Wat eet ons

Op 26 mei 2007 meldde ik dat mevrouw Wateetons was opgehouden met koken. Voor eeuwig en altoos. Een zwarte dag. Of in ieder geval eentje met een nauwelijks zichtbare lichtgrijze zweem. Zo geweldig kookte ze nou ook weer niet. 

Maar vorige week stond er, na vier maanden geen stap in de keuken gezet te hebben, opeens een zelfgemaakte maaltijd op tafel. Een eenvoudige pastasalade, maar toch, van de hand van mevrouw Wateetons. Best smakelijk bovendien. Het begin van een nieuw tijdperk?

Jaaaah! Het is weer september, en u weet het, dat betekent appelweek bij Wateetons.com. Ga er maar lekker voor zitten, tegen het eind van de week hangt u brakend voor uw beeldscherm.
Appel Appel Appel!

Waarom appelweek, vraagt u wellicht? Meneer en mevrouw Wateetons hebben een buitenhuisje op de Veluwe met een stuk of wat appelbomen. Geen verpletterend grote boomgaard maar voldoende om meer te produceren dan wij in een jaar opkunnen. Gelukkig helpt de natuur ons elk jaar trouw een handje: de appels rotten en masse van de bomen af. Een dampende zoete smurrie in het gras die fijn tussen je tenen omhoog komt. We hebben nog een jaartje geprobeert te spuiten om dit bederf te voorkomen, maar we bemerkten geen verschil. Bovendien is het een enorm teringwerk en ongezond daarbij.

Dit jaar had echter een schitterende lente die onze bomen blijkbaar een kickstart heeft gegeven. Zelfs de onvruchtbaar veronderstelde boompjes droegen vrucht. En hoe. De appels bleken sterk en haalden aan de boom de herfst. Wat blijkt: ze zijn best lekker. Maar wat zijn het er veel. Tijd dus voor wat appelverwerkingsideeen. Ik heb er al een paar, waarvan ik u de komende week graag op de hoogte wil houden.

Maar ik houd me aanbevolen.

Drinken meneer en mevrouw Wateetons teveel?

Meneer voegde aan de waterige doch goed gegeleerde kippensoep wat koenjit, sereh en gember toe, mikte er een gekookt ei en wat sotomix van de toko bij en voila: een sotosoepje dat zijn gelijke niet kent. Zelfs mevrouw Wateetons was tevreden. De bank bleef die avond onbeslapen.

Mevrouw wenste kippensoep. “Maar de broccoli, zoete aardappel en pompoen dan?” sputterde meneer. Nee, dat was duidelijk oud nieuws. Met een brandende wang toog hij aan het werk. Kippensoep moest het worden. Van een soepkip, die minimaal zes uur getrokken had. Dus meneer kocht een soepkip, pleurde hem in een pan met water en stond de rest van de dag achter het fornuis om de kip te trekken. Hij verbaasde zich erover wat een enorme hoeveelheid rotzooi je van zo’n kip overhoudt. Er valt nog veel te winnen in de biotechnologie. 

Die avond had mevrouw toch trek in wat anders, dus de kippenbouillon ging in de koelkast. Toen meneer hem de volgende avond er weer uithaalde was de soep veranderd in een gelei. Leuk speelgoed, vond ook dochter Wateetons. Plakt goed aan de muur.

Eindelijk kwam de soep op tafel. Met het kippenvlees, wat verse soepgroenten en een scheutje Riesling. Mevrouw vond niet te eten. Waterige meuk, was haar oordeel. Een herkenbaar kippensoepje werd het pas na het toevoegen van een blokje kippenbouillon. En wat vermicelli.  

Enkele maanden geleden kocht meneer ze bij (daar is ‘ie weer!) de LIDL: pootuitjes. Geen idee waarom precies, maar ze waren vast goedkoop en schattig. En veel: misschien wel 500. Bij gebrek aan een tuin stopte meneer er een paar in potten op zijn balkon. Ze kwamen keurig op en stierven ook weer keurig af. Gisteren was het moment daar om ze uit te graven. De hele buurt was uitgenodigd. Oh’s en ah’s alom. De camera van de verslaggever van het lokale suffertje flitste. In de verte blafte een hond.

Vijf uien, met een gemiddelde diameter van drie centimeter. Ongeveer twee centimeter meer dan toen ze erin gingen. Meneer pinkt een traantje weg. ‘t Is een mooi ding, de natuur.

