Wat eet ons

Meneer is zich aan het voorbereiden op zijn kerstdiner. Het diner dat mevrouw hem gisteren voorzette maakte duidelijk dat de lat dit jaar hoog ligt. De hoogste tijd dat u, beste lezer, hem te hulp schiet. Dus vertel hem fluks, waar vindt hij zo’n ouderwetse slagroomspuit? Zo eentje waar je nog gaspatronen in moet doen? De Blokker, Kruidvat, BCC, Euroland, V&D en HEMA konden hem er niet aan helpen.

Meneer is sinds gisteren de gelukkige eigenaar van: twee flesjes water, een pakje servetjes, een doos chips met dipsauzen, een zak brosse sesambroodjes, een kaasje van een pond en een blikje pinda’s. Hij vraagt zich af: wat zit er in uw kerstpakket?

Het hoogtepunt van mijn week: de digitale aanbiedingenbrief van de LIDL. Komende week bieden ze echter een product aan waarvan ik werkelijk niet weet wat ik ermee zou moeten aanvangen. Mijn koffiemolen waag ik er in ieder geval niet aan: Koffiebonen in een chocoladelaagje. Ideeen?

Meneer moet een paar dagen naar Zweden. Mevrouw bereidt zich voor.

Trouwens, Zweden (Stockholm en Örebro)… valt daar culinair nog wat te beleven?
De balletjes ken ik al.

Drinken meneer en mevrouw Wateetons teveel?

Mevrouw heeft de laatste tijd nogal specifieke dieetwensen. Op half-medische grond, dus meneer is haar graag ter wille, al kan hij het soms niet helemaal volgen. Vanochtend lag dit lijstje op de keukentafel. Of ik met deze ingredienten een hele week wil koken. U begrijpt: daar heb ik externe inspiratie voor nodig. Van u. En snel.

Nog een leuke prijsvraag, kunt u afleiden aan de ingredienten aan welke aandoening mevrouw Wateetons lijdt. De winnaar krijgt een pond kippenlevertjes.

Update: snelle koolhydraten als rijst, pasta, couscous en aardappels mogen ook.

Niet alleen was mevrouw zo vriendelijk om meneer’s slinkende bonenvoorraad aan te vullen, ook bracht zij het voedingsmiddel dat alle andere voedingsmiddelen overbodig maakt mee:

WORST!

Het moet maar eens gezegd worden, vind ik. Erwtensoep van de LIDL is best ok. Stevig, smakelijk, goedgevuld en niet zo plakkerig als de AH meuk. En maar € 0,79. De dunne en miniscule plakjes ‘rookworst’ negeren we maar even. Die zijn in geen enkel blik, pak of zak van enige betekenis.

Dus met z’n allen: “ik ben ok, jij bent ok en de erwtensoep van de LIDL is best ok”

Meneer en mevrouw Wateetons wonen in Amsterdam-noord. Dat is lekker dicht bij de melktap maar verschrikkelijk ver weg van de Albert Cuijp- of Dappermarkt. Nu is er een markt in Noord, maar meneer Wateetons was daar na twee jaar Noord-ervaring vreemd genoeg nog nooit geweest. Afgelopen zaterdagochtend fietste hij er heen. En wat bleek: hij heeft niet veel gemist. Kledingkramen zover het oog rijkte, met een voorkeur voor zwart en goud. En daar tussendoor hier en daar de obligate een pond jong-belegen-kaaskraam, de kibbeling en lekkerbekjes-viskraam en de tien witte puntjes broodkraam. Met als absoluut hoogtepunt de gegrilde kippenmobiel van Marco. Meneer Wateetons werd er een beetje depressief van.

De redelijk gesorteerde groentekraam met aardperen en raapstelen deed hem gelukkig besluiten het touw om zijn nek weer los te halen. En toen hij ook nog een verstandelijk gehandicapte jongen zag die elke marktkoopman begroette met een klap op de schouder en luid brullend te verkondigen dat hij “haar op z’n pik” had, brak de zon weer door. 

Vorige week was meneer Wateetons in De Kweker, groothandel in levensmiddelen te Amsterdam. Normaal komt een eenvoudige culi-logger als hij daar niet binnen maar hij was de gast van TIJS, kok op locatie. Meneer bracht er een zeer genoeglijk uurtje door. Het leven is toch ietsje mooier als je de beschikking hebt over honderden soorten worst, kaas en gevogelte. En een 19,2 liter emmer pindasaus. Alhoewel, sociologisch onderzoek toont aan: van veel keuze denkt de mens dat hij gelukkiger wordt, maar dat is niet zo. En dat bleek ook wel een beetje voor meneer te gelden. De hoeveelheid kazen was zo groot dat hij niets wist te kiezen. En moest hij nu een bresse-kip kopen, of een paar kwartels? Een parelhoen of een smient? Meneer Wateetons stond er als verlamd naar te kijken.

Na een paar ferme muilperen van de meer ervaren TIJS (”snap out of it, dammit!“) kwam meneer gelukkig weer tot zichzelf en met hernieuwde koopdrift en een gloeiende wang schafte hij volgende etenswaren aan:

• twee bosjes raapstelen
• een bos schorseneren
• een doosje aardbeien om de lente te vieren
• een bak pastinaken
• een kilo Vitellote Noir aardappels
• een geitenkaas
• een droge worst
• buffelmozarella
• een fles biologische olijfolie

En passant voerde we nog een klein n=1 experimentje uit. Zijn kinderen instinctief bang voor krabben en kreeften? Dochter Wateetons had er nog nooit een gezien. We plantten haar voor de bak met kreeften. Het antwoord luidt volmondig: neen. Sterker nog: “Kreeften lief”, mompelde ze toen we haar na tien minuten eindelijk konden verwurmen weer verder te gaan winkelen. Gelukkig zag ze verderop de vader van Bambi. Althans z’n hoofd, aan de muur.

De eiwitten voor deze week zijn weer binnen.

Ze hebben wel wat lekkere dingen, maar hun orgels zijn niet te vreten.

Het was zaterdag, het regende en mevrouw Wateetons wilde een paar uur haar handen vrij hebben. Dus togen dochter en meneer Wateetons naar Ikea. Een chocomel drinken. Het leven van de familie Wateetons is een lange aaneenschakeling van piekmomenten.

Meneer Wateetons vulde zijn tijd voornamelijk met het rondhangen bij de kookspullen, waar hij tot de conclusie kwam dat hij eigenlijk alles al heeft wat zijn hartje begeert. Behalve een ding dan: Amerikaanse maatschepjes. Die bezat hij ooit jaren lang zonder ze ooit te gebruiken. Maar zodra hij ze had weggegooid miste hij ze met node. Zo gaat dat. Schade: 1 euro.

Bij de foodshop vond meneer ook nog een pak vossenbessenbroodmix en een zakje rendiersalami. Voldoende onalledaags om eens te proberen. Dochter Wateetons vond een ijsje. Iedereen tevreden.

Potverdikkie anderhalf uur gezocht naar touw. In de regen. De HEMA, V&D, Studio Bazar, Xenos en de Blokker konden me niet helpen. Aangezien het om rolladetouw ging ben ik maar niet langs de voor de hand liggende touwverschaffers als de Gamma gegaan. Toen ik doorweekt raakte heb ik het maar opgegeven.