Leuk. Een nieuw parkje in Amsterdam-Noord. Nieuw als in nieuw voor meneer. Feitelijk nieuw als in zes maanden geleden geopend. Meneer leerde erover van Ilovenoord. Hij wordt altijd blij van fijne nieuwe plekjes in het Wateetonsstadsdeel. Kan hij dan over opscheppen tegen zijn vrienden die het moeten doen met een appartement aan de Prinsengracht. En hij wordt al helemaal blij van dit Schellingwouderpark (goed verborgen ingang hiero). Een stukje halfwilde oever van het Ij. Met schaapjes, uitzicht, onvindbare ringslangen, bergen oude potscherven uit de grachten van Amsterdam (?), heel veel fijne bloempjes en gelukkig ook nog wat bramen en vlier, zodat meneer een excuus heeft om zijn plotseling de kop opstekend Marjolein Bastin Behoefte op wateetons.com te ventileren.

(en een worst voor degene die alle plantjes bij name kan noemen)

…of andersom. Hoe dan ook. Zaterdag 17-07 was Wildplukwijzer‘s meneer Wateetons bij NCRV Cappuccino om te vertellen over het jagen op wild fruit, het vangen van eendjes en de relatie met zijn schoonmoeder.

Beluister hier het interview (start na ca 2 minuten). wildplukwijzer cappuccino 27-07-2010

(Aardig detail: een half uur later belde een mevrouw op in de uitzending die meneer geen echte vent vond. Hij was een verzamelaar, geen jager. En verzamelen, dat doen vrouwen.)

@develuwe #zaterdag #21:00 #maarwatishet #Meneerheefteenbeterecameranodig.

De vlier.  Zo talrijk dat het toevoegen van elke struik aan De Wildplukwijzer Google maps terstond ineen zou doen zijgen. Daar beginnen we dus maar niet aan. Of wel, als u bij Microsoft werkt.

Binnen honderd meter van uw huis staat in ieder geval gegarandeerd nú een vlier in bloei. Die bloesem kunt u frituren of gebruiken als smaakmaker voor limonade, siroop, gelei, wijn of drank. Neem het er maar flink van. Op die manier zitten we straks niet met al die muf smakende besjes, die ook nog eens nasty vlekken op meneers spierwitte Wateetons-gewaden achterlaten. Hij gaat zijn steentje bij te dragen aan de het Nationale Vlierbesreductieplan door zo veel mogelijk vlierbloesem te verwerken. Doet u mee? Hierbij alvast recepten voor limonade en vlierbloesemfritters.

Zomaar, op vrijdagmiddag in een woonwijk van een slaapgemeente in de randstad. Een kat brengt het Vinex-jagerschap in de praktijk.

via sjoerdmulder.nl:

http://www.amazon.co.jp/vinex/s?ie=UTF8&keywords=VINEX&rh=i:aps,k:VINEX&page=1

Hier nog niet te koop, aan de andere kant van de wereld al wel: het Handboek voor de Vinexjager, door Mijnheer Wateetons en Sjoerd Mulder! Voor slechts 2,497 Yen! (ruim €20)

Update:
Verdraaid, hij ligt ook al bij de Bruna, Nrclux en Libris! Goedkoper dan in Japan. Sla uw slag!

Nog updater: en hier is hij in al zijn glorie te zien. Pagina 32.

Het was een koude donderdagochtend. Meneer zat al vroeg achter zijn computer. 102 mailtjes. Een gemiddelde donderdagochtendscore. De kantoortuin stroomde langzaam vol. Hij was nog een beetje duf. Hij sloeg een derde en vierde machine-cappuccino af.  Dufheid is bliss. Nog 92 mailtjes. “Wat ik nou meemaak” roept een binnenstappende collega ontdaan “ik rij een waterkip dood!”. Weg dufheid. Meneer zit rechtop. “Echt? Vertel!”. De collega schrikt een beetje van zoveel interesse en de niet geheel bij de situatie passende intensiteit in meneer’s stem. Gretigheid in plaats van empathie. Jachtzucht in waar medelijden verwacht werd.

Het blijkt om de hoek. Een “waterkip” (onduidelijk of het een meerkoet of waterhoentje betreft) steekt zonder te kijken de straat over. Vroeg, glad, donker. Beide partijen reageren te laat. De auto wint.  Bonkerdebonk onder de bodemplaat. Zij weet nog precies waar het gebeurde. “ik kan je er wel naartoe brengen” oppert ze voorzichtig. Enkele seconden later heeft meneer zijn jas aan en zijn ze op weg naar het de bocht des doods. Daar stapt meneer, alleen, uit de auto en gaat zoeken. Op de straat, in de berm, de andere berm. Geen waterkip, geplet of anderszins dood. Wel zwemt er een verdacht gezond ogende meerkoet in een slootje naast de weg. Meerdere busreizende collega’s groeten wat verbaasd de bermspeurende meneer. Een meneer die langzaam hopelozer raakt.  Geen dode meerkoet, of waterhoen. Zelfs geen obligate egelplakaat. Meneer keert teleurgesteld, maar met een opgetogen collega, terug naar zijn werk.

