Meneer is vergeetachtig. Hij dacht de jarenlange strijd tegen zijn geheugen op zijn 35e wel zo’n beetje in zijn voordeel beslecht te hebben met behulp van google calendar, veel automatische betalingen en een blitse telefoon.

Toch niet. Zo vergat hij onlangs zijn top-domeinnaam Needatzijnkruidnoten.com op tijd te betalen. Helaas: 40 dagen in het strafbankje, tot ver na sinterklaas, of €70 euro neertellen. Dan maar het strafbankje. Zijn kruidnotenoffensief had toch haar hoogtepunt wel zo’n beetje in 2007. Na 40 dagen was de nood niet direct aan de man. Na 60 dagen evenmin. Vandaag besloot hij eens rustig aan zijn inmiddels vrijgegeven domein opnieuw toe te eigenen.

Wat bleekt, dat kan niet meer. Hij is weg. Gekaapt!

Zijn kindje! Bevlekt met naakte meisjes, antivirus reclames en onbegrijpelijke aanbiedingen van ‘online voldoeningen’. Ah shit. Wie had dat kunnen denken. Die krijgt hij nooit meer terug. In arre moede heeft hij maar needatzijnkruidnoten.nl gekocht. Om zich ’s avonds mee in slaap te wiegen terwijl hij een traantje weg pinkt.

Oh, en of u maar niet deze lage actie wilt belonen door needatzijnkruidnoten.com met een bezoekje te vereren. En al helemaal niet op de naakte meisjes te klikken.

Het was een koude donderdagochtend. Meneer zat al vroeg achter zijn computer. 102 mailtjes. Een gemiddelde donderdagochtendscore. De kantoortuin stroomde langzaam vol. Hij was nog een beetje duf. Hij sloeg een derde en vierde machine-cappuccino af.  Dufheid is bliss. Nog 92 mailtjes. “Wat ik nou meemaak” roept een binnenstappende collega ontdaan “ik rij een waterkip dood!”. Weg dufheid. Meneer zit rechtop. “Echt? Vertel!”. De collega schrikt een beetje van zoveel interesse en de niet geheel bij de situatie passende intensiteit in meneer’s stem. Gretigheid in plaats van empathie. Jachtzucht in waar medelijden verwacht werd.

Het blijkt om de hoek. Een “waterkip” (onduidelijk of het een meerkoet of waterhoentje betreft) steekt zonder te kijken de straat over. Vroeg, glad, donker. Beide partijen reageren te laat. De auto wint.  Bonkerdebonk onder de bodemplaat. Zij weet nog precies waar het gebeurde. “ik kan je er wel naartoe brengen” oppert ze voorzichtig. Enkele seconden later heeft meneer zijn jas aan en zijn ze op weg naar het de bocht des doods. Daar stapt meneer, alleen, uit de auto en gaat zoeken. Op de straat, in de berm, de andere berm. Geen waterkip, geplet of anderszins dood. Wel zwemt er een verdacht gezond ogende meerkoet in een slootje naast de weg. Meerdere busreizende collega’s groeten wat verbaasd de bermspeurende meneer. Een meneer die langzaam hopelozer raakt.  Geen dode meerkoet, of waterhoen. Zelfs geen obligate egelplakaat. Meneer keert teleurgesteld, maar met een opgetogen collega, terug naar zijn werk.

Toch maar een cappuccino dan.

Het was zondag. Meneer slachtte wat kleinvee. Mevrouw maakte een puzzel. Dochter Wateetons keek een beetje naar het plafond. Een regenachtige zondag.

In de verte geeuwde een kat.

