Wat eet ons

Meneer maakte dit weekend een fijn soepje voor hem en zijn eega. Met onder andere karnemelk, tomaat, een pepertje, avocado, koriander en limoensap.
Een koude soep.
Na een slok herinnerden zowel meneer als mevrouw zich plots dat ze helemaal niet van koude soep houden. Ook niet als deze heel lekker is. Weg ermee. Een blik in de voorraadkast van hun niet al te best gesorteerde buitenverblijf leerde dat slechts één optie hen van de hongerdood scheidde: knakworsten.
En dat terwijl meneer net vreselijk op zijn kop gehad had voor het voorzichtig bejubelen van de erwtensoep van de LIDL. U begrijpt dat meneer met klamme handjes de blikopener hanteerde. Wat nou als hij deze knakworsten ook nog wel te eten zou vinden? Diep misprijzen van de ganse culilog community zou zijn deel zijn. Ex-communicatie. Een 36e plaats bij Foodrank. Een gemiddelde waardering van 1. Geen enkele link meer naar Wateetons. Wat dan, wat dan?

Groot was dan ook zijn opluchting toen de dingen niet te vreten bleken.

Ze heeft écht nog geen een keer gekookt sinds haar uitbarsting van vorige week.

Ze besloot het zelf. Eerst waren er de drie dagen eten uit de Allerhande. Geen toppertje om het zo maar te zeggen. Toen ze ook nog van een gerecht dat slechts een behoorlijk potje Patak’s curry behoefde een wee smakende mensa maaltijd wist te fabriceren viel de beslissing. Mevrouw Wateetons kookt nooit meer. Ze geeft het op.

Klaar. Basta. Final.

Binnenkort gaat meneer drie weken naar Canada en mevrouw gaat de koelkast volstouwen met magnetronmaaltijden.

Meneer was dit weekend weer eens nodeloos aan het speuren naar eetbare dingen in de natuur. Deze maal was het het hippieboek Vrij Leven dat hem opfokte. Een vermakelijk jaren ‘70 schrijfsel over terugkeren naar de natuur met een geit, houten kar en plaggenhut. En vrije seks, lichaamsbeharing en drugs natuurlijk. Leuk als tijdsbeeld maar ook interessant als je wilt weten hoe je een broodoven moet maken, een schaap moet slachten of welke planten eetbaar zijn. En laat meneer Wateetons dat nou allemaal willen weten. Bij gebrek aan bakstenen en een schaap plukte meneer maar wat vlierbloesem en frituurde dat in een beslagje . Dat was eigenlijk wel erg geinig. En dodelijk simpel.

• vlierbloesem (groeit zo’n beetje overal)
• een deegje van bijvoorbeeld zelfrijzend bakmeel, ei, melk of bier en wat peper en zout.
• olie

Doop de vlierbloesem in het beslag, en laat het even uitdruipen. Gooi nu de bloesem ik de hete olie. Na een seconde of dertig is hij waarschijnlijk klaar. Herhaal het een paar keer en maak indruk op je vrienden.

(excuses voor de slechte kwaliteit foto’s, meneer had alleen zijn telefoon bij zich)

En waarom stond meneer Wateetons dan de hele dag in de keuken om daar een onbeschrijflijke teringbende te maken? Welnu, mevrouw Wateetons vierde haar (32e, 32.2e of 25e, daar wil ik vanaf zijn) verjaardag en had meneer verzocht een high tea te serveren voor haar gasten. Het gevolg: meneer Wateetons heeft het lekkere weer van het afgelopen weekend vooral van horen zeggen. Warm had hij het wel, in zijn keukentje met de oven op 220.

Op tafel stonden uiteindelijk:

• veenbessenbrood
• chocoladebrood
• scones (met surrogaat clotted cream en jam)
• cake
• bananen muffins
• hardcore 86% chocolade muffins
• spinazie-tomaten-schapenkaas quiche

Het bakken had nog wel wat voeten in de aarde. Meneer Wateetons is niet zo’n bakker. Hij houdt niet van zoetigheid en zijn gewaardeerde waistline doet dat evenmin. Hij kwam er zelfs achter dat hij helemaal geen mixer heeft. Uiteindelijk is er heel wat in de prullenbak verdwenen: twaalf muffins, vijftien scones en een complete Quiche Lorriane. Dat was trouwens niet allemaal de schuld van meneer Wateetons. Hij vond tientallen recepten voor muffins, maar de helft is complete onzin. Zo. Meneer heeft gezegd. Morgen zal hij daarom het Bananen-muffin Recept Dat Alle Andere Bananen-muffin Recepten Overbodig Maakt posten. Neem maar een dagje vrij. Het mislukken van de quiche was zijn eigen domme schuld. Dat dan weer wel.

