Wat eet ons

Mevrouw Wateetons is op vakantie in Portugal en meneer en dochter Wateetons hebben het huis en de keuken voor zichzelf alleen. Dat hebben ze eigenlijk toch altijd al wel, aangezien mevrouw’s culinaire kunsten vooral het bevallig opentrekken van de maaltijdsalades van de AH betreffen. En dat kun je ook in de huiskamer.

Meneer besloot opnieuw draadjesvlees te maken. Hij had de smaak te pakken. Op draadjesvlees.nl vond hij een ‘rundvlees met pindakaas’-recept. Kwam dat even goed uit, er stond nog steeds een pot zelfgemaakte pindakaas in de voorraadkast. Mevrouw lust namelijk geen pindakaas, meneer eet het niet omdat zijn sixpack hem dierbaar is en dochter Wateetons prefereert fabriekspindakaas. Zelfs een poging de pot te slijten als ongevraagd cadeautje strandde omdat mevrouw op weg naar het feestje in de Wateetonsmobiel moest braken en de rest van de avond ijlend op bed doorbracht. Kortom, het had er alle schijn van dat de pot nog lange tijd in de voorraadkast zou staan. Rundvlees met pindakaas dus!

Helaas. Het was weer een mwoah-ervaring. Misschien lag het aan meneer’s pindakaas en misschien aan het recept. Of allebei. Een theelepel laos als belangrijkste smaakmaker op een kilo rundvlees vindt meneer niet erg indrukwekkend. Hij had het, al proevende, nog een beetje proberen te pimpen met extra laos en wat Javaanse suiker. Maar het mocht niet baten. Volgende keer misschien toch maar weer zijn Indonesisch kookboek als inspiratiebron gebruiken. En de pot zelfgemaakte pindakaas lekker in de kast laten.

Bij de Sligro kocht meneer dus truffelaardappeltjes of ‘vitelotte noir’. Voor €2,50 per kilo. Eigenlijk koop je ze vooral voor het funky aanzien, want bijzonder lekker zijn ze niet. Een beetje melig en vrij hard. Maar funky dus, en dat is ook wat waard.

Meneer besloot er een andijviestampotje mee te maken, om het restantje Westmalle draadjesvlees dat hij stiekem achter gehouden had te vergezellen. Wat schetste zijn verbazing tijdens het koken: het water kleurde groen. Een kleine speurtocht op de internetwebs leerde hem dat dit geen optische illusie of bederf betrof maar de normale gang van zaken bij het koken van vitelotte. Maar waarom?! Dat leerde hij dan weer niet. Je hebt er niks aan, dat internet. Gelukkig heeft meneer hoogopgeleide en chemisch onderlegde lezers, dus kom maar op.

Het stampotje was overigens, naast funky, erg lekker.

Zou u de bestek la niet eens wat vaker schoonmaken?

Een nieuw relationeel hoogtepunt in huize Wateetons: mevrouw Wateetons vond NIETS lekker van wat meneer voor het avondeten gemaakt had. De maaltijd bestond uit in Berkshire reuzel gebakken pastinaak met dragon, zelfgemaakte polenta en doperwtjes. Maar… De polenta was smakeloos, de pastinaak smaakte naar pastinaak en de doperwtjes, tja, wist meneer dan niet dat mevrouw helemaal niet van doperwtjes houdt?

Het werd weer een gezellig weekend.

