Wat eet ons

Meneer trok enige tijd geleden voor het eerst een zak botermakreel uit het vriesvak van de LIDL. Gewoon omdat het kon. Hij vond het lekker. Sterker nog, het werd in de afgelopen maanden zijn favoriete visje. De fraai gevormde, stevige en smaakrijke (boter!) steaks konden zelfs mevrouw bekoren. Vandaag at hij zelfs twee filets, bij zijn bietjessalade.

Na anderhalf zat hij vol. Tweehonderd gram vis, wat bietjes en geen koolhydratenbron. Vol. Meneer bedacht zich dat hij eigenlijk niets wist van zijn gefileerde vriend. Hij wreef zich onder de kin. Waar kwam hij vandaan? Was het een makreelachtige? Hoe kregen ze die boter erin? En, waarom zit je na anderhalve steak al vol?

De zak leerde hem dat de vis in zijn eigen taal Lepidocybium flavobrunneum heette. Hij verstaat geen vis, dus dat zegt hem niks. Per 100 gram bevat de vis volgens de LIDL 4 gram eiwit en 6 gram vet. Dat is bijzonder weinig eiwit voor een vis. En bijzonder weinig vet voor iets dat ‘boter’ in z’n naam heeft. Goedevis.nl leerde vervolgens dat de LIDL het helemaal bij het verkeerde eind heeft. Niks 6, maar 20 grammen vet per 100 gram! En de stelregel vette vis = goed gaat voor deze jongen zelfs helemaal niet op. Het is onverteerbaar vet. En Lepi Flavo, zoals meneer hem tegenwoordig liefkozend noemt, blijkt ook nog eens bepaald geen goede vis te zijn. Veel bijvangst enzo. Tenslotte leverde Google (heeft u daar wel eens van gehoord? Ik kan het iedereen aanraden!) dit word-documentje. Het was vooral de eindeloze herhaling die hem in paniek naar de avondwinkel deed rennen voor een extra pak toiletpapier.

Dat was het einde van de dikke mik tussen Lepi F en meneer W.

Kapot! Het verwarmingselement doet het niet meer. Wat nu, wat nu?

Maar dan moet je hem niet vergeten op te eten natuurlijk.

Een soepje, uit de vriezer. Lekker, iets met vis, kokos en rijst. En dit onbekende ingredient, dat meneer samen met de splinters verbrijzelde kies uit zijn mond peuterde. Maar wat is het?

U weet het, meneer winkelt bij de LIDL, dus hij is wel wat gewend. Desondanks blijkt er een dieper dieptepunt te bestaan dan de kartonnen literpakken Schlöbberwein van de Duitse slavendrijver. Mijlen dieper. Meneer vond het bij ‘de Chinees’. Het was een cadeatje van de uitbater, omdat ons gezelschap iets te vieren had (het afstuderen met een 9,5 van zuster Wateetons junior, tussen twee haakjes). Meneer, de wijnkenner (sic) van het gezelschap, kreeg de fles in handen gedrukt.

Great China Wall. White wine. Sweet. Dat beloofde wat.

De achterkant beloofde nog veel meer: Gearomatiseerde drank op basis van wijn uit verschillende landen van de EU. Gearomatiseerde drank!?
De neus was ronduit bedorven. Een uiterst onaangenaam geurtje kwam er van de kurk en uit de flessenhals. Toen een voorzichtig slokje.

Oh

My

God

Een fles suikerstroop. Een hap honing uit 1952. Een liter gesmolten sinas-split. Cola zonder prik. Onaangemaakte grenadine. Papperige suikerspinresten in een prullenbak op de Dam.

De enige manier om de Great China smaak uit zijn mond en herinnering te krijgen bleek het nuttigen van drie literpakken Slöbberwein. Toen ging het wel weer.

Als ik nog één blogger het woord Lambada hoor gebruiken bega ik een moord.

Met deze vondst tussen de aspergeplanten was mevrouw Wateetons wat minder blij. ‘t Is maar goed dat we binnenkort naar huis gaan want zij zet zogezegd “geen voet meer buiten de deur.” Deze vriend mat circa 7 centimeter. Echt lekker was hij niet.

Vliegen vanuit Weeze is, de diesel en parkeerkosten meegerekend, beduidend goedkoper dan vanuit Schiphol. Dus reden de Wateetonsjes op vrijdagmiddag goedgemutst met de Wateetons mobiel (22 juni wordt zij 30) richting het Duitse. Lekker zonnetje, dakraampje open, schlagers zingen, u kent het wel. En in de file staan, dat kent u ook wel. Láng in de file staan, eigenlijk. Na de eerste veertien kilometer file was het met schlagers zingen wel een beetje gedaan. Negen kilometer verder klemden de handen zich bezweet om het stuur. Babbelen was vervallen tot het uitdelen van sneren. Naarstig werd op Tomtom naar niet bestaande alternatieve routes gezocht. Het laatste stuk werd het uiterste gevergd van ons geliefde vervoermiddel, met 135 km/u (haar topsnelheid) brulde zij over Gott’s wegen. Het mocht niet baten, vijf minuten voor het vertrek van het vliegtuig kwamen zij in de vertrekhal aan. Zo dichtbij en toch zo ver weg. Binnen negen minuten moest beslist worden: 22 uur rijden of twee dagen wachten. Meneer en mevrouw kozen voor het laatste.