Meneer kreeg een beetje honger. Of trek. Kindjesindederdewereldhebbenhonger. Hij had nog een blik LIDL erwtensoep in de kast staan. Dat hebben die kindjes dan weer niet. Verschil moet er wezen. LIDL erwtensoep. U weet wel. Prima te eten op regenachtige zondagmiddag. Behalve dan die stukjes worst. Die niet. Meneer keek eens in de vriezer, en vond tot zijn vreugde spekblokjes en een restantje rookworst.  Terwijl meneer het pannetje soep opwarmde ontdooide hij de pimp-my-erwtensoep ingrediënten in de magnetron. Dacht hij. Veel geknetter en gewalm deed hem te laat vermoeden dat hij de magnetron op vol vermogen had gezet. Spekblokjes en rookworst waren genuket. Maar ach, meneer’s eisen voor LIDL erwtensoepjes op regenachtige zondagmiddagen zijn niet hoog. Hij sneed de worst aan. Die geur… die kleur… die smaak…

Ah, shit.

Twee kefirbloempjes zijn niet voldoende voor een liter melk.

Plons, plons, plons, plons.

Meneer en melkzuurvergisting blijven onverminderd vijanden. Wederom had meneer getracht het wetenschappelijk aan te pakken. Drie identieke potjes met 6% zoutoplossing, met in elk fijne sperzieboontjes en gezellige kruiden. Elk potje liet hij vergisten op een andere temperatuur, te weten op het aanrecht (kamertemperatuur), in de berging (15 graden) en in de koelkast (5 graden).

Het resultaat: rotting a go go, zonder aanziens des temperatuurs.

De tyfus.

YES!

Melkzuurbacteriën en meneer, vrienden zullen ze wel nooit worden.

In een keukenconversatie met mevrouw, over de verdwenen prik uit een restje prosecco en hoe handig het zou zijn om zelf prik aan dranken te kunnen toevoegen, ontsproot aan meneer’s geest plots een idee. Laat hij nou wat patronen gas voor de slagroomspuit en meer dan voldoende prikloze drank in de voorraadkast hebben liggen. En gas = gas, zo redeneerde hij. Althans, hij redeneerde eigenlijk helemaal niet, meneer is meer een doener dan een denker. Hups, multivruchtensap in de slagroomspuit, twee patronen erin en knallen maar. Welnu, het knalde. Zijn keukenkastjes zijn zijn getuigen. Eén patroon had waarschijnlijk ook wel volstaan. Schuimen deed het ook. Maar prikken, ho maar.

Hm. Dat was het moment om eens op de verpakking te gaan kijken. Wat zit er eigenlijk in zo’n patroon? Geen koolzuur, zo bleek. Neen: distikstof(mon)oxide. Als ik het niet dacht! En daar gaat, in tegenstelling tot slagroom, je vruchtensapje niet lekker op. Over ‘lekker op gaan’ gesproken, laat distikstof(mon)oxide nu ook bekend zijn onder de naam lachgas. En daar gaan mensen dan weer wél lekker op. Een mooie kans om zijn teleurstelling op chemische wijze te overwinnen. Meneer stak de slagroomspuit in zijn neus, ademde diep in en spoot.

Welnu, met een halve liter vruchtensapnevel in je neusholte valt er bitter weinig te lachen. Zo leren we elke dag wat bij.

Zes vallen. Zes missers. Geen rivierkreeftjes in meneer zelfgefabriceerde fuikjes. En dat met een camera van RTV-Noord Holland in zijn nek. Pijnlijk, pijnlijk, pijnlijk. Zo pijnlijk dat het niet eens uitgezonden wordt.

Dat wordt helemaal niets. Dode mus-jerky. Meneer heeft het tyfus-tering druk (kent u die term?) met allerhande dingen des levens, maar niet met jerken. Het spijt hem.

Onder de met zes kilo bakstenen verzwaarde snijplank-tomaat-snijplank constructie zat een korreltje suiker, zand, of iets dergelijks dat als gevolg van het schuiven van het gevaarte een onuitwisbare groef trok door het Wateetonsaanrecht. Ah, shit, daar gaat de verkoopwaarde van huize Wateetons.

