Beide gekocht op 27 maart. Beide gepasteuriseerde volle melk. Twee verschillende winkels.

Een lentezonnetje, buiten lopen met je jas open, sokjesdag, wakker worden én naar huis fietsen terwijl het licht is. Dat moeten wel de oorzaken zijn voor meneer’s recente kaaskriebels. Hoe beter de lente te vieren dan met een slijmerige klont bacteriën in je koelkast? Meneer is een romanticus.

Kaas dus, en dan met name Munster, Epoisse, of Limburger. Een lekkere roodbacteriekaas. Dat is hem nog niet eerder gelukt. Althans, rood: mwoah, bacterie: yep! lekker? Geen idee. Meneer had indertijd een foutje gemaakt: hij had de jonge kaas dagelijks gewassen met een bacterieoplossing, in plaats van met een pekel. Een belangrijk verschil, temeer daar de bacterieoplossing zelf zich binnen enkele dagen bepaald onwelriekend ontwikkelde met evenzo onwelriekende kaasgevolgen. Dit keer doet hij het dus anders. Met pekel. En wetenschappelijk. Of althans, net wetenschappelijk genoeg om interessant te doen in de kroeg of op een weblog, maar net niet wetenschappelijk genoeg om er ook maar enige conclusie aan te kunnen verbinden.

Meneer maakte vier kaasjes van een half pond elk. Over kaas maken hoe ik u niet veel te vertellen toch? Hij liet ze uitdruipen, perste ze niet.

• Kaas 1 doopte hij in een Penicillium Candidum (camembert schimmel) oplossing en in een Brevibacterium linens (roodbacterie) oplossing. Hij rijpte hem in de koelkast.

• Kaas 2 doopte hij in een Penicillium Candidum oplossing en in een in water opgeloste stukje korst van een Munsterkaasje). Hij rijpte hem in de koelkast.

• Kaas 3 doopte hij in een Penicillium Candidum oplossing (en bedankt mevrouw, voor het weggooien van meneer dure schimmeloplossing)  in een Brevibacterium linens oplossing. Hij rijpte hem in de berging (16 graden).

• Kaas 4 doopte hij in een in water opgeloste stukje korst van een Munsterkaasje. Hij rijpte hem in de berging.

Alles werd bewaard onder hoge luchtvochtigheid (in een plastic doos met de deksel op een kier). Eerste resultaten: de berging meurt al enorm. Dat gaat goed. En nu maar pekelen. U wordt op de hoogte gehouden.

Update: zie de post van 13 april voor een vertrouwde epic fail.

via sjoerdmulder.nl:

http://www.amazon.co.jp/vinex/s?ie=UTF8&keywords=VINEX&rh=i:aps,k:VINEX&page=1

Hier nog niet te koop, aan de andere kant van de wereld al wel: het Handboek voor de Vinexjager, door Mijnheer Wateetons en Sjoerd Mulder! Voor slechts 2,497 Yen! (ruim €20)

Update:
Verdraaid, hij ligt ook al bij de Bruna, Nrclux en Libris! Goedkoper dan in Japan. Sla uw slag!

Nog updater: en hier is hij in al zijn glorie te zien. Pagina 32.

Je houdt er nog eens wat aan over. Helemaal 2.0.

“Geef geen cadeaus, ik heb alles al” verzocht meneer de bezoekers van zijn #followersfeestje. Alles? Neen, niet alles zo bleek. Zoals die verse zalmforel, die had meneer inderdaad nog niet. Touché. Maar nu dus wel. Nu heeft hij dus écht álles. Sterker nog, hij heeft meer dan alles. De 709 gram wegende kakelverse glibbervis bleek een aangename extraatje te bevatten: knapperige eitjes! Meneer kreeg ze uit zijn zalmforel door haar te melken. Een merkwaardig genoegen. Hij melkte en melkte. Tweehondervijftig gram lang. Meer dan een derde van het gewicht van de vis bestond dus uit kuit.

Dochterlief was geschokt: “het was dus een mamavis!”

Maar wat te doen met 250 gram kuit? Proeven natuurlijk, allereerst. Knapperig, een voetzoeker van vis op je tong. Zonder zilte smaak. Die had meneer eigenlijk wel verwacht. Maar ja, een theelepeltje op je blini is grappig, maar een half pond visseneitjes op de zondagmiddag achterover slaan, mwoah. Inmaken dus. Als kaviaar.

Google leverde weinig op. Gelukkig is er dan altijd nog Meester McGee. Hij leerde meneer dat zouten in een pekel, gedurende 2-20 minuten de aangewezen methode is.  Wat nu te doen? Twee minuten, twintig minuten, elf minuten? Meneer maakte een 25% pekel en verdeelde de eitjes in drie porties die hij respectievelijk 5, 10 en 20 minuten in de pekel liet liggen. De eitjes werden er een beetje dof van. Maar wel lekker ziltig. Te ziltig zelfs, in geval van de 20 minuten. Teringtyfuszout, noemt men dat. Een beetje afspoelen hielp zowaar. Het deed ook wonderen voor de helderheid. Die verminderde namelijk nogal door het zout, hoewel dat nu, een aantal dagen later weer in orde is.