’s Avonds in het hotelrestaurant zaten zij verdwaasd achter hun bord. Geen boquerones fritos, maar Jägerschnitzel. Geen Rioja, maar Liebfraumilch. Geen ibérico, maar Schinken. Geen vreugd, maar droefenis.

 

Meneer probeerde hem nog op te vangen, eerst met zijn hand en daarna met zijn voet. Maar de zwaartekracht was onverbiddelijk. Een knal, een rode plas, en een vloek (’potverrepillepap’), want meneer’s acrobatische vangtoeren maakte dat hij vol met zijn hiel in het verse glas/wijn mengsel belandde. Zijn vloek betrof ook het lot van de wijn. Een prachtige Lopez Cristobal Tinto Crianza 2004, een cadeau voor de verjaardag van mevrouw van vrienden die deze wijn als ‘hun ontdekking van het jaar’ hadden gepresenteerd. Na een droevige mevrouw gewezen te hebben op het lot van haar cadeau (en de hiel van haar lief) toog meneer aan het opruimwerk. Zo snel als zo’n fles leeggedronken is, zo lang duurt het om hem van de vloer te dweilen. Op zijn knieen greep het verliesverdriet hem pas echt bij de keel: de geur die opsteeg van de keukenvloer was verrukkelijk.

oud:

Nieuw:

Auw:

U mag raden wat meneer deze uitspraak deed doen.

In Internet Explorer werkt de ‘lighbox’ (u weet wel, die slicke weergave van foto’s) momenteel niet. Meneer heeft zijn eigen programmeervaardigheden schromelijk overschat. Maar ‘t is ook een beetje uw schuld. U weet toch dat u Firefox moet gebruiken? Daarin werkt het natuurlijk nog wel.

Maar meneer zou meneer niet zijn als hij niet zijn hand over zijn hart streek. Hij zal zijn best doen het ook voor internet explorer te repareren. Niet dat hij het flauwste idee heeft waar te beginnen.

Een krant, een tijdschrift, een t-shirt, wat chocolaatjes, een handje pinda’s, vier glazen wijn en gezellig gesprekken. Meneer ging niet met een lege tas, maag of hart naar huis na afloop van de Dutch Bloggies. Maar de gewenste vulling zat er toch niet bij. Helaas. Meneer feliciteert Foodlog en Vinama met hun Bloggies en is verheugd te melden dat volgend jaar de jury een aparte foodlog bloggie in het leven zal roepen. Alhoewel, als hij al niet kan winnen in een rest categorie…

Door het vermakelijke, en goedkope, kookboek “houdbaar en heerlijk” ontdekte meneer het concept fruitleer: gedroogd gepureerd fruit, in een dunne plak. Dat wilde meneer wel eens proberen. Hij kocht een bakje aardbeien (uit Kenia of Marokko ofzo) en pureerde dit met de sap van een halve citroen (uit Spanje) en twee eetlepels honing (uit Amsterdam-noord). Deze prut goot hij uit op een bakplaat met aluminiumfolie die vervolgens zes uur in een lauwwarme oven (ca 50 graden) verdween. Het resultaat: een onlosmakelijk verbonden fruit-aluminium legering. Patent is aangevraagd, wordt de nieuwe Kevlar. Eetbaar was het echter niet, zeker niet als je vullingen hebt.

Bij de volgende poging maakte meneer daarom gebruik van een soepele kunststof taartvorm. Aardbeien had hij niet meer, maar wat abrikozen en geperste sinaasappels wilden ook wel gepureerd worden. Zes uur later had meneer inderdaad een plak fruitleer. Soepel, helder oranje en intens van smaak. Best lekker. 

En toen? Wat moet een mens met een plak fruitleer? Meneer wist het eigenlijk ook niet. Spreuken over bestemmingen, en wegen er naar toe klonken in zijn hoofd. Uiteindelijk sneed hij er maar een paar reepjes van, en verzon daar een gerechtje bij. De rest knabbelde hij op, uit het vuistje, voor de tv. Dromend over ‘Sterren dansen op het Fruitleer”.

Verontwaardige commentaren op Wateetons.com, een mevrouw die zwijgend door het huis loopt en met rode ogen en een drankadem uit de slaapkamer komt, gefluister achter meneer’s rug bij de kiloknaller, een kras op de Wateetonsmobiel en een dode tonijn gespijkerd tegen de casa Wateetonsdeur.
Kortom, een week lang niet posten op Wateetons.com, dat doen we niet meer.

Het spijt meneer. Kunt u hem vergeven?