de bieb.

Het recept:

Neem lekkere tomaten en snij ze in kwarten. Strooi er wat zout overheen. Leg ze in de oven en stel deze in op ca. 50 graden en zorg dat de ventilator draait en de oven half open staat. Wacht onmenselijk lang. Voilá: zelfgedroogde tomaten, lekker voordelig voor slechts 3,50 aan energiekosten.

U had nog de ingredientenlijst van de Beef Jerky seasoning mix van mij tegoed. Ik kan de emails niet aan, overweldigend. En ikzelf had ook nog wat van me tegoed, namelijk een succesvolle Beef Jerky ervaring. Meneer kocht dus wederom 250 gram biefstuk, sneedt dit in smalle repen en mengde deze met de Beef Jerky mix. Die bestond uit oa. zout, worcestershire poeder (wat weer bestaat uit veel dextrose, MSG en sulfieten, knoflookzout, carboxymethyl cellulose, chilipeper, spices (zozo), mosterd, malic acid (?), natural flavorings (nounou) , ui en minder dan 2 % silicone dioxide om aankoeken (’to cake’) te voorkomen) paprika, nog meer knoflookpoeder, nog meer MSG, paprikapoeder, nog meer dextrose, nog meer spices (JA!) en wederom minder dan 2% tricalcium fosfaat om aankoeken te voorkomen. En goddank bevat de mix ook nog zout om de boel te curen wat bestaat uit zout, het vertrouwde nitriet en, daar is hij weer, minder dan 2% sodium silico aluminate om aankoeken te verkomen.

Na een nachtje marineren mochten de plakjes biefstuk de oven in om te drogen. Thermostaat op 50 graden, ventilator aan, deur op en wachten maar. Zes uur later waren de lapjes vlees veranderd in droge stokjes. Perfect op smaak, maar hoe kan het ook anders met deze smakelijke ingredientenlijst.
Ze waren wel een beetje aangekoekt.

Nog zoiets Noord-Amerikaans: Beef Jerky. Het is gemarineerd en vervolgens gedroogd vlees. Het oorspronkelijke doel was natuurlijk om bederfelijk vlees zonder koeling houdbaar te maken, maar inmiddels is het gewoon een lekkernij. Eigenlijk precies hetzelfde als worst, maar dan totaal anders. Meneer en Beef Jerky gaan way back. Ooit liftte hij een half jaar op de bonnefooi door Canada en Amerika. Voorafgaande had hij Beef Jerky gemaakt, met de gedachte dat dat een goed rantsoen voor noodgevallen zou opleveren. Helaas lekte zijn brander al op de eerste dag een halve liter petroleum over zijn voorraad. Gedurende diezelfde trip is meneer in Wyoming zelfs nog een dagje Beef Jerky verkoper geweest. Langs de weg. Er stopte niemand. Daarom (of desondanks) kan hij het niet laten om bij elke tankbeurt een zakje te kopen.

Maar je kunt het natuurlijk ook zelf maken. Het is gedroogd vlees, er is niks aan. Om nostaligische smaakredenen gebruikte meneer deze keer een zakje Mesquite Beef Jerky seasoning. Hij heeft het zakje even niet bij de hand, de omvangrijke ingredientenlijst zal hij later posten. Het bevat in ieder geval wat nitriet of nitraat, om bederf tegen te gaan en lekker veel monosodiumglutamaat. De boel hangt nu te drogen in het Wateetons buitenverblijf. Binnenkort hoort u of het gelukt is.

Zelf maken?

Koud een weekje uit de koelkast is de salami alweer op. Het een-na-laatste stuk ging per post naar worstlog-collega Jurgen en het allerlaatste sausijsje verdween gisteravond in de linzenschotel.

