Het verscheiden van Swiss Noir is iets waar huize Wateetons nog steeds niet helemaal overheen is. Het was zonder twijfel de lekkerste supermarktchocolade. En meneer en mevrouw hebben ze allemaal geprobeerd. Blind zelfs. Elke keer kwamen die laatste blokjes over de datum Swiss Noir (ons genereus geschonken door lezers) als lekkerste uit de bus. Overigens was meneer echt van plan daar een eindeloze reeks posts aan te wijden. Maar hij raakte helaselijk zijn proefnotities kwijt. Ook over het luxe chocoladepakket van Chocoweb en de door Harrie gestuurde Deutsche Tobago kan meneer inmiddels niet veel meer zeggen dan respectievelijk: ‘mwoah’ en ‘geweldig’ .  Bij gebrek aan een vervanger voor ‘door de weeks’ stond meneer en mevrouw’s chocoleven de laatste maanden op een laag pitje.

Tot de dag van de mail:

” iemand anders toevallig een e-mail gekregen van ene wim koetsier? ik weet niet of deze afzender van de originele koetsier importeur is, maar in de e-mail die ik kreeg zegt deze meneer dat de swiss noir chocolade weer leverbaar is… tenminste zoiets… het heet “switch noir” (met een noorse vlag, lijkt het) en is te koop in hun online winkel… 4 repen van 100 gram voor 6 euro inc verzenden… pijnlijk duur, de e-mail geeft een link naar: www.chocolatswitch.com“

Meneer beklom onmiddellijk de Google en ontdekte al snel dat de zaak achter Chocolat Switch inderdaad dezelfde is als die achter het ter ziele gegane Swiss Noir. De firma zit op hetzelfde adres als het op 16 mei failliet verklaarde KCA Foods die ons Swiss Noir bracht (en ten tijde van het faillissement nog voor 61.000 euro aan overgeschoten chocoladerepen bleek te hebben. Hadden er daar niet een handje vol van naar meneer kunnen gaan?). Een dame achter het telefoonnummer bevestigde dat Chocolat Switch een doorstart was van het befaamde merk. Meneer liet zijn telefoonnummer achter voor Mister Swiss Switch Noir zelve maar werd niet teruggebeld.

Uiteraard bestelde meneer onmiddellijk online een pakketje chocolade, handig zelf samen te stellen uit de vier beschikbare varianten. Zes euro, inclusief verzendkosten. Iets duurder dan de euro per stuk die meneer vroeger voor Swiss Noir betaalde, maar alleszins schappelijk. Een dag of  drie later lagen ze in de bus.

En jawel hoor! Bij de eerste hap was het duidelijk: de vertrouwde Swiss Noir-smaak. Meneer en mevrouw maakte een rondedansje en verorberden beide twee repen achter elkaar. Toen was ‘ie ineens toch niet meer zo lekker.

We zullen het maar zien als de straf van Iets Hogers voor het kopen van een voorverpakt benzinepompbroodje.

In de posts van de afgelopen dagen (tussen het vinexjager nieuws door) herkende de geoefende wateetonslurker wellicht een uniek wateetonsmomentje: de tweetraps maarwatishet. Eerst het sjemmetje van onduidelijke signatuur, met daar op volgend een antwoord dat een evenzo groot vraagteken achterliet. Meneer is er best wel trots op.

Pirk? WTFBBQ is dat, hoorde meneer u mompelen.

Welnu, het authentieker ogende boertje (mét blauwe kiel) van wie meneer het onlangs kocht wist hem te vertellen dat het een zeldzaam op perzik lijkende vrucht betrof van een boom die op zijn erf op de Veluwe groeit. Interessant, maar gaat u verder. Thuis, na het douchen, googlen leverde slechts één in het plattelands opgestelde Wikipedie entry op (sommige mensen hebben te veel tijd). En wat bleek daaruit, voor zover uw aller Stadsmens dat kon ontcijferen? Pirk is gewoon plattelands voor perzik. Niks uniek op perzik lijkend vruchtje, dat alleen te vinden is op zeldzame erven van blauwgekielde boertjes op de Veluwe. Gewoon perzik. Uit blik! Op zware siroop!

Tss.

Maar, maarwatishet-technisch was hij dan wel weer aardig. En dat is ook wat waard. En hij past precies in meneers auto.

Wat was dat jammetje c.q. open wond in een potje, vroeg meneer u vorige week.

Welnu, het is Pirk.

Nou u weer.

Culi-trash, meneer is er dol op. Denk Lidl, denk Aldi, denk Action. Het kan hem niet Duits of oost-Europees genoeg zijn. Een partij over de datum koeken uit Bratislava? Zijn hart springt op. Nep-Saroma die in Wit-Rusland dat de dood van dertien bejaarden op z’n naam heeft? Yes! En waar denkt u dat dat al die poedermelk uit China gebleven is? Juistem!