Toch maar een cappuccino dan.

Iemand, in de veronderstelling een expert te bevragen, vroeg meneer eens of die zwartblauwe bessen aan die struik om de hoek bosbessen waren. Meneer ging eens kijken. Neen, concludeerde hij. Maar wat het dan wel waren wist hij ook niet. Ze zagen er best lekker uit. Google wist raad: het betroffen sleepruimen, van de Sleedoorn of Zwarte Doorn. En, als meneer het niet dacht, eetbaar! Of eigenlijk niet, concludeerde hij toen hij er een in zijn mond had gestoken. Zurig en verschrikkelijk wrang. Nog maar eens openslaan, dat internet. En inderdaad, wat bleek, ze worden pas lekker als de vorst er overheen is gegaan. Het zijn eigenlijk net spruitjes. Maar vorst was op dat moment nog niet op handen. Dus gooide meneer een handje in de vorst der vriezer en haalde ze er 24 uur later weer uit. De ontdooide sleepruimen proefde hij andermaal. Verdomd, het werkt! De vrieskou had op magische wijze zowel de kleur van de binnenzijde (van geel/groen naar paars), de consistentie (van stevig naar moezerig) en smaak (van zuur en wrang naar een mildzoete pruimachtige smaak). Bijzonder hoor. En zelfs wel een beetje lekker nu. De chemici onder u mogen het meneer eens uitleggen.

De sleedoorn hangt overal in Nederland nog vol, grijp nu uw kans want mogelijk zijn er kapers op de kust die de eerste vorst afwachten. Dus, sla nu uw slag en vul uw vriezer met sleepruimen. De wildplukwijzer is uw vriend.

Zelf Zelfs op het terrein van meneer’s werk staat een appelboom. Met érg lekkere appels.

Een van meneer’s favoriete radioprogramma’s (lees: podcasts) Hoe?Zo! Radio besteedde onlangs aandacht aan een van meneer’s favoriete hobbies: stadsduiven vangen.

Zes vallen. Zes missers. Geen rivierkreeftjes in meneer zelfgefabriceerde fuikjes. En dat met een camera van RTV-Noord Holland in zijn nek. Pijnlijk, pijnlijk, pijnlijk. Zo pijnlijk dat het niet eens uitgezonden wordt.

Nederland telt talloze wilde fruit- en notenbomen. Maar hoe vind je ze? De Wateetons Wildplukwijzer weet raad. Een handige Google Map die, met uw hulp, alle openbare fruitbomen en -struiken, notenbomen en verdwaalde komkommerplanten bij u om de hoek en in de rest van Nederland in kaart brengt.

Na een paar weken op een zacht pitje te hebben gesudderd als onderdeel van Wateetons.com is er nu dan eindelijk een heuse losstaande wildplukwijzerwebzijde: www.wildplukwijzer.nl. Momenteel staan er al bijna 50 appelbomen, hazelnoten, peren, braamstruiken, sleedoorns en walnoten geregistreerd.

Doe mee! De kaart is openbaar, u kunt zelf bomen en struiken toevoegen. Helemaal 2.0. Helemaal eenvoudig. U hoeft zich niet op te geven en er is geen ballotage-commissie. Het enige dat u nodig heeft is een gratis Google account en weet van een of meerdere wilde fruitbomen.

De wildplukwijzer begint zich lekker te vullen! Bramen, pruimen, appels, peren, walnoten, hazelnoten, vlierbessen en sleedoorndingetjes ter uwer beschikking. Voor nop, niks en niemendal.

Doe ook mee, deel uw geheime pruim met het vaderland. Plaats uw peer. Verhul niet uw vlier. Onthul uw hazelnoot. Schnell, schnell, naar www.wildplukwijzer.nl. Nu nog als doorklik naar de wateetonspost, maar binnenkort als heuse site.

Mocht u onverhoopt niet helemaal snappen hoe het werkt:

• ga naar de google map
• log in met je google account (ergens rechtsboven)
• klik op ‘bewerken’ (ergens linksboven)
• klik rechtermuisknop op de betreffende boom en kies ‘plaatsmarkering maken’
• schrijf er iets leuks bij
• klik op Opslaan (linksboven) en gereed (idem)