Leermomentje van de week. Appels drijven en peren zinken.

Onzichtbaar op het Pontplein, voorbijgefietst door forenzen staat Al Ponte. Een klein stukje Italie op de IJoever.  Een druppel dauw in de culinaire woestijn die Amsterdam-Noord is. Dat daar ooit duizend bloemen zullen bloeien.

€1,80. Dat is dan weer jammer. Een espresso mag niet meer dan een euro kosten. Dat is de regel.

Melkzuurbacteriën en meneer, vrienden zullen ze wel nooit worden.

In een keukenconversatie met mevrouw, over de verdwenen prik uit een restje prosecco en hoe handig het zou zijn om zelf prik aan dranken te kunnen toevoegen, ontsproot aan meneer’s geest plots een idee. Laat hij nou wat patronen gas voor de slagroomspuit en meer dan voldoende prikloze drank in de voorraadkast hebben liggen. En gas = gas, zo redeneerde hij. Althans, hij redeneerde eigenlijk helemaal niet, meneer is meer een doener dan een denker. Hups, multivruchtensap in de slagroomspuit, twee patronen erin en knallen maar. Welnu, het knalde. Zijn keukenkastjes zijn zijn getuigen. Eén patroon had waarschijnlijk ook wel volstaan. Schuimen deed het ook. Maar prikken, ho maar.

Hm. Dat was het moment om eens op de verpakking te gaan kijken. Wat zit er eigenlijk in zo’n patroon? Geen koolzuur, zo bleek. Neen: distikstof(mon)oxide. Als ik het niet dacht! En daar gaat, in tegenstelling tot slagroom, je vruchtensapje niet lekker op. Over ‘lekker op gaan’ gesproken, laat distikstof(mon)oxide nu ook bekend zijn onder de naam lachgas. En daar gaan mensen dan weer wél lekker op. Een mooie kans om zijn teleurstelling op chemische wijze te overwinnen. Meneer stak de slagroomspuit in zijn neus, ademde diep in en spoot.

Welnu, met een halve liter vruchtensapnevel in je neusholte valt er bitter weinig te lachen. Zo leren we elke dag wat bij.

Vandaag was er, bij Tros Radio Online, een minuut of vijf aandacht voor de Wildplukwijzer in de vorm van een interview met meneer. Het was gezellig. En ze zeiden u tegen me.

Nu terug te luisteren als podcast/mp3/stream. Het interview start om 18:20.

Om de hoek van meneer’s buitenhuisje groeit welig de mais. Zoals overal op de Veluwe. Zandgrond he, schijnt ook heel groot te zijn in Afrika. Helaas betreft het wel voedermais. Díervoeder welteverstaan, niet meneervoeder. Maar meneer is niet voor een kleintje vervaard. “Voedermais is ook mais”, zo denkt hij.  “En wat een koe kan, kan meneer ook”. Aan zijn zelfvertrouwen heeft het nooit gelegen. Enfin, daad bij woord enzo, en daar stond hij met een borrelend pannetje water op zijn propaangasstelletje angstig naar een kneiterharde en van insecten vergeven maiskolf te staren. Na een kwartiertje koken durfde hij het aan. Een kilo boter en een pond zout bij de hand. En verdomd: het was eetbaar! Maar, taai, melig en hard. Dat wel. En ook weinig zoet, iets wat van het als ‘suikermais’ in markt gezette concurrerende mensenvoeder niet gezegd kan worden. Maar de aanstonde oorlog overleeft hij er makkelijk mee, als u niet op een hongerbuikje of tand meer of minder kijkt, althans.

Zonder water gaat het allemaal mis. Water, lekker helder water, fijn, fijn dat er water is!

Nou, zo:

Werkt dat? Ja. Dat werkt prima, voor verschillende soorten fruit. Wel viel mij op dat de appelsap een beetje waterig was, vermoedelijk omdat de stoom niet kan ontsnappen en uiteindelijk de sap verdund. De sap is wel gepasteuriseerd. Dat kan een voordeel zijn. Is het lekker? Mwoah. Zoals Sjoerd opmerkt: je krijgt gekookte appelsap. En gekookte appelsap smaakt naar appelmoes. Appelmoessap, daar moet je van houden.

Zes vallen. Zes missers. Geen rivierkreeftjes in meneer zelfgefabriceerde fuikjes. En dat met een camera van RTV-Noord Holland in zijn nek. Pijnlijk, pijnlijk, pijnlijk. Zo pijnlijk dat het niet eens uitgezonden wordt.