• twee stengels bleekselderij
• zes tenen knoflook
• een blik gepelde tomaten
• een tomaat
• een klein handje salie
• 4 kopjes bruine linzen, of desnoods een pot linzen
• bouillon
• rode wijn
• 150-200 gram zelfgemaakte salami-die-niet-naar-salami-smaakt

Verhit wat olijfolie in een braadpan en mik er de fijngesneden bleekselderij in. Plet de tenen knoflook maar laat ze heel. Ook in de pan ermee. Laat alles op een laag vuurtje een beetje zacht worden. Spoel ondertussen de linzen. Doe uw handje salie in de pan. Beetje scheuren misschien, maar verder lekker grof laten. Doe het blik gepelde tomaten erbij, of althans de inhoud, en snij de tomaten een beetje in stukken. Laat even pruttelen. Doe de linzen erbij, met wat bouillon en een scheut rode wijn. Laat nu een minuut of 20 pruttelen tot de linzen gaar maar nog intact zijn. Het vocht moet grotendeels verdampt zijn. We maken geen linzensoep. Voeg de in stukken gesneden worst toe evenals de uitgeholde en in stukken gesneden verse tomaat en laat nog vijf minuutjes pruttelen. Serveer met wat brood. Drink de rest van de fles wijn op, bel uw baas en neem ontslag.

Het kost 39 cent bij de gemiddelde supermarkt. In een plastic zakje. Een groenteboer schept het misschien nog voor je uit het vat. Hij verkoopt het duurder want hij heeft eerst alle plastic zakjes er voor je af moeten knippen. Maar, zoals met alles, zelf maken is het leukst. Niet noodzakerlijkerwijs het lekkerst, maar wel het leukst.

Meneer haalde zijn recept uit zijn favoriete jaren ‘70 hippieboek “Vrij Leven”. Het is erg simpel.

• Neem een kilo witte kool en snij deze in fijne reepjes of snippers.
• Blancheer deze een paar seconden in kokend water
• Meng er vier theelepels zout doorheen
• Doe dit in een houten vat.
  Ai. Of maak er een pan van.
• Leg een bord, deksel of iets anders plats op de kool
• Zet daar weer iets zwaars op
• Vul aan met water waar per liter een theelepeltje zout in is opgelost. De kool moet onder staan
• Laat vier weken staan om te gisten. Zorg dat er voldoende water in blijft staan.

Meneer vond het wel een beetje magertjes zo dus hij is zo vrij geweest er een stuk of 10 peperkorrels, wat jeneverbessen en twee kruidnagels bij te gooien. Over een week of vier laat hij weer van zich horen.

Meneer was dit weekend weer eens nodeloos aan het speuren naar eetbare dingen in de natuur. Deze maal was het het hippieboek Vrij Leven dat hem opfokte. Een vermakelijk jaren ‘70 schrijfsel over terugkeren naar de natuur met een geit, houten kar en plaggenhut. En vrije seks, lichaamsbeharing en drugs natuurlijk. Leuk als tijdsbeeld maar ook interessant als je wilt weten hoe je een broodoven moet maken, een schaap moet slachten of welke planten eetbaar zijn. En laat meneer Wateetons dat nou allemaal willen weten. Bij gebrek aan bakstenen en een schaap plukte meneer maar wat vlierbloesem en frituurde dat in een beslagje . Dat was eigenlijk wel erg geinig. En dodelijk simpel.

• vlierbloesem (groeit zo’n beetje overal)
• een deegje van bijvoorbeeld zelfrijzend bakmeel, ei, melk of bier en wat peper en zout.
• olie

Doop de vlierbloesem in het beslag, en laat het even uitdruipen. Gooi nu de bloesem ik de hete olie. Na een seconde of dertig is hij waarschijnlijk klaar. Herhaal het een paar keer en maak indruk op je vrienden.

(excuses voor de slechte kwaliteit foto’s, meneer had alleen zijn telefoon bij zich)

Na vijf dagen vasten, rondscharrelen in een donkere braadpan en leegpoepen was de fut er wel uit. De slakken bewogen zich langzaam, reageerden nog maar traag op aanraking en het zo kenmerkende vuur in de ogen was wel een beetje verdwenen. De hoogste tijd voor de pan dus. Recepten spreken elkaar tegen over de beste manier van bereiden, maar het komt meestal neer op lang koken. Meneer mikte ze stuk voor stuk in ruim kokend water en liet ze daar een minuutje of tien dobberen. Daarna haalde hij ze uit het water, brandde zijn klauwen aan de bloedhete schelpen en haalde ze vloekend uit hun huisjes. Een enkele keer was daar wat geweld voor nodig wat de leefbaarheid van het huisje niet veel goed deed. Maar in de meeste gevallen werkte de speld uitstekend. De naakte slakjes werden vervolgens nog veertig minuten gekookt in een bouillonnetje en daarna met wat knoflook en kookvocht in wat olijfolie opgewarmd. Van de vijf aanwezigen waren er twee die het resultaat aandurfden. En het smaakte uitstekend.

