Wat eet ons

Het moet maar eens gezegd worden, vind ik. Erwtensoep van de LIDL is best ok. Stevig, smakelijk, goedgevuld en niet zo plakkerig als de AH meuk. En maar € 0,79. De dunne en miniscule plakjes ‘rookworst’ negeren we maar even. Die zijn in geen enkel blik, pak of zak van enige betekenis.

Dus met z’n allen: “ik ben ok, jij bent ok en de erwtensoep van de LIDL is best ok”

Meneer en mevrouw Wateetons wonen in Amsterdam-noord. Dat is lekker dicht bij de melktap maar verschrikkelijk ver weg van de Albert Cuijp- of Dappermarkt. Nu is er een markt in Noord, maar meneer Wateetons was daar na twee jaar Noord-ervaring vreemd genoeg nog nooit geweest. Afgelopen zaterdagochtend fietste hij er heen. En wat bleek: hij heeft niet veel gemist. Kledingkramen zover het oog rijkte, met een voorkeur voor zwart en goud. En daar tussendoor hier en daar de obligate een pond jong-belegen-kaaskraam, de kibbeling en lekkerbekjes-viskraam en de tien witte puntjes broodkraam. Met als absoluut hoogtepunt de gegrilde kippenmobiel van Marco. Meneer Wateetons werd er een beetje depressief van.

De redelijk gesorteerde groentekraam met aardperen en raapstelen deed hem gelukkig besluiten het touw om zijn nek weer los te halen. En toen hij ook nog een verstandelijk gehandicapte jongen zag die elke marktkoopman begroette met een klap op de schouder en luid brullend te verkondigen dat hij “haar op z’n pik” had, brak de zon weer door. 

Vorige week was meneer Wateetons in De Kweker, groothandel in levensmiddelen te Amsterdam. Normaal komt een eenvoudige culi-logger als hij daar niet binnen maar hij was de gast van TIJS, kok op locatie. Meneer bracht er een zeer genoeglijk uurtje door. Het leven is toch ietsje mooier als je de beschikking hebt over honderden soorten worst, kaas en gevogelte. En een 19,2 liter emmer pindasaus. Alhoewel, sociologisch onderzoek toont aan: van veel keuze denkt de mens dat hij gelukkiger wordt, maar dat is niet zo. En dat bleek ook wel een beetje voor meneer te gelden. De hoeveelheid kazen was zo groot dat hij niets wist te kiezen. En moest hij nu een bresse-kip kopen, of een paar kwartels? Een parelhoen of een smient? Meneer Wateetons stond er als verlamd naar te kijken.

Na een paar ferme muilperen van de meer ervaren TIJS (”snap out of it, dammit!“) kwam meneer gelukkig weer tot zichzelf en met hernieuwde koopdrift en een gloeiende wang schafte hij volgende etenswaren aan:

• twee bosjes raapstelen
• een bos schorseneren
• een doosje aardbeien om de lente te vieren
• een bak pastinaken
• een kilo Vitellote Noir aardappels
• een geitenkaas
• een droge worst
• buffelmozarella
• een fles biologische olijfolie

En passant voerde we nog een klein n=1 experimentje uit. Zijn kinderen instinctief bang voor krabben en kreeften? Dochter Wateetons had er nog nooit een gezien. We plantten haar voor de bak met kreeften. Het antwoord luidt volmondig: neen. Sterker nog: “Kreeften lief”, mompelde ze toen we haar na tien minuten eindelijk konden verwurmen weer verder te gaan winkelen. Gelukkig zag ze verderop de vader van Bambi. Althans z’n hoofd, aan de muur.

De eiwitten voor deze week zijn weer binnen.

Ze hebben wel wat lekkere dingen, maar hun orgels zijn niet te vreten.

Het was zaterdag, het regende en mevrouw Wateetons wilde een paar uur haar handen vrij hebben. Dus togen dochter en meneer Wateetons naar Ikea. Een chocomel drinken. Het leven van de familie Wateetons is een lange aaneenschakeling van piekmomenten.

Meneer Wateetons vulde zijn tijd voornamelijk met het rondhangen bij de kookspullen, waar hij tot de conclusie kwam dat hij eigenlijk alles al heeft wat zijn hartje begeert. Behalve een ding dan: Amerikaanse maatschepjes. Die bezat hij ooit jaren lang zonder ze ooit te gebruiken. Maar zodra hij ze had weggegooid miste hij ze met node. Zo gaat dat. Schade: 1 euro.

Bij de foodshop vond meneer ook nog een pak vossenbessenbroodmix en een zakje rendiersalami. Voldoende onalledaags om eens te proberen. Dochter Wateetons vond een ijsje. Iedereen tevreden.

Potverdikkie anderhalf uur gezocht naar touw. In de regen. De HEMA, V&D, Studio Bazar, Xenos en de Blokker konden me niet helpen. Aangezien het om rolladetouw ging ben ik maar niet langs de voor de hand liggende touwverschaffers als de Gamma gegaan. Toen ik doorweekt raakte heb ik het maar opgegeven.

De boodschappenrekening van huize Wateetons is vrijwel leeg, voor deze maand althans. Dat wordt creatief koken uit de voorraadkast. Geen probleem natuurlijk, die puilt immer uit. En met de 243 verschillende kruiden in de kruidenla van meneer Wateetons valt altijd wel wat te maken. Zoals bijvoorbeeld een Linzen-kikkererwtensoep met safraan en rozijn.

