Het was een koude donderdagochtend. Meneer zat al vroeg achter zijn computer. 102 mailtjes. Een gemiddelde donderdagochtendscore. De kantoortuin stroomde langzaam vol. Hij was nog een beetje duf. Hij sloeg een derde en vierde machine-cappuccino af.  Dufheid is bliss. Nog 92 mailtjes. “Wat ik nou meemaak” roept een binnenstappende collega ontdaan “ik rij een waterkip dood!”. Weg dufheid. Meneer zit rechtop. “Echt? Vertel!”. De collega schrikt een beetje van zoveel interesse en de niet geheel bij de situatie passende intensiteit in meneer’s stem. Gretigheid in plaats van empathie. Jachtzucht in waar medelijden verwacht werd.

Het blijkt om de hoek. Een “waterkip” (onduidelijk of het een meerkoet of waterhoentje betreft) steekt zonder te kijken de straat over. Vroeg, glad, donker. Beide partijen reageren te laat. De auto wint.  Bonkerdebonk onder de bodemplaat. Zij weet nog precies waar het gebeurde. “ik kan je er wel naartoe brengen” oppert ze voorzichtig. Enkele seconden later heeft meneer zijn jas aan en zijn ze op weg naar het de bocht des doods. Daar stapt meneer, alleen, uit de auto en gaat zoeken. Op de straat, in de berm, de andere berm. Geen waterkip, geplet of anderszins dood. Wel zwemt er een verdacht gezond ogende meerkoet in een slootje naast de weg. Meerdere busreizende collega’s groeten wat verbaasd de bermspeurende meneer. Een meneer die langzaam hopelozer raakt.  Geen dode meerkoet, of waterhoen. Zelfs geen obligate egelplakaat. Meneer keert teleurgesteld, maar met een opgetogen collega, terug naar zijn werk.

Toch maar een cappuccino dan.

U kent hem toch wel? De Post-Post Poëet. De Reaguur Rijmelaar. De Wateetons Huisdichter.

Zijn naam uit bitterheid geboren

Weet Meneer steeds te bekoren.

Met zijn gedichten kort of klein

Graag uw aandacht voor hethadhansmoetenzijn

Hier enkele van zijn reaguur rijmelarijen:

hier

of daar

deze dan

ook leuk

het houdt niet op

komisch hoor

en elk gedicht waar “anale lont” in voorkomt is natuurlijk altijd goed

en ga zo maar door

begonnen onder een andere naam

zijn maiden-post op 1 oktober

Meneer staat, ook tijdens de koffiepauze, bekend als chocoladeliefhebber onder zijn medecursisten. Die allen aan de lijn zijn.

Speciaal bestemd voor Illy koffie. Dat stond er op het kuipje. Meneer, met zijn bijna 36 jaar de puberteit nog altijd niet ontgroeid, werd er een beetje recalcitrant van. Dat beslist hij zelf wel! Daarnaast was er natuurlijk wetenschappelijke interesse. Want wat zou er gebeuren als hij de Illy koffiemelk in, zeg, een bakkie Segafredopleur zou pleuren. Niets? Een knal? Schifting? De Illypolitie? De dood? Enige bezorgdheid kwam er ook bij kijken. Een verwarrende maelström van gevoelens en gedachten op de dinsdagochtend.

Hij nam allereerst maar eens gewoon een slokje.  Een dikkige substantie, plakkerig eerder dan romig, met een hint van caramel. Typisch geschikt voor Illy-koffie? Hij wist het niet, dit was de eerste keer dat hij pure koffiemelk uit een kuipje dronk. Of uit enig ander omhulsel, eigenlijk. Met zijn aangebroken kuipje liep hij naar de volgende koffieverstrekker, alwaar men Segafredo schenkt. Wat schetste zijn verbazing: “speciaal voor Segafredo” op de, identiek ogende, kuipjes. Meneer nam allereerst maar eens even een slok.  Dik, plakkerig, caramel…. Tot zover weinig reden tot zorg, anders dan dat pure koffiemelk dus universeel smerig is.  Hij bestelde, zijn Illykuipje achter zijn rug verbergend, met een rode kop een “gewone koffie”. Eeneurotwintig later kon het experiment aanvangen. Hij schonk, daarbij geholpen door zijn lieftallige assistente A., de helft van de Segafredo koffie over een plastic bekertje. Dat onmiddellijk verschrompelde onder de hitte (of samenstelling?) van de Segafredo koffie. Drie dubbele lagen plastic waren nodig om de invloed van de koffie in te dammen. Hij nam zijn kuipje Illymelk en een kuipje Segafredomelk en terwijl zijn assistente de koffiedames en gasten afleidde door te doen alsof ze ging baren leegde meneer snel zijn twee kuipjes in de respectievelijke halve kopjes koffie.

Geen knal, geen klomp bovendrijvend vet, geen schifting. Een voorzichtig slokje: geen zure smaak of branderig gevoel, schokkende spieren noch hartritmestoornissen.  Eigenlijk was er helemaal geen verschil te bemerken tussen de twee kopjes koffie. Zelfs de ambulancebroeders proefden geen verschil.

Conclusie: Koffiemelk bestemd voor Illy koffie kan zonder gevaar voor uw gezondheid gedronken worden in Segafredo koffie. Verder onderzoek moet uitwijzen of het ook met andere merken, zoals Douwe Egberts, samengaat.

Sinterklaas goedheiligman, trok ook dit jaar zijn beste tabberd aan, om meneer met cadeaus te verblijden. Negen van de tien cadeaus waren culinair gerelateerd en voor de gedichten gold hetzelfde. Net zoals vorig jaar. En het jaar ervoor ook, trouwens. Tijd voor een nieuwe hobby. Of niet, natuurlijk.

De score dit jaar was:

• een fris vormgegeven olieschenker en een fles olijfolie
• een speculaasplank met speculaasmeel
• het boek: “tools for cooks”
• het boek “kliekjes” van Joep Habets
• het boek “wijdverbreide misverstanden over voedsel”
• en die patronen onder aan de foto’s waren de verrassing van de avond: shii-take sporen. Boor een gaatje in een eik, stop (of schiet!) er een patroon in en enige tijd later zal de stam overwoekerd zijn door eetbare shii-takes.  Verwacht een eindeloze stroom paddenstoelgerelateerde posts op Wateetons de komende tijd!