Ik wil niet veel zeggen, maar meneer staat toch wel mooi wereldwijd op no 1. als je googlet op “vanillevla!” Dat nemen ze me niet meer af!

Meelwormen. Ze waren meneer bijzonder goed bevallen. Zo goed zelfs, dat hij ze tegenwoordig met groot succes aan zijn vrienden serveert op zaterdagavond tijdens het voetbal kijken. Of zoiets. Meneer heeft tv, noch vrienden, noch voetbalinteresse. En eigenlijk ook geen vrije zaterdagavonden. Maar die meelwormpassie, die is echt. Maar waar haal je meelwormen vandaan? Meneer kan toch niet elke zaterdagmiddag vanuit Die Hele Grote Stad naar de Veluwe rijden in de hoop dat daar voor veel geld geen forellen zullen bijten?

De dierenwinkel om de hoek bood, tot zijn verbazing, uitkomst. Meelwormen zijn namelijk niet alleen geliefd bij meneer maar ook bij hagedissen en meer van zulks. Voor een paar euro kreeg meneer genoeg om zijn maag te vullen, of in ieder geval indruk te maken op zijn imaginaire voetbalvrienden. Spannender werd het toen meneer naast de grote meelwormenbak in het donker meer geleedpotigheid zag kruipen. “Krekels” zo deelde het nietsvermoedende winkelmeisje mee. “maat 6, 7 en 8″. Nou, doet u maar een maatje 7 dan. Lekker veilig. Voor zover je daarvan kan spreken bij het aanschaffen van insecten voor consumptie. Verdomd, dat was nog niet alles! Sprinkhanen! Ook nog! Meneer kon zijn entomologische opwinding nauwelijks onderdrukken. Het meisje begon nu toch wel een beetje angstig te kijken. Meneer hees zijn broek op en rende de winkel uit.

Thuis gekomen bekeek hij zijn vangst nog eens. Zeven sprinkhanen. En een dode. Forse jongens. Voor 2,50. Niet bepaald gratis. En een stuk of 20 krekels, en evenzoveel dode. Ook voor 2,50. Een slechte deal, hij had kritischer moeten zijn. Volgende keer maatje 8. Liefde, meer specifiek entomogeilheid, maakt blind. Dat weet iedereen.

Hij zette een pan met olie op het vuur. Hmm. Hoe nu de sprinkhanen uit hun bakje te halen? Ze heten niet voor niets zo, sprinken kunnen ze als de beste. En hoe zit dat eigenlijk met krekels. Die tjirpen, dat wist meneer wel. Alhoewel ze zich nu stil hielden. Zul je net zien. Maar springen? Het bakje leeg kieperen boven de olie was geen optie vanwege de grote hoeveelheid dode dieren alsmede etensresten en uitwerpselen. Uiteindelijk maakte meneer, geadviseerd door Watpleegtons, een gaatje in de hoek van elk bakje, groot genoeg voor een insect. Stuk voor stuk schudde hij ze eruit. Met matig succes. Met name de krekels zaten door de hele keuken.  Die sprinken dus ook. Mevrouw was al niet erg gelukkig met meneer’s aankoop….

De bereiding bestond uit het een voor een van grote afstand smijten van de krekels en sprinkhanen in de kokende olie. Evenmin iets dat op mevrouw’s waardering kon rekenen. Maar het zag er wel grappig uit. Een paar seconden sissen, waarna ze eruit geschept werden om wat uit te lekken en bezout en bepeperd te worden. Ik zeg u, jammie! Zeer smakelijk. Om niet te zeggen: ronduit lekker. Notig, met een duidelijk smaakverschil tussen de krekels en de sprinkhanen. Een aanrader, culinair gezien.

Nu nog iets vinden op het vang-naar-de-pan probleem. Sprinkhanenborstfilet?

Mevrouw kreeg een ‘pluim’. Van de baas. Voor een uitzonderlijke prestatie of gewoon het jaar uitzitten. Daar wil ik vanaf zijn. De pluim besloot zij te spenderen aan een wijnpakket. Kijk, dat is opnieuw een pluim waard. Zes flessen. Twee keer drie van dezelfde. Maar is het ook wat?

Eerst u, dan wij.

Meneer is vergeetachtig. Hij dacht de jarenlange strijd tegen zijn geheugen op zijn 35e wel zo’n beetje in zijn voordeel beslecht te hebben met behulp van google calendar, veel automatische betalingen en een blitse telefoon.