Potverdikkie anderhalf uur gezocht naar touw. In de regen. De HEMA, V&D, Studio Bazar, Xenos en de Blokker konden me niet helpen. Aangezien het om rolladetouw ging ben ik maar niet langs de voor de hand liggende touwverschaffers als de Gamma gegaan. Toen ik doorweekt raakte heb ik het maar opgegeven.

Nog immer boodschappenbudgetloos strompelt de familie Wateetons door de donkere dagen. Holle ogen, ingevallen wangen, tandeloos sabbelend op een korst brood. In arre moede schraapte meneer Wateetons de volgende pompoen-vis soep bijeen.

Voor circa 4 uitgehongerde personen

• circa 750 gram pompoen
• een blik gepelde tomaten
• twee liter bouillon (deels vis, deels kip is lekker)
• een ui
• drie tenen knoflook
• twee wortelen
• flink wat paprikapoeder, mag eventueel heet.
• twee ontvelde rode paprika’s
• peterselie
• een blikje mejillones (of twee)
• circa 500 gram vis naar keuze, zonder graten
• peper en zout naar smaak

Schil de pompoen en snij deze in stukken, kook de stukken in de bouillon. Ik ken overigens iemand die pompoen gewoon een beetje wast en hupsa, ongeschild in het water gooit. De staafmixer doet niet moeilijk. Ikzelf had het idee toch een bijsmaakje te proeven. Maar terzake. Terwijl de bouillon kookt fruit je de ui en knoflook in wat olie. U weet: eerst ui, dan pas de knoflook. Niet tegelijk, knoflook verbrandt snel. Als de pompoen zacht is pureert u deze met de staafmixer, maarrrrrr… u kent de voorkeur van meneer Wateetons: pureer niet helemaal glad, er mogen stukken over blijven. Snij de wortel, tomaat, vis en ontvelde paprika in stukken. Doe eerst de wortel in de soep en als deze een beetje gaar is ook de ui en knoflook, tomaat, vis en paprika. Maak uw blikje mejillones open en kieper de inhoud in de soep. Nu kan het zijn dat u dat niet in de voorraadkast heeft staan. Bedenk dat deze soep bestaat uit unieke kastplankschraapsels uit casa Wateetons. Maar geen nood: gebruik andere zeevruchten. Zie maar. Voeg tenslotte ook de paprikapoeder en peterselie toe. Zachtjes koken anders valt de vis uiteen.

Als de vis gaar is proeft u, voegt u naar wens peper en zout toe en serveert u de soep aan uw bloedjes van kinderen die weer voor een dag van de hongerdood gered zijn. 

Bij mijn Turkse groenten provider zag ik ze liggen: Kweeperen. Ik had er eerder al eens een paar aangeschaft, althans dat dacht ik toen. Bij nader inzien bleken het Nashi peren te zijn geweest. Domme meneer Wateetons. Deze keer had ik ontegenzeggelijk de juiste vrucht te pakken. De geur was onbeschrijfelijk lekker. Ze roken naar ouderwetse snoepjes. Ik heb een weekend lang er elke 10 minuten een onder mijn neus gehouden.

Wel waren ze snoeihard en daarom dacht meneer dat ze nog onrijp waren. Wederom: domme meneer Wateetons. Hij weet toch dat geur de belangrijkste indicator van rijpheid is? Pas na een week, toen er plekjes begonnen te verschijnen op de vruchten, sloeg ik Johannes er op na. Kweeperen worden helemaal niet zacht. En je kunt ze niet uit de hand eten. Om te redden wat er te redden viel ben ik subiet kweeperen marmelade gaan maken (grofweg) volgens recept uit de Dikke Van Dam:

Neem hele kweeperen, wrijf die schoon en kook ze in water. Laat ze met schil en al koken tot ze zacht zijn. Wrijf de massa fijn door een zeef. Neem ongeveer zoveel suiker toe als kweeperenmoes. Meng alles door elkaar en zet het op het vuur, voeg citroenschil en kaneel toe. Breng het aan de kook en laat het een beetje inkoken. Laat het vervolgens op kaasdoek uitdruipen.

En weet je wat? Het viel behoorlijk tegen. Wég was de verrukkelijke geur. Wat resteerde was een zoete appelstroopachtige marmelade met een tamelijk generieke smaak en geur: appel, kaneel en citroen. Daar koop ik geen kweeperen voor. Enig idee waar ik de fout ben ingegaan?

Er gaat een ‘wat zit er in mijn keukenkastje’-golf door foodloggersland. En wie is Wateetons om daar niet op mee te surfen?

Bovenin de voorraadkast, die er dankzij de recente inspanningen van mevrouw Wateetons enigszins georganiseerd is, vinden wij de flesjes. Denk aan ketjap, tal van verschillende olien (macademia olie, jaja) en azijnen, waaronder de wijnazijnen die ik maakte van de restanten van de wijnproeverij van oudjaar. Geen lekkere Pinot Noir dus, maar een lekkere Pinot Noir-azijn.