Meneer en zongedroogde tomaten zijn geen vrienden. Allereerst omdat deze, samen met pijnboompitten en zelfgemaakte pesto, zó begin jaren ‘00 zijn. Maar ook omdat meneer het vooralsnog niet voor elkaar heeft gekregen ze zelf te maken. Uit de mode en in het kruis gegrepen, een giftige combinatie. Aan de culinaire mode kan meneer niet zoveel doen, maar voor het oppoetsen van zijn ego heeft hij veel over. Hij zal niet rusten voor hij goede zon/ovengedroogde tomaten heeft gemaakt.

Na het vorige debacle, waarbij na 18 uur de tomaten verre van droog waren, kreeg hij van u meerdere waardevolle tips. Er waren er die de temperatuur die meneer gebruikte bekritiseerde: 50 graden is te laag, 75 of 100 is beter. En dan waren er de pre-droog-tips: men stelde voor de  natte binnenkant van de tomaat te verwijderen om deze zo alvast veel vocht te ontnemen. Of, de tomaten tussen wat keukenpapier onder druk te ontdoen van hun vocht alvorens hen aan de oven te onderwerpen.

Meneer besloot alle raad in een keer op te volgen.

Hij kocht een bakje tasty toms en verdeelde die in twee groepen. De ene helft sneedt hij doormidden, en legde ze op een snijplank tussen een paar lagen keukenpapier. Daarbovenop kwam weer een nieuwe snijplank en circa 6 kilo aan bakstenen. Dit liet hij 4 uur zo staan. De tomaten bleken qua vorm behoorlijk bestand tegen de druk van de stenen, maar ze lieten wel veel vocht los. Na zout, peper en wat suiker te hebben toegevoegd gingen deze tomaten (272 gram) in de oven die op 90 graden was  ingesteld. De andere ongeplette helft sneedt meneer doormidden, ontpitte ze en deze (145 gram) gingen, gezouten, gesuikerd en gepeperd ook gezellig in de oven.

Na 4,5 uur woog groep 1: 85 gram. Een gewichtsverlies van 69%. Ze zagen er goed uit, maar net nog niet helemaal klaar. Meneer liet ze nog een uurtje liggen waarna ze uiteindelijk 77% gewicht kwijt waren. Dat is een mooie score. Nog net een beetje sappig. En ze smaakten goed! Het gewicht van groep 2 bedroeg na dezelfde 4,5 uur: 17 gram, 89 % gewichtsverlies. Dat was misschien een beetje teveel van het goede. Het waren een soort tomatenchips geworden. Ook lekker, maar niet helemaal de bedoeling. Ze zagen er ook wat minder gezellig uit. Maar gezellig is ook zó jaren ‘00, dus dat moet misschien maar niet uitmaken.

De conclusie: pre-drogen middels persen en een oven op een hoge temperatuur levert geslaagde ovengedroogde tomaten op. Missie geslaagd. Meneer’s ego in volle opgeblazenheid hersteld. Nu weer snel back to the culinaire future.

UPDATE: Geheel merkte M. op dat het feit dat groep 2 verdroogd was na 4,5 uur niet betekent dat deze methode niet werkt. Misschien hebben ze gewoon minder droogtijd nodig. Meneer nam daarom de resterende tomaten (4 stuks) en droogde ze nogmaals, doorgesneden en ontpit, op 90 graden. Na drie uur wogen ze een kleine 25% van hun oorspronkelijk gewicht en deden niet onder voor hun nog gevulde, maar tijds- en stroomrekeningintensieve soortgenoten. Beide methoden werken dus prima.

Een vermetele oorwurm heeft getracht toegang te krijgen tot de zoet geurende lekkernij die meneer’s gistende vlierbessenwijn is. Dapper, maar hij heeft het niet gehaald.

Een van de paardenbloemwijnflessen die rustig in een kastje in buitenhuize Wateetons staan te rijpen kon de spanning niet aan. De toegevoegde zes theelepels suiker hadden ergens in de afgelopen twee weken de druk te hoog doen oplopen.  *Plop*. De flessen met drie theelepels suiker evenals die zonder toegevoegde suiker waren nog gewoon gesloten. Volgende keer maar champagnekurken gebruiken.