Wat eet ons

U mag raden wat meneer deze uitspraak deed doen.

In Internet Explorer werkt de ‘lighbox’ (u weet wel, die slicke weergave van foto’s) momenteel niet. Meneer heeft zijn eigen programmeervaardigheden schromelijk overschat. Maar ‘t is ook een beetje uw schuld. U weet toch dat u Firefox moet gebruiken? Daarin werkt het natuurlijk nog wel.

Maar meneer zou meneer niet zijn als hij niet zijn hand over zijn hart streek. Hij zal zijn best doen het ook voor internet explorer te repareren. Niet dat hij het flauwste idee heeft waar te beginnen.

Een krant, een tijdschrift, een t-shirt, wat chocolaatjes, een handje pinda’s, vier glazen wijn en gezellig gesprekken. Meneer ging niet met een lege tas, maag of hart naar huis na afloop van de Dutch Bloggies. Maar de gewenste vulling zat er toch niet bij. Helaas. Meneer feliciteert Foodlog en Vinama met hun Bloggies en is verheugd te melden dat volgend jaar de jury een aparte foodlog bloggie in het leven zal roepen. Alhoewel, als hij al niet kan winnen in een rest categorie…

Door het vermakelijke, en goedkope, kookboek “houdbaar en heerlijk” ontdekte meneer het concept fruitleer: gedroogd gepureerd fruit, in een dunne plak. Dat wilde meneer wel eens proberen. Hij kocht een bakje aardbeien (uit Kenia of Marokko ofzo) en pureerde dit met de sap van een halve citroen (uit Spanje) en twee eetlepels honing (uit Amsterdam-noord). Deze prut goot hij uit op een bakplaat met aluminiumfolie die vervolgens zes uur in een lauwwarme oven (ca 50 graden) verdween. Het resultaat: een onlosmakelijk verbonden fruit-aluminium legering. Patent is aangevraagd, wordt de nieuwe Kevlar. Eetbaar was het echter niet, zeker niet als je vullingen hebt.

Bij de volgende poging maakte meneer daarom gebruik van een soepele kunststof taartvorm. Aardbeien had hij niet meer, maar wat abrikozen en geperste sinaasappels wilden ook wel gepureerd worden. Zes uur later had meneer inderdaad een plak fruitleer. Soepel, helder oranje en intens van smaak. Best lekker. 

En toen? Wat moet een mens met een plak fruitleer? Meneer wist het eigenlijk ook niet. Spreuken over bestemmingen, en wegen er naar toe klonken in zijn hoofd. Uiteindelijk sneed hij er maar een paar reepjes van, en verzon daar een gerechtje bij. De rest knabbelde hij op, uit het vuistje, voor de tv. Dromend over ‘Sterren dansen op het Fruitleer”.

Verontwaardige commentaren op Wateetons.com, een mevrouw die zwijgend door het huis loopt en met rode ogen en een drankadem uit de slaapkamer komt, gefluister achter meneer’s rug bij de kiloknaller, een kras op de Wateetonsmobiel en een dode tonijn gespijkerd tegen de casa Wateetonsdeur.
Kortom, een week lang niet posten op Wateetons.com, dat doen we niet meer.

Het spijt meneer. Kunt u hem vergeven?

Meneer Wateetons is ziek. Verregaand verdriet vanwege vervlogen veestjes is er vast voor verantwoordelijk. Een beetje op bed liggen, een beetje lamlendig het internet uitlezen, een beetje lamlendig zappen, u kent het wel. Dit alles onder het genot van oprispingen als had hij twee dozijn eieren gegeten. Dochter en mevrouw Wateetons zijn maar gevlucht voor zijn humeur. En zijn eierdampen.

Erg veel honger heeft meneer niet. Het enige waar hij, vreemd genoeg, behoefte aan heeft zijn de nep-danoontjes van dochter Wateetons. Krijgt hij daar straks ook nog ruzie mee. Fijn.

… geen watfeestons in huize Wateetons aankomende zondag.

Ach, je probeert eens wat. En of dat nou een quiche is of een verjaardagsfeestje, bij meneer Wateetons mislukt dat bovengemiddeld. Dat is genoegzaam bekend. Dus, ‘t was een leuk idee, maar de animo is dusdanig beperkt dat meneer zijn Watfeestons 2.0 voor aankomende zondag bij deze afblaast.

De enkeling die wel zou komen: dank! Wie weet doet zich een andere gelegenheid voor. Als meneer’s polsen hersteld zijn.

Verjaardagfeestje 2.0 in huize Wateetons. Zondagochtend 24 februari viert meneer zijn verjaardag. En dat doet hij zonder de vrienden, collega’s, familie en buren die normaal zijn feestje bevolken. Hij gaat het eens helemaal anders doen.
Mister whateatsus wants you!