U begrijpt dat meneer dan ook, waar hij kan, de onvolprezen Xenos bezoekt. Niet vanwege de standaard collectie van zongedroogde tomaten, pastasauzen en goedkope kaarsen, maar omdat ze kunnen afprijzen als de beste. Het gebied rond de kassa heeft zijn speciale voorkeur. Daar liggen altijd onverkoopbare restpartijen. Voor vrijwel niks,  tien of vijfentwintig cent. Daar ligt wat meneer betreft wel zo’n beetje de grens. Het moet wel leuk blijven. Regelmatig kom meneer dus thuis met twaalf blikken taugé, zeventien zakken wasabi-nootjes of een mud gebroken kerstkransjes. En daar gaat hij dan een hele avond naar zitten kijken, keer op keer op zijn zakjapanner uitrekenen hoeveel hij bespaard heeft. Want wat kostte een mud kerstkransjes drie maanden daarvoor wel niet (in Poolse szloti)? Of hij verzint er nieuwe recepten mee. Enig.

Afgelopen weekend bestond de score uit: twee zakken chili verde, twee pakjes kokosmelk, een flesje olijfolie, twee zakjes beef teriyaki saus, een blikje papaya en drie pepperonisticks. Totale kosten: minder dan 3 euro. Wat zal meneer daar eens van maken.

Enfin, veel maarwatishets, veel leukmaarwatmoetjeermees en geen één slowcooker, porkert, snelkookpan, azijnpot of behoorlijk espressoapparaat. Wel een theemuts. Maar die was te duur.

Nounou mensen, het was met weekje wel. (/wimkan). Na het onfortuinlijk vertrek van Swiss Noir uit de schappen en meneer’s leven zag hij het even niet meer zitten. Gelukkig was daar de ontdekking van het #citroenijsjemeteenstokvandrop die hem er weer bovenop hielp. Die verfrissende citroengeur (met DROP!) in zijn hersenpan gaf ook ruimte voor het besef dat er misschien wel meer, en lekkerder, in het leven is dan Swiss Noir. Meneer bestelde daarom een fijn pakket chocolade van Chocoweb. Ook kocht hij, omdat hij toch meer een lidllurker is dan een webwinkelwandelaar, drie verschillende repen, nog niet eerder geproefde, 72%+ supermarktchocolade. Veel nieuwe mogelijkheden dus. Met het aller-, allerhetwasmehetweekjewelste was de verrassende aankomst van maar liefst twee (!) plakken Swiss Noir, ingezonden door twee lezers, Arden en Nurb. Die van Nurb was zelfs prachtig huisvleiterig ingepakt, en bevatte (je zal er om verlegen zitten) een cursus Twents.  Nu heeft meneer zijn baseline-chocolade en kan het grote proeven en vergelijken aanvangen.

Wat wordt de Wateetons huis-choco? Let the games begin!

Uit de comments:

De Swiss Noir is uit de schappen bij de albert heijn, aldi, deen,dekamarkt, vomar en blijkbaar ook plus , hoogvliet en c1000. een mailtje naar koetsier laat ons weten dat de zwisterse fabrikant de productie heeft gestaakt ivm de hoge cacao prijzen en de onmogelijkheid om deze prijsverhoging door te berekenen aan de supermarkten, helaaas helaaas… tis niet anderss

Dank, Pieter, voor het speurwerk.

Maar, met welke standaard moet meneer nu zijn onlangs bestelde luxe, en naar verluidt superieure, chocopakket gaan vergelijken? Heeft iemand nog een reepje Swiss Noir liggen, voor de wetenschap, zodat dit merk postuum de eer krijgt die het al dan niet verdient?

Gekocht, bij (uiteraard) de Lidl. Zonder kaartje. Zo kent u meneer weer, lekker avontuurlijk.

Maar, wat is het?

Mevrouw kreeg een ‘pluim’. Van de baas. Voor een uitzonderlijke prestatie of gewoon het jaar uitzitten. Daar wil ik vanaf zijn. De pluim besloot zij te spenderen aan een wijnpakket. Kijk, dat is opnieuw een pluim waard. Zes flessen. Twee keer drie van dezelfde. Maar is het ook wat?

Eerst u, dan wij.

Holland, waar de druiven gerekend worden tot inheems fruit.

Wat was toch die aparte bijsmaak van die goedkope carpaccio die meneer rond kerst at? Zijn brein wilde het maar niet prijs geven. Het lag op het puntje van zijn tong. Het smaakte naar vroeger. Lang geleden. Niet bijzonder lekker, maar wel vertrouwd. En, alarmerend, nogal out of place. Maar hij wist het niet.

Weken gingen voorbij. Meneer ging naar zijn werk. Beminde zijn mevrouw. Schreef zijn stukjes. Het carpaccio conundrum verdween naar archiefkast van zijn geest. Tot gisteren, in de supermarkt. Daar stond het vertrouwde potje, dat menige van zijn puberlunches had gepimpt. Dat potje, waarvan de inhoud smaakte… naar carpaccio?

Eeew!