Enthousiast geworden door de lekkere doch overdadige scheermessen reed meneer andermaal naar de viskraam op de Dappermarkt om zich te laten verrassen door wat er altijd weer groeit en bloeit op de zeebodem. Dit keer viel zijn oog op een zeeslak. De wulk om precies te zijn. Onooglijk, maar verschrikkelijk goedkoop. Vijf kilo voor drie euro. Wijs geworden hield meneer het bij een kilootje. Daar mocht hij twee euro voor afrekenen. Dochter Wateetons had er ook weer zin in, lekker prikken in weerloze weekdieren, haar nieuwe hobby.
Meneer kocht ze op donderdag maar zag geen mogelijkheid ze die dag te bereiden. Terwijl hij het water kookte pakte mevrouw namelijk briesend haar koffer. Eerst schapenpiemels en nu deze ondingen?! Dat werd dus gewoon goedmaakpasta die avond. Maar op zaterdag zag hij zijn kans schoon. Mevrouw Wateetons was alsnog weg gegaan, maar wel een stuk beter geluimd en meneer had een weekend lang het huis en de keuken voor zichzelf. Tijd voor een Wulkfeestje. Van Jurgen had hij geleerd de slakken eerst in wat zout water te laten staan om ze wat vuil te laten uitscheiden. Zo geschiedde.

Na een paar uur ging hij eens kijken hoe het er voor stond. De slakken hadden geen millimeter bewogen. Niks. Nada. Ze lagen nog op exact dezelfde plek waar hij ze in de pan had geplempt. Van slakken, zelfs van zeeslakken, verwacht meneer wel dat ze een beetje leven in de brouwerij brengen. Een beetje bewegen, een beetje proberen te ontsnappen, een beetje schijten. Gewoon, gezellig. Maar nee. Dit waren de saaiste slakken die meneer ooit was tegengekomen. Ze kropen niet eens een beetje uit hun schulp. Tikken of prikken bood geen soelaas. Ze gaven geen sjoege.
Op die manier hoefde het van meneer natuurlijk ook niet. Het moet wel van twee kanten komen. Dat court-bouillonnetje konden ze nu wel vergeten. Boos, en ook een beetje teleurgesteld, mikte meneer ze in de prullenbak en maakte eenzaam een tosti klaar. Met extra kaas.

Stelletje fuckers.

Meneer had nog een varkensbuikje liggen. Voor zijn oude dag. Dit 3,3 kilo wegende monster sneed hij in vier stukken om er op vier verschillende manieren bacon van te bereiden. Met drie stukken ging hij direct aan de slag. Het vierde stuk liet hij in de koelkast even wachten tot hij er een leuk recept voor vond. Dat wachten duurde blijkbaar iets te lang.

Tja, wat moet u daar nu van denken? Goede voornemens van mevrouw Wateetons? Meneer Wateetons wil de algehele kookkennis in huis wat opschroeven en stuurde mevrouw op cursus?

Nee hoor, het betrof een vrijgezellenfeestje. Gezellig met tien vrouwen aan de vedische kookkunst. Niet echt aan mevrouw besteed dus. En niet goedkoop ook!

We kookten:
Moogdahl met spinazie en kokosmelk
Matthi’s (indiase crackers)
Samosa’s (indiaas hemelse snack)
Dhaniya ki chatni (verse korianderchutney)
Panir (zelfgemaakte verse kaas)
Sperzieboontjes en tomaat met panirballetjes
Masala Bhat (gekruide rijst)
Vedische notenbonbons met koffie of Ayur-vedische kruidenthee

Mevrouw Wateetons zocht een gezellige kookpartner op die ze lange tijd niet gesproken had en ging aan de slag. De vraag of ze deze gerechten Meneer Wateetons ging voorzetten pareerde ze meteen met een kordaat “ja dooooei, ik geef dit receptenboekje en dan wijs ik aan wat ik lekker vind, dan kan hij dat namaken”. Maar kennelijk zag ze er niet helemaal uit als een culinaire kluns want men vond dat mevrouw professioneel chopte en hakte. Uiteraard haalde ze wel de korianderzaadjes en het gehakte korianderblad door elkaar, koriander is immers koriander.

Wat mevrouw vervolgens omcirkelde voor meneer Wateetons waren de matthi’s, de samosa’s en de panir. Jawel, alle gefrituurde dingen. Ze kreeg vanavond echter de moongdahl voorgezet, maar dan niet in soepvariant, dat had meneer niet opgemaakt uit het recept, en er zat vlees in, foei! Maar het was lekker.