Toch niet. Zo vergat hij onlangs zijn top-domeinnaam Needatzijnkruidnoten.com op tijd te betalen. Helaas: 40 dagen in het strafbankje, tot ver na sinterklaas, of €70 euro neertellen. Dan maar het strafbankje. Zijn kruidnotenoffensief had toch haar hoogtepunt wel zo’n beetje in 2007. Na 40 dagen was de nood niet direct aan de man. Na 60 dagen evenmin. Vandaag besloot hij eens rustig aan zijn inmiddels vrijgegeven domein opnieuw toe te eigenen.

Wat bleekt, dat kan niet meer. Hij is weg. Gekaapt!

Zijn kindje! Bevlekt met naakte meisjes, antivirus reclames en onbegrijpelijke aanbiedingen van ‘online voldoeningen’. Ah shit. Wie had dat kunnen denken. Die krijgt hij nooit meer terug. In arre moede heeft hij maar needatzijnkruidnoten.nl gekocht. Om zich ‘s avonds mee in slaap te wiegen terwijl hij een traantje weg pinkt.

Oh, en of u maar niet deze lage actie wilt belonen door needatzijnkruidnoten.com met een bezoekje te vereren. En al helemaal niet op de naakte meisjes te klikken.

Appelstroop en meneer blijven onverminderd vijanden. Appellinoleum en meneer, daarentegen…

Holland, waar de druiven gerekend worden tot inheems fruit.

Wat was toch die aparte bijsmaak van die goedkope carpaccio die meneer rond kerst at? Zijn brein wilde het maar niet prijs geven. Het lag op het puntje van zijn tong. Het smaakte naar vroeger. Lang geleden. Niet bijzonder lekker, maar wel vertrouwd. En, alarmerend, nogal out of place. Maar hij wist het niet.

Weken gingen voorbij. Meneer ging naar zijn werk. Beminde zijn mevrouw. Schreef zijn stukjes. Het carpaccio conundrum verdween naar archiefkast van zijn geest. Tot gisteren, in de supermarkt. Daar stond het vertrouwde potje, dat menige van zijn puberlunches had gepimpt. Dat potje, waarvan de inhoud smaakte… naar carpaccio?

Eeew!

In de langlopende serie ‘dingen die u met minder moeite en voor minder geld gewoon in de supermarkt kunt kopen’, vandaag beleg waarover je zelden iemand hoor opscheppen bij de koffieautomaat. Beleg dat iedereen kent, maar dat niemand vanochtend nog op zijn brood at. Beleg dat het vooral moet hebben van expats met een nostalgische inborst die een communicatiedingetje doen in Dubai. Kokosbrood dus. De boterhamworst onder de zoetwaren.

Het was, qua ‘ah shit’ momenten, een wat armoedige exercitie. Meneer zegt het er maar even bij. Dat de ‘ah shit’-fetisjisten onder u de rest van dit stukje kunnen overslaan. Het ging allemaal verbazingwekkend soepel. Meneer kreeg de zucht naar zinloosheid, kocht op de bonnefooi wat ingrediënten en des avonds al gooide hij voldaan zijn zelfgemaakte kokosbrood in de prullenbak.

Kokosbrood

• 100 gram kokos
• 100 gram druivensuiker
• vier plakjes gelatine
• 75 ml water
• voedselkleurstof

Meng de suiker met de kokos. Week de gelatine in het water. Verwarm het water totdat de gelatine is opgelost. Voeg het kokos-suiker mengsel toe en roer. Stort de klonterige en plakkerige massa in een vorm, het liefst iets rechthoekigs om straks die karakteristieke kokosbroodvorm te krijgen.  Laat een paar uur opstijven in de koelkast. Verwijder de vorm en snij met een scherp mes het kokosblok in dunne plakken. Kokosbrood! Voor een vrolijke, en erg kokosbroodesque, marmering verdeel je de ingrediënten bij aanvang in twee porties en voeg aan een van de porties kleurstof toe.  Roze natuurlijk.

Waaraan wilde meneer zich in vredesnaam herinneren?!

Regeren is een stukje vooruitzien gebeuren, zoals de koningin het zo treffend verwoordde tijdens haar kersttoespraak. Haar wijze raad indachtig stond meneer dit weekend achter de pruttelende pannen en overhitte oven de weekmaaltijden voor te bereiden. Want elke dag kippensoep (uit een blik) gaat na verloop van tijd, een hap of twee, wel een beetje tegenstaan.

Stoofschotel a-go-go. Dat wel. Dat bereidt zo lekker voor. Veel Indonesische kip-varianten, een confit van eend, een grote bak pom en twee runderstoofpotten, waarvan degene met tomaten en Portugese worst al weer achter de kiezen is.