’s Avonds, nadat meneer ze fraai op de digitale plaat had gelegd met de nieuwe Wateetons huis-camera, ging het mes erin en werden onze vijf vrienden met wat paprika, knoflook, Portugese worst en rode wijn gestoofd tot ze mals waren. Bijzonder lekker.
Rust zacht, vrucht van mijn potten.

Beschimping mag dan meestal zijn deel zijn, er zijn echter momenten dat meneer Wateetons harde slagen toebrengt aan de visstand. De reizende meneer heeft altijd een inschuifhengeltje aan de zijkant van zijn rugzak hangen zodat hij, waar hij maar wil, niks kan vangen. Ook in Canada wierp hij enkele malen de hengel uit. De buit viel tot zijn (en uw) verbazing heel niet niet tegen. Meneer ving een largemouth bass, een meerval en twee baarzen. En hij heeft ze allemaal opgegeten. Dat zal ze leren.

Meneer Wateetons vs. de vissen,  4-286!

Als meneer in Canada is gaat hij graag enkele dagen de wildernis in. Alleen, met de kano of te voet. Meneer vindt dat fijn. Horloge-loos opstaan bij zonsopgang en gaan slapen als het donker wordt. Geen enkel ander doel dan droog en warm blijven en je volgende slaapplaats halen. ’s Avond zitten op een rots en luisteren naar bronstige elanden.

En dan is er het eten. Wanneer je met volle rugzak en een kano op je nek door de rimboe van het ene naar het andere meer moet klauteren is een lichtgewicht bepakking essentieel. Dus dat betekent lichtgewicht voedsel als pasta, rijst en poedersauzen. Daarbij heeft meneer ook nog eens de masochistische neiging om zowel heel weinig als heel onappetijtelijk voedsel in te pakken. En dan was er de bizarre mistelling waardoor meneer een nacht langer in de wildernis was dan dat hij voedselvoorraad had ingepakt. U begrijpt dat hij door een dal van diepe culinaire droefenis ging.

Meneer at dus ’s ochtends en ’s avond Kraft diner met wat extra pasta, tomatensaus, wat opgelost bouillonpoeder, een halve veggie-dog en een enkele keer wat doperwten. Hij had wel oploskoffie bij zich. Maar zonder suiker, je bent hardcore of niet.

Gelukkig wist hij wel een visje te verschalken. Als meneer nu wildplukker was geweest had hij dit vast nog wat kunnen pimpen met noten, zaden en eetbare korstmossen. Maar helaas.

Nog zoiets Noord-Amerikaans: Beef Jerky. Het is gemarineerd en vervolgens gedroogd vlees. Het oorspronkelijke doel was natuurlijk om bederfelijk vlees zonder koeling houdbaar te maken, maar inmiddels is het gewoon een lekkernij. Eigenlijk precies hetzelfde als worst, maar dan totaal anders. Meneer en Beef Jerky gaan way back. Ooit liftte hij een half jaar op de bonnefooi door Canada en Amerika. Voorafgaande had hij Beef Jerky gemaakt, met de gedachte dat dat een goed rantsoen voor noodgevallen zou opleveren. Helaas lekte zijn brander al op de eerste dag een halve liter petroleum over zijn voorraad. Gedurende diezelfde trip is meneer in Wyoming zelfs nog een dagje Beef Jerky verkoper geweest. Langs de weg. Er stopte niemand. Daarom (of desondanks) kan hij het niet laten om bij elke tankbeurt een zakje te kopen.

Maar je kunt het natuurlijk ook zelf maken. Het is gedroogd vlees, er is niks aan. Om nostaligische smaakredenen gebruikte meneer deze keer een zakje Mesquite Beef Jerky seasoning. Hij heeft het zakje even niet bij de hand, de omvangrijke ingredientenlijst zal hij later posten. Het bevat in ieder geval wat nitriet of nitraat, om bederf tegen te gaan en lekker veel monosodiumglutamaat. De boel hangt nu te drogen in het Wateetons buitenverblijf. Binnenkort hoort u of het gelukt is.

Zelf maken?