U, onbekende lezer, vaste reageerder, collega-blogger, mevrouw Wateetons stalker of bloemkool-recept-Googleaar bent van harte welkom om samen met volslagen onbekenden meneer’s nieuwe levensjaar in te luiden. Slechts verbonden door incidentele kruisende bezoekjes, slechts verbonden door gegniffel over mislukkingen, slechts verbonden door een interesse in een vleesvolle berging. Kortom, gegarandeerde gezelligheid. Mocht u overigens meneer en/of mevrouw al een beetje kennen in het niet-digitale leven, dan bent u ook van harte welkom. U leest dit, dus u bent uitgenodigd.

Dus ….

24 februari 2008, vanaf 10:00
Meneer’s verjaardag in casa Wateetons te Amsterdam. Laat weten of u voornemend bent te komen (via de reageerfunctie of meneer[at]wateetons.com, dan volgt het adres per ommegaande.
Cadeautip: wat te eten of te drinken. Meneer gaat niet het hele weekend in de keuken staan natuurlijk.

Een nieuw relationeel hoogtepunt in huize Wateetons: mevrouw Wateetons vond NIETS lekker van wat meneer voor het avondeten gemaakt had. De maaltijd bestond uit in Berkshire reuzel gebakken pastinaak met dragon, zelfgemaakte polenta en doperwtjes. Maar… De polenta was smakeloos, de pastinaak smaakte naar pastinaak en de doperwtjes, tja, wist meneer dan niet dat mevrouw helemaal niet van doperwtjes houdt?

Het werd weer een gezellig weekend.

Enthousiast geworden door de lekkere doch overdadige scheermessen reed meneer andermaal naar de viskraam op de Dappermarkt om zich te laten verrassen door wat er altijd weer groeit en bloeit op de zeebodem. Dit keer viel zijn oog op een zeeslak. De wulk om precies te zijn. Onooglijk, maar verschrikkelijk goedkoop. Vijf kilo voor drie euro. Wijs geworden hield meneer het bij een kilootje. Daar mocht hij twee euro voor afrekenen. Dochter Wateetons had er ook weer zin in, lekker prikken in weerloze weekdieren, haar nieuwe hobby.
Meneer kocht ze op donderdag maar zag geen mogelijkheid ze die dag te bereiden. Terwijl hij het water kookte pakte mevrouw namelijk briesend haar koffer. Eerst schapenpiemels en nu deze ondingen?! Dat werd dus gewoon goedmaakpasta die avond. Maar op zaterdag zag hij zijn kans schoon. Mevrouw Wateetons was alsnog weg gegaan, maar wel een stuk beter geluimd en meneer had een weekend lang het huis en de keuken voor zichzelf. Tijd voor een Wulkfeestje. Van Jurgen had hij geleerd de slakken eerst in wat zout water te laten staan om ze wat vuil te laten uitscheiden. Zo geschiedde.

Na een paar uur ging hij eens kijken hoe het er voor stond. De slakken hadden geen millimeter bewogen. Niks. Nada. Ze lagen nog op exact dezelfde plek waar hij ze in de pan had geplempt. Van slakken, zelfs van zeeslakken, verwacht meneer wel dat ze een beetje leven in de brouwerij brengen. Een beetje bewegen, een beetje proberen te ontsnappen, een beetje schijten. Gewoon, gezellig. Maar nee. Dit waren de saaiste slakken die meneer ooit was tegengekomen. Ze kropen niet eens een beetje uit hun schulp. Tikken of prikken bood geen soelaas. Ze gaven geen sjoege.
Op die manier hoefde het van meneer natuurlijk ook niet. Het moet wel van twee kanten komen. Dat court-bouillonnetje konden ze nu wel vergeten. Boos, en ook een beetje teleurgesteld, mikte meneer ze in de prullenbak en maakte eenzaam een tosti klaar. Met extra kaas.

Stelletje fuckers.

Waarom moet die koelkast zo vol, meneer Wateetons? Zo donderen er natuurlijk dingen uit. En de opmerkzame lezer zal hebben gezien dat het opnieuw moeten sausen van de muur, in potentie, the least of your problems is.

Meneer had nog een varkensbuikje liggen. Voor zijn oude dag. Dit 3,3 kilo wegende monster sneed hij in vier stukken om er op vier verschillende manieren bacon van te bereiden. Met drie stukken ging hij direct aan de slag. Het vierde stuk liet hij in de koelkast even wachten tot hij er een leuk recept voor vond. Dat wachten duurde blijkbaar iets te lang.

Over mislukte dranken gesproken. Geinspireerd door de ge-wel-di-ge vlierbessenchampagne van gisteren dook meneer opnieuw in zijn voorraadkast. Daar stonden namelijk nog een paar flessen zelfgemaakte appelcider. Gemaakt in de zomer van 2005. Eerder was al de conclusie getrokken dat deze excercitie na maanden werk totaal mislukt was. Geen koolzuur en een een onaangename bedorven smaak. En dat terwijl de smaak gedurende het proces steeds prima was geweest. Meneer was trouwens zo dom geweest om ongeproefd een aantal flessen weg te geven aan vrienden. Die spreekt hij tegenwoordig niet meer.

Nu, de spontane gisting van het vlierbessen indachtig besloot hij de resterende vier flessen cider nog eens te proberen. Wie weet wat er gebeurd was in de afgelopen anderhalf jaar onderin het keukenkastje.