Daaronder, op plank twee van boven, stonden oorspronkelijk de voorraadbussen. Meneer Wateetons heeft het inmiddels al weer redelijk door de war geschopt. U ziet onder andere lijnzaad, zemelen, een lege pot, saladekruiden van de LIDL waar mevrouw Wateetons van houdt, een zak met erwtensoep voor de luie momenten. Acherin een zak met chlorellapillen: helpt goed tegen verkoudheid, aids en kanker, naar ik verneem.

Plank nummer drie. Een voorraadblik op de verkeerde locatie, potverdrie. Hier horen de koolhydraten als ik het zo zie. Ik zal het nog eens aan mevrouw Wateetons vragen. Ik zie toastjes, verschillende soorten meel (oa. boekweit, erg lekker), rijstwafels voor de dochter, beschuit en chocomel met vezels (daar zijn ze weer) uit Spanje.

Plank vier, de potjes. Wist u dat de LIDL erg lekkere tomatensaus heeft? Voor zestig cent ofzo. Bestaat volledig uit tomaat en wat olie. Ik mag met name de pikante versie graag, maar mevrouw Wateetons is daar niet zo dol op. Verder bespeuren we kalfsfond, altijd handig voor een soepje. Tomaten in blik, omdat eigengemaakte saus toch altijd lekkerder is en tomaten in blik tien keer lekkerder zijn dan verse Holländische Wasserbomben. Daar bespeur ik ook nog een blik matige erwtensoep, voor als het oorlog wordt. Dat blik is eigenlijk niet nodig meer, want meneer Wateetons maakte onlangs eigehandig 6,4 kilo geweldige erwtensoep, waarover later meer. Linksvoor een pak met Churros-meel, uit Madrid, om zelf churros te maken. Nog niet van gekomen. Rechts achterin tenslotte een onmenselijke hoeveelheid tonijn, omdat meneer Wateetons nog steeds in de veronderstelling verkeert dat hij ooit groot en breed zal zijn.

We geraken aan de onderzijde van de voorraadkast. Links achter in de hoek wat zelfgemaakte chutney. Leuk om te maken maar opeten doe ik het eigenlijk niet. Ik geef het meestal weg, en dan vind ik het maanden later achterin de koelkast van vrienden die het ook niet blijken te hebben opgegeten. Of achterin mijn eigen voorraadkast dus. Terwijl het best lekker is en notabene van appels van eigen teelt. De voorraad low-carb chocobars van mevrouw Wateetons (a 2 euro per stuk) vinden we ook terug op deze plank, evenals de chocomelpakjes voor dochter Wateetons. En een pot Dulce de Leche, ook zelfgemaakt en zalig, maar zo mierzoet dat er nog geen gelegenheid is geweest om het op te eten.

Tenslotte, de bodem van de kast. Rijk der aardappelen, uien en knoflook. En een zak walnoten die je niet kan laten liggen in de winkel maar blijkbaar wel onderin je voorraadkast. Links achterin ziet u enkele flessen met goudgeel vocht: cider. Wederom zelfgemaakt. Weken geduurd voor het klaar was, maanden gerijpt: niet te zuipen. Maar een leuk experiment.

De digitale camera is geduldig, dus ook maar even snel een tweetal shots van een deel van mijn kruidenvoorraad.

Er is geen beginnen aan om te vertellen wat het allemaal is, en bovendien is het slechts ongeveer tweederde van mijn werkelijke voorraad. Ooit heb ik besloten elk ingredient dat ik nodig had voor een gerecht altijd te kopen, daar pluk ik nu de vruchten van, het komt maar zelden voor dat ik als ik plots ’s avonds om tien uur besluit een maaltijd te bereiden ik de noodzakelijke ingredienten niet in huis heb.

Nou, dat was het dan. Het culi-hoogtepunt van 2007 in huize Wateetons ligt achter ons. It’s all downhill from here. Na een aantal afleveringen Voedsel uit de Vriezer heeft het langverwachte dan eindelijk plaatgehad.

De vriezer is ontdooid. Stop maar met mailen.

De laatste makrelen (een stuk of 20) en één zielig tartaartje waren alles wat resteerde. Als iemand trek heeft in makreel mag hij of zij vanavond in huize Wateetons een hapje komen mee-eten want dat krijgt meneer Wateetons niet in z’n eentje op. Vanavond gaat hij, met behulp van veel spek, de vishatende mevrouw Wateetons proberen te overtuigen van de smakelijkheidheid van de makreel. Duim voor hem. En verder is hij maar het marineren geslagen. In ketjap manis, korianderzaad, komijn, tamarinde, laos, sambal en koenjit. Zo kunnen ze nog een paar dagen langer mee.