Welke van deze twee fraaigroene erwtensoepen heeft meneer zelf gemaakt en welke komt uit een blik van de LIDL?

Eerder was meneer tamelijk positief over deze LIDL bliksoep. En hoewel meneer blijft staan achter zijn mening dat de LIDL de beste erwtensoep-in-blik verkoopt van alle grootgrutters viel deze naast een bakje eigengemaakte snert toch wel hard door de mand. Nattig, slijmerig en zoet in vergelijking tot meneer’s home made.

Sneller klaar, dat wel.

Na de drie voorafgaande kerstklappers was het tijd voor de aposteose: het kerstmenu van meneer Wateetons. Eigenlijk was hij helemaal niet van plan zich daartoe te verlagen. Maar toen hij op tweede kerstdag plots drie verwachtingsvol kijkende gasten in zijn huiskamer vond trok hij toch maar zijn schort aan. Het resultaat: acht gangen, zonder ook maar een ‘ah shit’ moment. Eigenlijk is dat ook wel weer een ‘ah shit’ moment op zich. Voor u, als lezer, dan.
Meneer maakte een T.O.N. menu, met zoveel mogelijk Hollandse ingredienten. Het volgende zette hij zijn gasten voor:

• Twee amuses, te weten: een bruine-bonensoep-met-spek gelei en een plakje zelfgemaakte Lardo.
• Berkshire pate de Campagne met eigen geraapte walnoten
• Een op lage temperatuur gegaard Berkshire ribstuk met salie en stroop. Vergezeld door een door Jurgen geinspireerde drie-knollen-notensla stamppot met gegrilde uien.
• Een kaasplank met louter Hollandse kazen
• Gekaramelliseerde gele en rode paprika met ijs
• Een dessertwijn (een door een attente gast ingevoegde gang, Spaans, maar vooruit)
• Espresso met twee soorten (78% en 81%) chocolade. Ook niet bijster Nederlands maar rond deze gang lette niemand daar meer op.

Meneer heeft nog drie slijters aangedaan in de hoop Nederlandse wijn te kunnen aanschaffen maar dat is niet gelukt. We dronken er daarom een Zuid-Afrikaanse Zondernaam Cabernet Sauvignon (2002) en Sauvignon Blanc (2007) bij. Heel niet onaardig. Misschien biedt dit een mooie gelegenheid om zijn nog lege Vinoo-account eens een beetje te gaan vullen met recensies.

Het recept van het een en ander zal hij in de komende dagen posten. Nu weer even normaal doen.

De grote Wateetons Kerst Quadrologie, bemind en gevreesd tot voorbij de grote rivieren. Met deel 1, mevrouw Wateetons speelt haar kerstmenu troef uit, leken we het culinaire summum al ruim voor de daadwerkelijke kerstdagen achter de rug te hebben. Maar neen, het kan mooier, het kan verfijnder, het kan lekkerder, zo bleek zaterdagavond bij (schoon)ouders Wateetons. De vrouw des huizes had besloten dat het na enkele decennia kerstmenu’s wel welletjes was. “De typhus voor jullie allemaal” brulde zij plots op een natte zaterdagmiddag in november “ik zet dit jaar geen stap meer in de keuken!” Mevrouw Wateetons viel in katzwijm en meneer brak verschrikt zijn glas. Na een koortsachtig familieberaad werd besloten onszelf dit jaar dan maar te laten bedienen. Geen stress, geen voorbereidingstijd, geen mislukkingen en geen ham met meloen. De kersthemel.

Het was Tijs, kok op locatie, die uiteindelijk op zondag de 23e december de familiekeuken betrad. Ingredienten, bestek, servies en ijsmachine had hij bij zich. De vuile vaat nam hij na afloop weer mee. Tijs serveerde een gang of vijf, in een Italiaans/Hollandse stijl. Het was lekker én het was ontspannend. Voor iedereen. Schoonmoeder Wateetons zag die avond de culinaire kerstster aan de hemel stralen. Helemaal in de wolken door zijn kookkunsten en charmes legde ze gelijk haar verjaardagsdinertje vast. Toen ze aan het eind van de avond in alcoholische extase opperde hem te adopteren als zoon besloot Tijs maar weer eens op huis aan te gaan.

