We zullen het maar zien als de straf van Iets Hogers voor het kopen van een voorverpakt benzinepompbroodje.

Tips voor meneer, naar aanleiding van de eerste underground boerenmarkt: volgende keer meer maken en geen worstjes meer doorsnijden op uw eigen duim.

(en verder was het een waanzinnig succes, lees erover op twitter #undergroundboerenmarkt)

Hebt u dat ook wel eens? Dat u er op een woensdagavond even 3 meter worst doorheen wilt jagen voor de #undergroundboerenmarkt op 16 mei, maar vervolgens de hele avond kwijt bent aan het uit de knoop halen van uw darm?

Uit de comments:

De Swiss Noir is uit de schappen bij de albert heijn, aldi, deen,dekamarkt, vomar en blijkbaar ook plus , hoogvliet en c1000. een mailtje naar koetsier laat ons weten dat de zwisterse fabrikant de productie heeft gestaakt ivm de hoge cacao prijzen en de onmogelijkheid om deze prijsverhoging door te berekenen aan de supermarkten, helaaas helaaas… tis niet anderss

Dank, Pieter, voor het speurwerk.

Maar, met welke standaard moet meneer nu zijn onlangs bestelde luxe, en naar verluidt superieure, chocopakket gaan vergelijken? Heeft iemand nog een reepje Swiss Noir liggen, voor de wetenschap, zodat dit merk postuum de eer krijgt die het al dan niet verdient?

Plagiaat! Nog een Wateetons (©™) blog!

In het Afrikaans, maar toch. Ze maken zelfs worst! Vreest niet, de advocaten van Wateetons, Wateetons & Wateetons zijn on the case. Randen zullen rollen.

Hij heeft ze vorsend aangekeken. Op de trap gezet. Twee weken zakgeld onthouden. Maar nee, de bacteriën op meneer’s kaas doen niet wat hij wil. Wat ze wel doen is de kaas glibberig maken, zacht en papperig. Zowel die in de koelkast, als die in de minder koele berging. Alleen ging het in die laatste wat sneller. En met een sterkere geur gepaard. Ook was er geen verschil te bemerken tussen de kazen die met een commerciele danwel zelfgemaakte bacteriecultuur werden gerijpt. Allemaal smerig. De kaas werd zo papperig dat er van het ‘wassen van de korst’ geen sprake meer kon zijn. Elke veeg met een in pekel gedoopte keukenrol stroopte een halve centimeter van de buitenkant af. En dan de kleur, vagelijk oranje, maar met een alarmerend groene zweem. Waar hebben we dat eerder gezien?

Enfin, de kazen zijn met bacteriën en al in de prullenbak verdwenen. En meneer zit voor straf twee weken op de trap. Zonder zakgeld.

Meneer is vergeetachtig. Hij dacht de jarenlange strijd tegen zijn geheugen op zijn 35e wel zo’n beetje in zijn voordeel beslecht te hebben met behulp van google calendar, veel automatische betalingen en een blitse telefoon.

Toch niet. Zo vergat hij onlangs zijn top-domeinnaam Needatzijnkruidnoten.com op tijd te betalen. Helaas: 40 dagen in het strafbankje, tot ver na sinterklaas, of €70 euro neertellen. Dan maar het strafbankje. Zijn kruidnotenoffensief had toch haar hoogtepunt wel zo’n beetje in 2007. Na 40 dagen was de nood niet direct aan de man. Na 60 dagen evenmin. Vandaag besloot hij eens rustig aan zijn inmiddels vrijgegeven domein opnieuw toe te eigenen.

Wat bleekt, dat kan niet meer. Hij is weg. Gekaapt!

Zijn kindje! Bevlekt met naakte meisjes, antivirus reclames en onbegrijpelijke aanbiedingen van ‘online voldoeningen’. Ah shit. Wie had dat kunnen denken. Die krijgt hij nooit meer terug. In arre moede heeft hij maar needatzijnkruidnoten.nl gekocht. Om zich ‘s avonds mee in slaap te wiegen terwijl hij een traantje weg pinkt.