Aan de helft van de flessen was een schep suiker toegevoegd voor hij ze afsloot. Maar welke, dat wist hij natuurlijk niet meer. Een fles was slechts half gevuld met cider. Twee van de flessen, waaronder de half gevulde, ontkurkten met een duidelijke koolzuurdruk. Bij de andere twee was er een nauwelijks merkbaar sisje. De beide knallers hadden een prachtige heldere goudgele kleur met een forse hoeveelheid belletjes en een fijn schuimlaagje bij inschenken. Op het oog echte cider. Op de neus was het al minder: een bedorven luchtje verpestte de geur. Dit gold ook voor de smaak, de cidersmaak werd -zij het minder dan de geur- verpest door een bedorven bijsmaakje. Maar de tinteling op de tong was prachtig. Dat dan weer wel.

De andere twee flessen hadden minder last van de bedorven geur, maar hadden ook beduidend minder koolzuur. En lekker waren ze sowieso niet.

Conclusie: de anderhalf jaar had zeker effect gehad. Niet op de smaak, die was onveranderd smerig, maar wel op het koolzuur (en alcohol) gehalte. Dat was in die tijd gestegen, maar vermoedelijk alleen bij de flessen waaraan meneer een schep suiker had toegevoegd. Alle flessen werden leeggegoten in de gootsteen. Mooi, weer wat plek in de keukenkast.

Meneer maakte afgelopen zomer vlierbessensap. Van vlierbessen. Niets is hem te gek. Het resultaat was anderhalf Grolsch-flesje vol. Na een paar weken zag meneer dat er in het halve flesje een laagje schimmel was ontstaan. Maar hij besteedde er niet zo veel aandacht aan. Sowieso doet hij eigenlijk nooit iets met de vlierbessensap die hij maakt. Hij vindt vlierbessensap maar vies.

Met de schoonmaakvoornemens in het nieuwe jaar besloot hij het half gevulde flesje sap maar eens weg te gooien. Op weg naar het toilet opende hij de beugelfles. Met een enorme knal sprong deze open, gevolgd door een fontein van vlierbessensap. Met het nog spuitende flesje in de hand rende meneer terug naar de keuken, een spoor van sap achterlatend op vloerbedekking en keukentegels. Gelukkig hebben al paarse vloerbedekking.
Nadat de grootste rotzooi opgeruimd was en het gezin Wateetons hersteld was van hun posttraumatische stress stoornis werd de culinaire balans opgemaakt. Wat zat er in de fles? In een afgesloten ruimte had het zoete sap maanden kunnen gisten. Blijkbaar had meneer een soort vlierbessenchampagne gemaakt! En misschien zelfs wel lekkere vlierbessenchampagne!

Nee hoor. Vieze vlierbessenchampagne. Ape-droog, zoals verwacht, alle suiker was immers omgezet tot alcohol en koolzuur, en dus met een forse koolzuurprikkeling en een licht alcoholgehalte. En de smaak van bedorven karton. Bluh. De rest vond alsnog haar weg naar het toilet.

Na de drie voorafgaande kerstklappers was het tijd voor de aposteose: het kerstmenu van meneer Wateetons. Eigenlijk was hij helemaal niet van plan zich daartoe te verlagen. Maar toen hij op tweede kerstdag plots drie verwachtingsvol kijkende gasten in zijn huiskamer vond trok hij toch maar zijn schort aan. Het resultaat: acht gangen, zonder ook maar een ‘ah shit’ moment. Eigenlijk is dat ook wel weer een ‘ah shit’ moment op zich. Voor u, als lezer, dan.
Meneer maakte een T.O.N. menu, met zoveel mogelijk Hollandse ingredienten. Het volgende zette hij zijn gasten voor:

• Twee amuses, te weten: een bruine-bonensoep-met-spek gelei en een plakje zelfgemaakte Lardo.
• Berkshire pate de Campagne met eigen geraapte walnoten
• Een op lage temperatuur gegaard Berkshire ribstuk met salie en stroop. Vergezeld door een door Jurgen geinspireerde drie-knollen-notensla stamppot met gegrilde uien.
• Een kaasplank met louter Hollandse kazen
• Gekaramelliseerde gele en rode paprika met ijs
• Een dessertwijn (een door een attente gast ingevoegde gang, Spaans, maar vooruit)
• Espresso met twee soorten (78% en 81%) chocolade. Ook niet bijster Nederlands maar rond deze gang lette niemand daar meer op.

Meneer heeft nog drie slijters aangedaan in de hoop Nederlandse wijn te kunnen aanschaffen maar dat is niet gelukt. We dronken er daarom een Zuid-Afrikaanse Zondernaam Cabernet Sauvignon (2002) en Sauvignon Blanc (2007) bij. Heel niet onaardig. Misschien biedt dit een mooie gelegenheid om zijn nog lege Vinoo-account eens een beetje te gaan vullen met recensies.

Het recept van het een en ander zal hij in de komende dagen posten. Nu weer even normaal doen.