Mevrouw kreeg een ‘pluim’. Van de baas. Voor een uitzonderlijke prestatie of gewoon het jaar uitzitten. Daar wil ik vanaf zijn. De pluim besloot zij te spenderen aan een wijnpakket. Kijk, dat is opnieuw een pluim waard. Zes flessen. Twee keer drie van dezelfde. Maar is het ook wat?

Eerst u, dan wij.

Holland, waar de druiven gerekend worden tot inheems fruit.

Wat was toch die aparte bijsmaak van die goedkope carpaccio die meneer rond kerst at? Zijn brein wilde het maar niet prijs geven. Het lag op het puntje van zijn tong. Het smaakte naar vroeger. Lang geleden. Niet bijzonder lekker, maar wel vertrouwd. En, alarmerend, nogal out of place. Maar hij wist het niet.

Weken gingen voorbij. Meneer ging naar zijn werk. Beminde zijn mevrouw. Schreef zijn stukjes. Het carpaccio conundrum verdween naar archiefkast van zijn geest. Tot gisteren, in de supermarkt. Daar stond het vertrouwde potje, dat menige van zijn puberlunches had gepimpt. Dat potje, waarvan de inhoud smaakte… naar carpaccio?

Eeew!

Nu op worstlog.com: meneer proeft zijn Wagyu salami en schrikt.

Bestaat er een verschil tussen rolmops en zure haring? Meneer weet van niks. Wikipedia ook niet trouwens. Johannes van Dam schrijft er ook niks over. Op de website van producent Ouwehand lees ik  een “rolmops is een opgerolde zure haring met een stukje augurk en uitjes.”

Nou nou, goh goh. Wat een verschil. Zeker een apart potje waard.

Of zien meneer en zijn mattie Johannes iets over het hoofd?

Op het etiket:  “Uitsluitend bestemd op water van Spa te bevatten.”

Ik zeg u: subtiele bangmakerij met een commercieel oogmerk. Spa kapitaliseert op de vage, maar vooral ontkrachtte, geruchten over  de kankerverwekkendheid van plastic waterflesjes wanneer deze op een onjuiste manier gebruikt worden, zoals het verwarmen in de magnetron, bevriezen of in de auto laten liggen. Of, heaven forbid, door er goedkoop  en ongezond kraanwater in te doen.

Wateetons.com – wildplukken weergeven op een grotere kaart

Enthousiast geworden door de opwekkende sensatie van zoet geurende en zacht glibberende pruimenmoes onder meneer’s banden besloot hij dat zulks met de wereld gedeeld moet worden. Niet alleen de pruimen, maar ook de wilde appels, vijgen, kastanjes, pruimen en bosbessen van Nederland. Daarom, vanaf heden: De Wateetons Wildpluk Wijzer. Een handige, door u en mij in te vullen Google Map die alle openbare fruitbomen en -struiken bij u om de hoek en in de rest van Nederland in kaart moet brengen.

De spelregel:

• Niet, des Jantjes, pruimen uit de tuin van de buren aanwijzen. Ook al zijn ze als eieren zo groot. Hangen ze ruimschoots over het openbare fietspad dan wordt het natuurlijk een ander verhaal.

U bent van harte uitgenodigd om de kaart verder te vullen. Hij is open voor ieders bijdrage. De stand is momenteel drie fruitbomen door meneer Wateetons en een door Yvonne, dus kom maar op. Klikkerdeklik: Wateetons Wildpluk Wijzer

LET OP: je moet ingelogd zijn met een google-account om bomen en struiken te kunnen toevoegen. Linksboven zie je dan de knop ‘bewerken’. Klik die aan en je kunt je gang gaan

U moet wel opschieten, ze zijn nú rijp, lekker en ze vallen en masse op het fietspad waar meneer ze elke dag verder tot moes fietst.

Grotere kaart weergeven

Het moest er maar eens van komen, illegaal stoken in (buiten)huize Wateetons. Meneer is een man of niet. En hoewel de Methode Mulder zich redelijk succesvol had bewezen was meneer op zoek naar een wat robuster, minder arbeidsintensief en brandblaarvoorkomend alternatief. Dus zie hier: anderhalve meter 12 mm buigbaar koper uit de schuur, een koperen buis van de zelfde diameter uit de bouwmarkt (te buigen met een buigtang), een emmer waar je niks meer mee doet, een liter Portugiesischer rosé, een kookthermometer, een kookplaatje en een Erlenmeyer. Die laatste heb je misschien niet staan, maar denk ook eens aan een fluitketel waar je een goede rubber of kurken stop voor probeert te vinden. En geduld, laten we dat niet vergeten. Meneer en schoonmeneer Wateetons hebben uren vol verwachting naar het droge pijpuiteinde zitten staren, want het duurde erg lang voor de eerste druppels verschenen. Eerst moet het hele apparaat verwarmd zijn, anders condenseert de alcohol te vroeg en drupt het gewoon terug in de wijn. Bovendien hadden we de windingen niet helemaal netjes gemaakt waardoor er alcohol in bleef staan in plaats van door te stromen in onze verlangende monden.

Maar tóen hij kwam, was de beloning ook groot. Een ongemeten, maar knetterhoog alcoholpercentage zetten onze kelen en harten in vlam. En het smaakte nog helemaal niet vies ook. Ondanks de prut die uit de tientallen jaren oude koperbuis meekwam. Kortom, missie geslaagd. Maar er is nog voldoende werk aan de winkel. De hoeveelheid gewonnen alcohol was bijvoorbeeld nogal beperkt. Na een paar uur voorbereiden, bouwen, en wachten waren meneer en schoonmeneer het wel zat. De volgende keer gaan ze voor de productie. De windsels moeten ook herbogen worden zodat ze allemaal netjes naar beneden lopen, en de temperatuur moet beter in de gaten gehouden worden om een zo zuiver mogelijk destillaat te krijgen. En die lekkende emmer hielp ook niet. Maar eerst een paracetamolletje tegen de kater.

oh, en methanol? schmetanol!

De Swiss-noir 72% chocolade is uit het assortiment van de c1000! Dat is HEEL ERG. Swiss Noir maakt namelijk de ENIGE EETBARE chocolade uit de supermarkt. En de Albert Heijn is VIJF MINUTEN FIETSEN verder (en stom).