Meneer is zich aan het voorbereiden op zijn kerstdiner. Het diner dat mevrouw hem gisteren voorzette maakte duidelijk dat de lat dit jaar hoog ligt. De hoogste tijd dat u, beste lezer, hem te hulp schiet. Dus vertel hem fluks, waar vindt hij zo’n ouderwetse slagroomspuit? Zo eentje waar je nog gaspatronen in moet doen? De Blokker, Kruidvat, BCC, Euroland, V&D en HEMA konden hem er niet aan helpen.

Mevrouw Wateetons meldde mij zojuist over de telefoon dat zij voor ons een ‘dinertje’ heeft voorbereid voor hedenavond. Maar, zo voegde ze er aan toe, ik moest niet denken dat ze zou gaan koken.

Spannend…

De ham begint zo langzamerhand wel een beetje op te raken. Dat mag ook wel, na drie maanden. En het s trouwens maar goed ook, want aankomende zaterdag krijgt hij concurrentie.

We appelweken nog even door. De appels zijn immers nog niet op. Mevrouw kocht onlangs bij een notenboer versuikerde perenpartjes. Van die lekkere, van de suiker doordrongen, droge fruitsnoepjes. Een beetje Turks fruit-achtig. Dat kon meneer ook. Dacht hij. Hij vond een recept in een van zijn inmaakboeken. Helaas liet hij het boek liggen op zijn buitenverblijf en moest hij het recept zijn hoofd reproduceren. Het was een tamelijk eenvoudig recept gelukkig. Het ging ongeveer zo:

Neem een paar liter water. Los er en onmenselijke berg suiker in op. Mik er de appelpartjes in en breng het water aan de kook. Laat het geheel vervolgens twaalf uur afkoelen en herhaal deze kook-afkoel sequentie zes maal.

Dat kon meneer wel. Dacht hij. Hij schilde een paar kilo appelen (en gezien het gemiddeld formaat van mijn appeltjes is dat een berg werk) en zette ze met suikerwater op het vuur. Niet al te groot was zijn verbazing toen de helft van de appeltjes bij sequentie numero uno volledig stukkookten. Opkoken, en niet doorkoken dus. Domme meneer Wateetons. Hij viste de heel gebleven partjes uit de appelmoessoep, zeefde de soep tot hij weer suikerwater had en probeerde het nogmaals. Hij had in ieder geval weer een lekkere hoeveelheid appels weggewerkt.

Na een dag of vier opkoken en weer afkoelen waren de appeltjes geheel doordrongen van de suiker. Maar ook zeiknat. Dus meneer sloeg weer eens aan het drogen in zijn oven, die langzamerhand wat gefrustreerd raakt omdat hij de laatste tijd niet kan laten zijn tot welke temperaturen hij in staat is. Maar droog werden ze niet, de appelpartjes bleven plakkerig. En visueel onappetijtelijk. En, zo bleek, eigenlijk ook niet lekker.
Appelmoessnoepjes. Bluh. Mislukt.

Iemand een beter recept?

Op 26 mei 2007 meldde ik dat mevrouw Wateetons was opgehouden met koken. Voor eeuwig en altoos. Een zwarte dag. Of in ieder geval eentje met een nauwelijks zichtbare lichtgrijze zweem. Zo geweldig kookte ze nou ook weer niet. 

Maar vorige week stond er, na vier maanden geen stap in de keuken gezet te hebben, opeens een zelfgemaakte maaltijd op tafel. Een eenvoudige pastasalade, maar toch, van de hand van mevrouw Wateetons. Best smakelijk bovendien. Het begin van een nieuw tijdperk?