Meneer maakte dit weekend een fijn soepje voor hem en zijn eega. Met onder andere karnemelk, tomaat, een pepertje, avocado, koriander en limoensap.
Een koude soep.
Na een slok herinnerden zowel meneer als mevrouw zich plots dat ze helemaal niet van koude soep houden. Ook niet als deze heel lekker is. Weg ermee. Een blik in de voorraadkast van hun niet al te best gesorteerde buitenverblijf leerde dat slechts één optie hen van de hongerdood scheidde: knakworsten.
En dat terwijl meneer net vreselijk op zijn kop gehad had voor het voorzichtig bejubelen van de erwtensoep van de LIDL. U begrijpt dat meneer met klamme handjes de blikopener hanteerde. Wat nou als hij deze knakworsten ook nog wel te eten zou vinden? Diep misprijzen van de ganse culilog community zou zijn deel zijn. Ex-communicatie. Een 36e plaats bij Foodrank. Een gemiddelde waardering van 1. Geen enkele link meer naar Wateetons. Wat dan, wat dan?

Groot was dan ook zijn opluchting toen de dingen niet te vreten bleken.

Ze heeft écht nog geen een keer gekookt sinds haar uitbarsting van vorige week.

Ze besloot het zelf. Eerst waren er de drie dagen eten uit de Allerhande. Geen toppertje om het zo maar te zeggen. Toen ze ook nog van een gerecht dat slechts een behoorlijk potje Patak’s curry behoefde een wee smakende mensa maaltijd wist te fabriceren viel de beslissing. Mevrouw Wateetons kookt nooit meer. Ze geeft het op.

Klaar. Basta. Final.

Binnenkort gaat meneer drie weken naar Canada en mevrouw gaat de koelkast volstouwen met magnetronmaaltijden.

Meneer was dit weekend weer eens nodeloos aan het speuren naar eetbare dingen in de natuur. Deze maal was het het hippieboek Vrij Leven dat hem opfokte. Een vermakelijk jaren ‘70 schrijfsel over terugkeren naar de natuur met een geit, houten kar en plaggenhut. En vrije seks, lichaamsbeharing en drugs natuurlijk. Leuk als tijdsbeeld maar ook interessant als je wilt weten hoe je een broodoven moet maken, een schaap moet slachten of welke planten eetbaar zijn. En laat meneer Wateetons dat nou allemaal willen weten. Bij gebrek aan bakstenen en een schaap plukte meneer maar wat vlierbloesem en frituurde dat in een beslagje . Dat was eigenlijk wel erg geinig. En dodelijk simpel.

• vlierbloesem (groeit zo’n beetje overal)
• een deegje van bijvoorbeeld zelfrijzend bakmeel, ei, melk of bier en wat peper en zout.
• olie

Doop de vlierbloesem in het beslag, en laat het even uitdruipen. Gooi nu de bloesem ik de hete olie. Na een seconde of dertig is hij waarschijnlijk klaar. Herhaal het een paar keer en maak indruk op je vrienden.

(excuses voor de slechte kwaliteit foto’s, meneer had alleen zijn telefoon bij zich)

En waarom stond meneer Wateetons dan de hele dag in de keuken om daar een onbeschrijflijke teringbende te maken? Welnu, mevrouw Wateetons vierde haar (32e, 32.2e of 25e, daar wil ik vanaf zijn) verjaardag en had meneer verzocht een high tea te serveren voor haar gasten. Het gevolg: meneer Wateetons heeft het lekkere weer van het afgelopen weekend vooral van horen zeggen. Warm had hij het wel, in zijn keukentje met de oven op 220.

Op tafel stonden uiteindelijk:

• veenbessenbrood
• chocoladebrood
• scones (met surrogaat clotted cream en jam)
• cake
• bananen muffins
• hardcore 86% chocolade muffins
• spinazie-tomaten-schapenkaas quiche

Het bakken had nog wel wat voeten in de aarde. Meneer Wateetons is niet zo’n bakker. Hij houdt niet van zoetigheid en zijn gewaardeerde waistline doet dat evenmin. Hij kwam er zelfs achter dat hij helemaal geen mixer heeft. Uiteindelijk is er heel wat in de prullenbak verdwenen: twaalf muffins, vijftien scones en een complete Quiche Lorriane. Dat was trouwens niet allemaal de schuld van meneer Wateetons. Hij vond tientallen recepten voor muffins, maar de helft is complete onzin. Zo. Meneer heeft gezegd. Morgen zal hij daarom het Bananen-muffin Recept Dat Alle Andere Bananen-muffin Recepten Overbodig Maakt posten. Neem maar een dagje vrij. Het mislukken van de quiche was zijn eigen domme schuld. Dat dan weer wel.