Het was zondag. Meneer slachtte wat kleinvee. Mevrouw maakte een puzzel. Dochter Wateetons keek een beetje naar het plafond. Een regenachtige zondag.

In de verte geeuwde een kat.

Meneer kreeg een beetje honger. Of trek. Kindjesindederdewereldhebbenhonger. Hij had nog een blik LIDL erwtensoep in de kast staan. Dat hebben die kindjes dan weer niet. Verschil moet er wezen. LIDL erwtensoep. U weet wel. Prima te eten op regenachtige zondagmiddag. Behalve dan die stukjes worst. Die niet. Meneer keek eens in de vriezer, en vond tot zijn vreugde spekblokjes en een restantje rookworst.  Terwijl meneer het pannetje soep opwarmde ontdooide hij de pimp-my-erwtensoep ingrediënten in de magnetron. Dacht hij. Veel geknetter en gewalm deed hem te laat vermoeden dat hij de magnetron op vol vermogen had gezet. Spekblokjes en rookworst waren genuket. Maar ach, meneer’s eisen voor LIDL erwtensoepjes op regenachtige zondagmiddagen zijn niet hoog. Hij sneed de worst aan. Die geur… die kleur… die smaak…

Ah, shit.

We halen hem nog maar eens van stal, meneer’s 2007 culinair fundamentalistisch initiatief. Nog altijd relevant. Wel met een wat minder aantrekkelijke URL (http://needatzijnkruidnoten.wordpress.com) dan voorafgaande jaren. Meneer is weer eens vergeten op tijd te betalen en nu kost het hem nu veel geld om needatzijnkruidnoten.com uit quarantaine te halen.

Maar buttons heeft hij nog steeds.

Strijdt u, met meneer, de Goede Strijd?

Blauwschimmelkaas, niet te vreten, maar wel een culinaire uitdaging. Eentje die meneer al meerdere malen is aangegaan, maar waarop hij steeds faalde. Wel die smerige blauwschimmelkaassmaak  en een overtuigende blauwe schimmel, maar die laatste wilde alleen aan de buitenkant groeien, alle de doorboor- en verkruimelpogingen ten spijt. Maar meneer geeft niet op. Dat weet u inmiddels. Geen schimmel krijgt hem klein.

Dit deed hij:

• hij nam 4 liter boerenlandmelk
• met 100 gram goedkope Danish Blue verkruimeld en er doorheen gemengd
• verwarmde dit tot 30 graden
• deed er 11 druppels lebstremsel bij
• voegde 3 theelepels Cacl2 (besteld bij brouwland) toe
• mengde het lekker
• en lag een uur met de melk in bed, beetje knuffelen, beetje dingen in elkaars oor fluisteren over ‘lekkere schimmels’
• Daarna: snijden, koken (tot 39 graden), roeren
• en ma 12 u persen
• en 2 uur pekelen met 250 g zout/liter
• mocht de kaas rijpen in de koelkast

Na 3 weken in de koelkast: een duidelijke schimmel aftekening. De kaas was al goed rijp. Doorboord, van alle kanten. De gaten leken open te blijven.

En dit werd het:

Na 10 weken (en 7 na het doorboren): Geproefd. De kaas was niet ingedroogd, eens te meer bemerkt meneer dat pekelen daar goed tegen werkt. Een lekker zachte kaas was het. En eindelijk: de schimmel was door de kaas getrokken. Gelukt! Niet echt blauw alleen, beetje bruining en wit. Maar de smaak was uitstekend, precies zo vies als een goede blauwschimmel zou moeten zijn. De huuphuupbarbatruc is dus de kaas eerst lang te laten rijpen alvorens hem te doorboren, zodat de gaten open blijven staan en de de schimmel de kans krijgt te groeien.

Suiker + gist =  alcohol. Met die gedachte keek meneer op een alcoholloze zondagmiddag in oktober eens om zich heen. Hij had broodgist en hij had cola.  En cola bevat 10% suiker. Hatsakidee! Colawijn! Dat zou (eindelijk) wel eens zijn road to fame alsmede riches kunnen zijn. Als het met het absurde dropshot gelukt is…

Na een week of twee bubbelen en vies ogen was de vaste bruine stof naar de bodem van de emmer gezonken, daarboven een maagdelijk blanke laag , tja, coladerivaat achterlatend. Door de extra toegevoegde suikers had het goedje een respectabel alcoholpercentage van ongeveer 9%. Meneer proefde. Er was voldoende suiker achtergebleven. Het smaakte nog steeds wel naar cola. Zoete cola met alcohol, colawijn! Het zag er alleen niet uit als cola, de colakleur lag op de bodem van de emmer.

