YES!

Dat u het weet. Hij perst als een malle. Supersoepel. Enige twee nadelen zijn: bij de zuiger koekt wat moeilijk verwijderbaar vlees  aan en hij heeft een dood deel van ongeveer 300 gram. Dat is best veel. Je zou het tot een hamburger kunnen verwerken, ware het niet dat het hoge zoutgehalte dat wat bemoeilijkt. Een beetje ongezouten gehakt bewaren en er doorheen mengen is een optie, al verlies je dan nog meer vlees. Maar verder: Alfred is een knaller.

Bestaat er een verschil tussen rolmops en zure haring? Meneer weet van niks. Wikipedia ook niet trouwens. Johannes van Dam schrijft er ook niks over. Op de website van producent Ouwehand lees ik  een “rolmops is een opgerolde zure haring met een stukje augurk en uitjes.”

Nou nou, goh goh. Wat een verschil. Zeker een apart potje waard.

Of zien meneer en zijn mattie Johannes iets over het hoofd?

Oké, oké, flauw.

Pekelvlees. Meneer schreef er eerder over. Jurgen vroeg zich toen af of het gebruik van nitrietzout (colorozozout) een betere smaak zou geven dan het door meneer gebruikte gewone keukenzout. Meneer zou meneer niet zijn als hij niet onmiddellijk de riblappen uit de mouwen zou steken voor een wetenschappelijk experiment. Hij nam dus twee riblappen van gelijke grootte en legde deze beide in de pekel, één met nitrietzout en de ander met zeezout. Zie hier de rest van het recept. Op aanraden van commentator Raya voegde hij aan elk ook een half knoflookteentje toe, en wat ui. Hij gebruikte deze keer ook riblappen in plaats van runderlappen, deze zijn vetter. Dit strekt tot de aanbeveling aangezien het vlees door het zout uitdroogt en je dus aardig wat vet nodig hebt om het een beetje sappig te houden.

Wat schetste meneer’s verbazing: het vlees in de nitrietzoutpekel begon binnen enkele minuten bruin te kleuren terwijl die in het keukenzout rood bleef. Hij krabde zich achter de oren en vroeg zich af of hij de bakjes misschien verwisseld had. Maar nee, het klopte echt. Vreemd, maar nog geruime tijd te gaan. Twee weken later waren de rollen inderdaad omgekeerd. Op het eerste oog was er niet heel veel verschil te zien. Pas toen meneer de stukken vlees omdraaide (blijkbaar hadden ze niet helemaal onder gestaan) bleek dat het nitrietstuk mooi rood was en het gewoonstuk een bruinige kleur had opgelopen, overigens nog altijd even fris ogend en ruikend.  Bij garen werd dit verschil nog veel meer in het oog springend. Na enkele uren geprutteld, en het water een keer ververst, te hebben was het tijd om te proeven. De doorsnede van het pekelstuk zag eruit alsof meneer het zo uit een koe was getrokken. Helrood, op het bloederige af. Niet slecht voor een stuk vlees van twee weken oud dat net drie uur gekookt is. Het andere oogde meer zoals je dat van een stuk met die behandeling mag verwachten, maar nog altijd ontegenzeggelijk smakelijk.

Het proeven maakte onmiskenbaar duidelijk dat nitriet niet alleen een optisch effect heeft. Het verschil was zonnenklaar, al koste het een aantal stukjes en drie proefpersonen (ha!) om het goed te duiden. Ondanks de aanwezigheid van twee culinaire broodschrijvers wist Mevrouw Wateetons het eigenlijk het best onder woorden te brengen: “dit vlees (gewoon zout) smaakt veel meer naar suddervlees dan die andere”. Ze had gelijk, het vlees uit de nitrietpekel smaakte daarmee  veel meer naar vers, sappig, rood, smakelijk en dierlijk vlees.

Het resultaat moge duidelijk zijn, evenals de consequenties. Het gebruik van nitrietzout geeft aan uw pekelvlees

• een mooiere kleur
• een betere smaak
• een betere houdbaarheid (niet getest in deze proefopzet, maar bekend)

Ook nitrietzout gebruiken? Uw slager is uw vriend!

ps. die knoflook, ui en riblappen gaven ook een significante smaakverbetering.

Twee journalisten over de vloer deze week, met evenzoveel artikelen tot gevolg. Per vandaag ééntje op napnieuws.nl en per zaterdag-over-twee-weken één in het Parool.

Iemand, in de veronderstelling een expert te bevragen, vroeg meneer eens of die zwartblauwe bessen aan die struik om de hoek bosbessen waren. Meneer ging eens kijken. Neen, concludeerde hij. Maar wat het dan wel waren wist hij ook niet. Ze zagen er best lekker uit. Google wist raad: het betroffen sleepruimen, van de Sleedoorn of Zwarte Doorn. En, als meneer het niet dacht, eetbaar! Of eigenlijk niet, concludeerde hij toen hij er een in zijn mond had gestoken. Zurig en verschrikkelijk wrang. Nog maar eens openslaan, dat internet. En inderdaad, wat bleek, ze worden pas lekker als de vorst er overheen is gegaan. Het zijn eigenlijk net spruitjes. Maar vorst was op dat moment nog niet op handen. Dus gooide meneer een handje in de vorst der vriezer en haalde ze er 24 uur later weer uit. De ontdooide sleepruimen proefde hij andermaal. Verdomd, het werkt! De vrieskou had op magische wijze zowel de kleur van de binnenzijde (van geel/groen naar paars), de consistentie (van stevig naar moezerig) en smaak (van zuur en wrang naar een mildzoete pruimachtige smaak). Bijzonder hoor. En zelfs wel een beetje lekker nu. De chemici onder u mogen het meneer eens uitleggen.

De sleedoorn hangt overal in Nederland nog vol, grijp nu uw kans want mogelijk zijn er kapers op de kust die de eerste vorst afwachten. Dus, sla nu uw slag en vul uw vriezer met sleepruimen. De wildplukwijzer is uw vriend.

Als het geen Dutch Bloggie wordt voor meneer dit jaar, dan toch tenminste een Cursebird award?

Zelf Zelfs op het terrein van meneer’s werk staat een appelboom. Met érg lekkere appels.

Nu op worstlog.com: Toscaanse salami.

Op het etiket:  “Uitsluitend bestemd op water van Spa te bevatten.”

Ik zeg u: subtiele bangmakerij met een commercieel oogmerk. Spa kapitaliseert op de vage, maar vooral ontkrachtte, geruchten over  de kankerverwekkendheid van plastic waterflesjes wanneer deze op een onjuiste manier gebruikt worden, zoals het verwarmen in de magnetron, bevriezen of in de auto laten liggen. Of, heaven forbid, door er goedkoop  en ongezond kraanwater in te doen.

Mevrouw Wateetons heeft mogen kiezen en in haar onpeilbare wijsheid koos zij voor:

ALFRED

Olaf, meldt u bij meneer voor uw welverdiende worst. Alfred en Charlotte, als daar geen kindjes van komen.

.