Het ontdooifestijn leverde overigens nog een fraai “ah, shit” moment op. Na de stekker van de vriezer weer in het diep verborgen stopcontact te hebben gestoken stond meneer Wateetons op vanuit zijn liggende positie om de emmer met vrieswater om te stoten. Tien liter smeltvocht over de vloerbedekking. Hij ging te snel aan de slag met handdoeken om aan een kodak-picture-moment te denken.

Sorry.

De vriezer is nog immer niet leeg. Maar vrees niet, we maken vorderingen, getuige bovenstaande foto. Er lagen nog wat tartaartjes in op de bodem van een la, twee van de C1000 en twee van de Albert Heijn. Het verschil in kleur is frappant. U mag raden welke tartaar van welke keten kwam. Het leek me in ieder geval veilig beide varianten maar goed door te bakken. Mijn nieuwverworven Culinaria Griekenland bracht me het volgende recept.

Sutzukakia (gehaktrolletjes in tomatensaus)

• 400 gram tartaar, van dubieuze kwaliteit. Hebt u dat niet in huis gebruik dan gehakt van dubieuze kwaliteit. Sterker nog, door het hogere vetpercentage is dat eigenlijk veel geschikter. 
• een sneetje brood, geweekt in melk en weer uitgeknepen
• twee tenen knoflook
• lekker veel gemalen komijn, het recept spreekt over een halve theelepel maar dat is natuurlijk waanzin. Ik zou het minimaal verviervoudigen.
• bloem om in te rollen
• 500 gram tomaten, uit blik (u weet: geen enkele Holländische Wasserbombe kan op tegen die geweldige en goedkope tomaten uit blik)
• Zout en verse zwarte peper
• een eitje kan geen kwaad

Kneed de dubieuze tartaar met zout, peper, brood, komijn, ei en knoflook tot rolletjes van een centimeter of twee in diameter. Een leuk experiment had trouwens kunnen zijn om de twee typen tartaar te verdelen over meneer en mevrouw Wateetons. En dan kijken wie de nacht het best door komt. Daar denk je altijd te laat aan. Wentel de rolletjes door de bloem en bak ze. Haal ze uit de pan, en laat de tomaten een beetje inkoken tot een fijn, maar grof sausje. Niet pureren. Beetje opleuken met peper en zout en eventueel een restje wijn. Serveer de ’sutzikaki’ met de tomatensaus er overheen.

Ik serveerde dhet met een hopeloos mislukte gegrilde avocado. Het warm serveren van avocado is hier niet zo gebruikelijk. Ik had er ook nog nooit van gehoord. Het zal ongetwijfeld best lekker zijn maar wij troffen een verschrikkelijk smakeloze vrucht. Bovendien was het een beetje een sneu recept. Trouwens, van elk recept waarin gesmolten mozarella voorkomt dient men zich verre te houden. Dat had ik moeten bedenken. 

klik.

Zoals aangekondigd, de vriezer moet leeg. En om het nuttige met het nuttige te verenigen maken we van de gelegenheid gebruik om hem ook maar eens helemaal leeg te eten. Wie weet wat we tegen komen. Er ligt in ieder geval nog een fikse hoeveelheid makreel in, eigenhandig uit de Noordzee gevist enkele maanden geleden. Dat wordt ‘creatief met makreel’ de komende weken. En er lag een hammetje, die de spits mocht afbijten.

Het volgende recept zorgde voor mijn opdoemende relatiecrisis, die dankzij de aangereikte crisismanagement tips van een lezer, gelukkig in de kiem gesmoord is.

Men neme een hammetje (ca. 400 gram). Men klutse een eitje. Verwarm de oven ondertussen voor op 220 graden. Snij de ham open, maar niet helemaal door en vul hem met zongedroogde tomaten en walnoten. Gebruik in hemelsnaam geen venkel. Vergeet de zwarte peper uit de molen niet. Van zwarte peper heb je nooit genoeg. De meeste hammen zijn voorgezouten. Maak de ham weer dicht, bij gebrek aan beter voldeden cocktailprikkers bij mij uitstekend. Maak een paneerlaagje van wat droog brood (of gewoon paneermeel), oregano, peper en zeer fijn gehakte walnoten. Ook leuk is om er Parmazaanse kaas doorheen te raspen. Verse uiteraard. Ik was het zelf vergeten. Rol de ham door het geklutste eitje en vervolgens door de paneer. Herhaal. Hatsikidee, in de oven. Een kwartiertje op 220 graden ien vervolgens 10 minuten per 100 gram op 90 graden. Serveer met wat u goeddunkt, maar ik had een eenvoudige salade van komkommer, tomaat, olijfolie, oregano en geschaafde Parmazaan.