Recept, voor vier personen.

• Een blik kikkererwten
• een pot linzen (gedroogde linzen kunnen natuurlijk ook, maar meneer Wateetons had haast).
• twee stengels bleekselderij
• een ui
• een paar tenen knoflook
• twee liter bouillon
• een halve zoete aardappel
• een handje rozijnen
• een klein handje pijnboompitten (geroosterd)
• een blik tomaten
• twee wortelen
• anderhalve theelepel geelwortel (kurkuma, koenjit)
• een stukje gember (welja, ter grootte van een walnoot maar weer)
• een paar draadjes safraan
• verse koriander
• een kaneelstokje
• sap van een citroen
• peper en zout naar wens

Sauteer de in stukken gesneden bleekselderij, ui, knoflook en wortel in wat olie. Doe ondertussen alvast de zoete aardappel in de kokende bouillon. Snij de tomaten wat klein. Kieper nu alle ingredienten, behalve de pijnboompitten en koriander in de boullion. Laat nog even 10 minuten pruttelen. Mocht je gedroogde linzen gebruiken, kook deze dan eerst tot ze vrijwel gaar zijn en volg dan het recept.
Serveer met de koriander en pijnboompitten er bovenop.

Als je haar niet in de gaten houdt sta je met 28 zakjes mozzarella bij de kassa.

Zomaar een vrije donderdag in het wilde leven van meneer Wateetons. Dat betekende vandaag boodschappen, een koffie en chocomel voor meneer en dochter Wateetons bij La Place en een fietstochtje langs de onvolprezen melktap, in Zunderdorp. Alwaar dochter Wateetons duidelijk maakte dat er wat haar betreft maar één soort melk bestaat.

Mooi initiatief trouwens, die melktap. Mevrouw Gerritsen schreef er als eens over. Slechts 10 minuten verwijderd van Casa Wateetons. In soort Gamma-zelfbouw schuurtje langs de kant van de weg staat een melkdispenser. Als je er twintig cent in stopt geeft hij een beker verse biologische, ongepasteuriseerde melk. Rauwe melk, waar vind je dat nog? Je kunt ook een jerrycan van één of twee liter vullen, voor thuis. Die liggen er zelfs voor je klaar, voor een kwartje, dat je dan zelf in een blikje met een gleuf moet doen. Hoe aandoenlijk. Dus zet snel uw tomtommetje aan en rijdt naar Broekergouw 5 te Zunderdorp, Amsterdam. Hij’s 24 uur per dag open.

Na de recente koffie-ervaringen in Madrid en de schokkende gewaarwording dat een Krups Nespressomachine van 89 euro een betere kopje koffie leverde dan mijn ECM van 550 pinkieboys, besloot ik in te zetten op maximaal koffiegenot.

Ik maakte mijn espresso-apparaat helemaal blinkend schoon en toog naar Wijs en Zonen, koffie- en theehandelaars sinds 1792, voor versgemalen espressobonen. Jaren lang zaten ze in de Warmoesstraat, maar onlangs zijn ze verhuisd naar een schattig hofje op de Zeedijk, te Amsterdam natuurlijk. Het schuchtere meisje achter de toonbank vertelde me dat ze daar binnenkort ook een proeverij, een terras en een lunch- en dessertgelegenheid willen creeeren. Met op de kaart veel op thee en koffie gebaseerde gerechten: groene thee-ijs en op Lapsang Souchong gerookte zalm, dat soort dingen. Ik kijk er naar uit.

Om dit heugelijke feit alvast te vieren kreeg ik bij mijn espresso gratis 250 gram winterthee. Lekker. Dus lieve lezers, spoedt u naar de Zeedijk voor een zakje gratis thee (en uw bolletjes bruin en wit natuurlijk). En speciaal voor Aldo: dat kan morgen en overmorgen ook nog!

De espresso was trouwens lekker, maar haalde het eerlijk gezegd niet bij de Krups Nespresso. Wat doe ik verkeerd?

Vergeten te kijken wat het goedkoopste product was in de Spaanse supermarkt!

Meneer Wateetons mag, zoals u ongetwijfeld ook, graag door buitenlandse supermarkten struinen. Rare blikjes en onleesbaar ingredientenlijsten, heerlijk. In het verleden werd er dan ook meestal flink ingeslagen. Zo heb ik eens een complete varkenspoot uit Spanje meegenomen. De hoef stak gewoon uit de tas, maar de douane gaf geen kik. Dat ziet er tof uit in je keuken, geloof me. Verder werden alle hoekjes van de tassen gevuld met koffiebonen, blikjes en droge worsten. Die dan niet zelden maanden op een plank niets lagen te doen omdat de Spaanse avondzon behoorlijk bij bleek te dragen aan de aanlokkelijkheid van een blikje ‘mejiones’. Meneer Wateetons doet het tegenwoordig dus wat rustiger aan.

De volgende zaken kon ik toch niet laten liggen: een blikje met twee ‘codornices’. Al was het maar omdat ik geen idee heb wat het zijn, kwartels? En wat een prachtig doosje. En, na in drie dagen heftig Churros verslaafd te zijn geraakt, konden meneer en mevrouw Wateetons het pak Churrosmeel met de bijbehorende ultradikke chocolademelk ook niet weerstaan. Ze ontbijten aankomend weekend maar weer eens binnenshuis.