Slakken, bedankt, tot volgend jaar. Begin maar met rennen.

Señor y señora Wateetons werden door de eigenaar van de naburige olijvenboomgaard uitgenodigd voor het jaarlijkse Fiesta del Campo in het nabij gelegen dorpje Benamargosa. Het was leuk. Alle oude mensen zagen eruit als Spanjaarden en alle jonge meisjes als Oostblokhoeren. Schijnt dé zomerlook van 2007 te zijn. En er was gratis eten en drinken voor iedereen. We aten een soep van alle delen van het varken, zo werd ons bezworen. Ik herkende de meeste ingredienten niet, dus dat kan wel kloppen. Verder was er veel Vino Dulce, veel worst, veel kaas en vooral heel veel gerechten met avocado. Dat is een populair gewas aan het worden hier in Zuid-spanje. Iedereen stapt naar verluidt uit de olijven en amandelen en begint een avocadoplantage. De regering is er niet erg blij mee omdat de kweek nogal veel water vergt, waar ze niet echt een overschot van hebben. We kregen avocado-salade, guacamole, avocado met peper, avocado met ansjovis, avocado met kaas en niet te vergeten: een avocadodrankje.

Aiaiai! Die avocadodrank, daar kregen de Wateetonsjes geen genoeg van. Wat een heerlijkheid! Meneer stak er flink zijn neus in, vast besloten om het te her-creeren voor u, lieve lezertjes. Het recept was geheim, zo bezwoor men mij, maar de papillen van meneer Wateetons kraken elke avocado-code.

Dus hier het recept voor, laten we het een Benamargosa-shake noemen:

(echt, probeer het, u weet niet wat u proeft)

• een rijpe en smaakvolle avocado
• circa 250 milliliter melk
• een scheut room
• een eetlepel poedersuiker
• circa vijftig gram fijngemalen amandelen
• een flinke snuif gemalen kaneel

Mix deze ingredienten goed in een blender tot een romige shake. De hoeveelheid suiker kunt u varieren naar smaak, evenals de hoeveelheid melk. Trek uw meest sletterige outfit aan en serveer koel.

U heeft vrij genomen. De oven staat te ronken. Kinderen zijn naar school of uit logeren gestuurd. De hond heeft zijn rondje gehad. Het huis is aan kant. De video neemt Goedemorgen Nederland op. Maak me gek met uw Bananen Muffin-recept dat alle Bananen Muffin-recepten overbodig maakt meneer Wateetons, ik ben er klaar voor!

• 350 gram zelfrijzend bakmeel
• een zakje bakmeel
• een snufje zout
• 60 gram gesmolten boter
• 150 ml melk waarin een vanillestokje is getrokken
• of, voor de gemaksbakker: een zakje vanillesuiker
• een ei
• twee eetlepels suiker (of een als je de vanillesuiker gebruikt)
• een banaan
• een muffinvorm

Verwarm de oven op 200 graden. Meng de droge ingredienten door elkaar. meng de boter door het meelmengsel. Meng de melk en ei erbij. In andere, inferieure, recepten wordt veel te veel melk gebruikt. Niet doen. Gooi er op dit moment ook de in stukken gesneden banaan bij. Meng het grof, beetje met een vork of je handen de ingrediënten door elkaar gooien. Geen mixer gebruiken, en vooral niet te lang mengen. Doe dit plakkerige mengsel in de licht beboterde muffinvormen. Je kunt er waarschijnlijk 10 of 12 uithalen. Bak het 20 minuten in de oven. Eventueel vijf minuten langer.

Beetje laten afkoelen op een rooster, opeten, en een reactie achterlaten in de trant van: “dank u meneer Wateetons dat u mij en mijn bloedjes van kinderen het muffinlicht heeft laten zien”.