Oh, en of u maar niet deze lage actie wilt belonen door needatzijnkruidnoten.com met een bezoekje te vereren. En al helemaal niet op de naakte meisjes te klikken.

Het was een koude donderdagochtend. Meneer zat al vroeg achter zijn computer. 102 mailtjes. Een gemiddelde donderdagochtendscore. De kantoortuin stroomde langzaam vol. Hij was nog een beetje duf. Hij sloeg een derde en vierde machine-cappuccino af.  Dufheid is bliss. Nog 92 mailtjes. “Wat ik nou meemaak” roept een binnenstappende collega ontdaan “ik rij een waterkip dood!”. Weg dufheid. Meneer zit rechtop. “Echt? Vertel!”. De collega schrikt een beetje van zoveel interesse en de niet geheel bij de situatie passende intensiteit in meneer’s stem. Gretigheid in plaats van empathie. Jachtzucht in waar medelijden verwacht werd.

Het blijkt om de hoek. Een “waterkip” (onduidelijk of het een meerkoet of waterhoentje betreft) steekt zonder te kijken de straat over. Vroeg, glad, donker. Beide partijen reageren te laat. De auto wint.  Bonkerdebonk onder de bodemplaat. Zij weet nog precies waar het gebeurde. “ik kan je er wel naartoe brengen” oppert ze voorzichtig. Enkele seconden later heeft meneer zijn jas aan en zijn ze op weg naar het de bocht des doods. Daar stapt meneer, alleen, uit de auto en gaat zoeken. Op de straat, in de berm, de andere berm. Geen waterkip, geplet of anderszins dood. Wel zwemt er een verdacht gezond ogende meerkoet in een slootje naast de weg. Meerdere busreizende collega’s groeten wat verbaasd de bermspeurende meneer. Een meneer die langzaam hopelozer raakt.  Geen dode meerkoet, of waterhoen. Zelfs geen obligate egelplakaat. Meneer keert teleurgesteld, maar met een opgetogen collega, terug naar zijn werk.

Toch maar een cappuccino dan.

Het was zondag. Meneer slachtte wat kleinvee. Mevrouw maakte een puzzel. Dochter Wateetons keek een beetje naar het plafond. Een regenachtige zondag.

In de verte geeuwde een kat.

Meneer kreeg een beetje honger. Of trek. Kindjesindederdewereldhebbenhonger. Hij had nog een blik LIDL erwtensoep in de kast staan. Dat hebben die kindjes dan weer niet. Verschil moet er wezen. LIDL erwtensoep. U weet wel. Prima te eten op regenachtige zondagmiddag. Behalve dan die stukjes worst. Die niet. Meneer keek eens in de vriezer, en vond tot zijn vreugde spekblokjes en een restantje rookworst.  Terwijl meneer het pannetje soep opwarmde ontdooide hij de pimp-my-erwtensoep ingrediënten in de magnetron. Dacht hij. Veel geknetter en gewalm deed hem te laat vermoeden dat hij de magnetron op vol vermogen had gezet. Spekblokjes en rookworst waren genuket. Maar ach, meneer’s eisen voor LIDL erwtensoepjes op regenachtige zondagmiddagen zijn niet hoog. Hij sneed de worst aan. Die geur… die kleur… die smaak…

Ah, shit.

Twee kefirbloempjes zijn niet voldoende voor een liter melk.

Plons, plons, plons, plons.

Meneer en melkzuurvergisting blijven onverminderd vijanden. Wederom had meneer getracht het wetenschappelijk aan te pakken. Drie identieke potjes met 6% zoutoplossing, met in elk fijne sperzieboontjes en gezellige kruiden. Elk potje liet hij vergisten op een andere temperatuur, te weten op het aanrecht (kamertemperatuur), in de berging (15 graden) en in de koelkast (5 graden).

Het resultaat: rotting a go go, zonder aanziens des temperatuurs.

De tyfus.

YES!

Melkzuurbacteriën en meneer, vrienden zullen ze wel nooit worden.