En toen. Twee liter zoete colawijn, daar had meneer eigenlijk geen trek in. Bovendien was het geen zondagmiddag meer. De drank werd dus gebotteld en ging de kast in, rijpen, en wachten op vrienden met een avontuurlijke smaak en dito maag.

Tot vandaag. Meneer weet niet waarom. Het zal de zondag wel weer geweest zijn. Hij wilde zijn cola nog eens proeven. De dop ging open met een sis: koolzuur! De vergisting was op de fles rustig doorgegaan. De colawijn was colabubbeltjeswijn geworden. Nog mooier, nog hipper, nog lekkerder.

Cola-prosecco!

Het onder de ogen van verwarde kindertjes verschalkte pondje pruimen heeft, na het vriesvak, haar bestemming gevonden. De fles! Meneer plette de zachtgevroren sleepruimen tot moes en zette ze op vodka en gin, waarbij aan die laatste ook een schep suiker, twee kruidnagels en een kaneelstokje werd toegevoegd: Sloe gin. Helaas paste zowel niet alle gin, noch de vodka, in de betreffende potten. Daar moeten we dus een andere bestemming voor vinden.

Lastig.

Twee kefirbloempjes zijn niet voldoende voor een liter melk.

Plons, plons, plons, plons.

Meneer en melkzuurvergisting blijven onverminderd vijanden. Wederom had meneer getracht het wetenschappelijk aan te pakken. Drie identieke potjes met 6% zoutoplossing, met in elk fijne sperzieboontjes en gezellige kruiden. Elk potje liet hij vergisten op een andere temperatuur, te weten op het aanrecht (kamertemperatuur), in de berging (15 graden) en in de koelkast (5 graden).

Het resultaat: rotting a go go, zonder aanziens des temperatuurs.

De tyfus.

Meneer: “Zal ik het Parool artikel op Wateetons zetten, of is dat te narcistisch?”

Mevrouw: “Welnee, dat hele blog is toch al narcistisch.”

En we wachten af.

Nu op worstlog.com: meneer proeft zijn Wagyu salami en schrikt.

Afgelopen week was er een van nemen. Zo kreeg meneer om te beginnen een geheimzinnig bericht van Kattebelletje waar de codewoorden Wagyu en Worst in voorkwamen. Een magische combinatie. En dus stond hij op een avond op Leiden Centraal, met een plaksnor op, te wachten op een blond bepruikte vrouw met zonnebril en een Frankfurter Allgemeine onder haar rechter arm. De overdracht had binnen enkele seconden plaats gevonden. Onopvallend. Gewoon twee bloggers die van worst wisselen. Niks aan de hand. Het resultaat: een Wagyu salami voor meneer waar hij uiteraard op worstlog over zal rapporteren.

Daarnaast hielp meneer zuster Wateetons Medior dit weekend met verhuizen en ontving voor die paar uurtjes sjouwen een enorme zak walnoten. Een uitstekende ruil. Wel uit de tuin van het huis waar ze van vertrokken, helaas.  Maar wacht, dat was nog niet alles! Op de koop toe kreeg meneer een potje met yoghurtbloempjes, of Kefirkorrels, voor Kefir. Schijnt geweldig gezond te zijn. Mevrouw spits haar oren. Iets met darmen enzo.  Meerdere van u hadden de bloemkool-, niervet en keelschraapselaandoende propjes als zodanig herkend. Hulde. Meneer gaat er mee aan de slag en meldt zich.

Ook was daar die onwaarschijnlijk dikke plak ribeye die meneer toegestopt kreeg van Tijskookt. Verrukkelijk. Ook diens koffiesample deed meneer concluderen dat er in huize Wateetons nimmer meer Lavazza geserveerd zal worden, maar louter nog Izzo.

Als toetje trakteerde meneer zichzelf op een kilootje sleepruimen. Gekaapt bij een kinderpsychiatrische instelling waar hij ze in grote getale aan de sierstruiken had zien hangen. De arme schapen keken met grote ogen naar die vreemde meneer die in hun tuin de struiken molesteerde. Ik voorzie de komende weken een terugval.

Tenslotte was er nog mevrouw Wateetons… enfin.