Nu liggen ze in meneer’s koelkast. Geconserveerd te zijn? Meneer hoopt het. Hij houdt u op de hoogte.

Oh, en de zalmforel? Die ligt, in moten, in de vriezer.

Meneer had hem al meermaals door zijn handen laten gaan. De inhoud zag er smerig uit. Het was in ieder geval geen vlier, dat was in ieder geval winst. Maar wat was het dan wel? Meneer gokte op appel. Ook zo’n buitenhuisje-gemeenplaats.

Met veel moeite kreeg hij het potje open. Wederom bleek geweld de oplossing. Een zure geur, iets kruidigs. Aha, chutney! Natuurlijk. Gravend in de goudgele gelei ontdekte meneer verder nog wat peperkorrels en een kaneelstokje. Maar wat was het gouden basismateriaal? Geen appel, te stevig. Geen pruim, te grote stukken en, wederom, te stevig. Perzik? Het moet wel. Het was perzik. En dat is vreemd, want meneer kan zich werkelijk niet heugen ooit iets met perzik gemaakt te hebben. Niet dat hij een perzikhater is. Of perzikvrezer, of perzikmijder. Nee. Hij maakt er gewoon nooit iets mee. Dat kan je zo hebben. Net als bietjes. Niks mis mee, hij kan het iedereen aanraden. Half Zweden is er groot mee geworden. Maar er iets mee maken? Nee bedankt.

Maar toch, het was onmiskenbaar perzikchutney. Niet te missen. Meneer snapt het niet. Misschien was er drank in het spel. Of mevrouw Wateetons, in een culinaire bui. Hmmm. Drank klinkt waarschijnlijker. Maar hoe smaakte het, vertel vertel vertel!  Welnu, naar chutney. Naar onbedorven maar zurige chutney. Naar te scherpe chutney. Niet naar erg lekkere chutney. En ook niet zo erg naar perzik. Meneer ging spontaan weer twijfelen.

Misschien waren het toch wel bietjes.

Het was gezellig, lekker en verrassend. Bedankt!

En geen afwas, geen asmond, geen kater, geen honger en nog een hele dag voor de boeg.

Waarom wordt het nou altijd zo’n verschrikkelijke teringbende als meneer aan het bakken slaat, voor #followersfeestje of anderszins?

Tip van @superkruit

We zijn al tijden bezig met de ‘maar wat is het’ week. Weken duren bij meneer altijd wat langer dan bij anderen. Dat het leven sneller gaat als je oud wordt, lijkt voor hem niet op te gaan. Ouder wordt hij in ieder geval. Daar hadden we het al over.

Maar daar kwam u niet voor. U wilde weten welke ruimbezaade substantie de voorraadkast van meneer vulde. Meneer vreesde het eerlijk gezegd al te weten. Inmaken doet hij namelijk vooral in zijn buitenhuisje. Meestal daartoe aangezet door het aanblik van talrijke paarsbeparelde vlierstruiken. Het resultaat is echter altijd hetzelfde, in jam, sap of drankvorm: een tafelkleed- en dureblousevlekkende maar vooral muf smakende substantie. Meneer houdt gewoon niet zo van vlier, is elk jaar opnieuw na ettelijke potjes, de conclusie.

Dus dit potje bevatte vlier.

Meneer opende het potje. De deksel zat weer eens kleinertjevast. Als we een ding geleerd hebben tot nu toe is het dat de tijd evenredig is aan de kracht die nodig is om de deksel te openen. En ja hoor. Het was vlier. Meneer nam een hapje. Liet de besjes zijn papillen raspen. Een vraagteken vormde zich in zijn brein. Hij vond vlier toch vies? Deze jam viel alleszins mee. Het effect van 5 jaar rijpen? Gerijpte jam? Maar er was meer, er zat een smaakje bij. Plots wist meneer het. Op landgoed Wataetonsch groeien naast vlier ook bramen. Een handjevol. Niet genoeg om een jampotje te vullen. Maar wel genoeg om van een mufjammetje een jammiejammetje te maken. Vlier-bramenjam. En dat had meneer gedaan, op die mooie herfstavond halverwege de jaren nul. Goed zo meneer.

Wel een beetje veel pitjes.

Meneer zal hem meenemen naar zijn #followersfeestje aankomende zondag. Wat neemt u mee?

Welke pasta’s at meneer?

1

2

U mag kiezen uit:

a) strozzapretti
b) conchiglioni
c) cappalletti
d) truciolo
e) orecchiette