Meneer is even weg. Op studieverlof, om precies te zijn. Want het is de hoogste tijd dat meneer Wateetons doctor Wateetons wordt. Eenzame opsluiting gedurende twee weken. Meneer Wateetons, zijn laptop, 40 eieren en een kilo koffie. Dat betekent dus, op de sporadische ei-gerelateerde tweet na, twee weken stilte op Wateetons. Mevrouw ontdekte vorige week dat haar Wateetonswachtwoord vier maanden geleden gewijzigd was, dus op haar hoeft u ook niet te rekenen. Tot later.

Recentelijk vroeg meneer u na te denken over een van de grote vragen des levens: “Als je wat goedkope ‘Danish blue’ door de melk pureert en je maakt daar vervolgens kaas mee, wordt dat dan blauwschimmelkaas?” U reageerde massaal en was met meerderheid (35%) van mening dat dat waarschijnlijk wel het geval zou zijn. Maar de verschillen waren klein, een pijnlijke tweede plaats werd ingenomen door het volk dat van mening was dat meneer iets nuttigs met zijn leven moest gaan doen. Welnu, u zult binnenkort op u wenken bediend worden en dan zullen de traantjes van spijt ende wroeging vloeien. Mark my words.

Enfin (sic), eerst maar even de oplossing van het grote blauwschimmelkaasmysterie. Welnu, u had het allemaal fout. Het juiste antwoord was namelijk: “nou, min of meer, een beetje”. En NIEMAND had dat gekozen. Wat bleek het geval, de kaas schimmelde binnen de kortste keren prachtig blauw. Dat werkte als een trein. Meneer had, de reactie van Karin voorziende, ook wat gaten geprikt in de kaas opdat de schimmel zich door de kaas heen kon aderen. Daar bleek de schimmel zich weinig van aangetrokken te hebben. Slechts zeer ondiepjes was hij de kaas ingetrokken. Dus geen mooie blauwe aders helaas. De volgende keer, meneer heeft zich ingelezen, gaat hij de wrongel persen, daarna in stukjes breken en dan weer persen. Op die manier zit er lekker veel lucht in de kaas.

De smaak tenslotte? Welnu, die was eigenlijk in de verwachte richting. Het smaakte naar jonge blauwschimmelkaas (de kaas was drie weken oud). Vies dus, want als meneer ergens een pleurishekel aan heeft dan is het de smaak van blauwschimmelkaas. Gatver.

Afgelopen weekend trakteerde meneer mevrouw op een weekendje Sauerland. Zo is hij, romanticus ten top. Er werd gewandeld, genoten van typisch Sauerlandse specialiteiten als tuinkers en paprika, gemanicuurd, uitgeslapen tot 7:09 en nog meer gewandeld. En heel veel kilometers gereden.

(excusez voor de lange lijst plaatjes, meneer en WordPress hebben ruzie omdat die laatste niet mee mocht naar Duitsland).

Hoe kon meneer de onlangs bereikte magische 66,5-kilogram-grens beter vieren dan door zichzelf culinair en carbrijk te verwennen? Weer Ron Blaauw wellicht? Le Ciel Blue? Een avondje verantwoord grazen in De Kas dan misschien? Neen. Meneer besloot zich te wagen aan de eet-uitdaging voor de man van nu. Het gerecht dat sterrenkoks tot tranen brengt en culischrijvers om hun moeder doet roepen. De culinaire Mount Everest. Meneer bedwong hem en bereikte buiten adem de tl-verlichte en sesambesprenkelde piek. Gejuich, een traan, een glimmende mevrouw en 1000 kilocalorieën. Voedsel zal nooit meer smaken zoals het deed vandaag.

Meneer kwam, zag en overwon de McGangbang.

De Swiss-noir 72% chocolade is uit het assortiment van de c1000! Dat is HEEL ERG. Swiss Noir maakt namelijk de ENIGE EETBARE chocolade uit de supermarkt. En de Albert Heijn is VIJF MINUTEN FIETSEN verder (en stom).

Het moment van de waarheid. Gisteren haalde meneer zijn coppa (poging numero 23) met trillende handjes uit de berging. Hij maakte zich op voor de volgende floppa, naardeknoppa of meneeriseenstomkoppa.

De coppa woog nog 695 gram. Een reductie van 44% in een maand.

Aangesneden. Dat zag er niet verkeerd uit. Wel waren de stukken vlees van elkaar los gekomen waardoor meneer nu een soort met vleesbrokken gevulde zak had. Apart. Tussen die stukken zag het er wat onbestemd uit. Schimmel? Meneer dacht en hoopte eigenlijk dat het vet is dat uit het vlees is getrokken. Het voelde inderdaad vettig aan. Hij liet zich er in ieder geval niet door tegenhouden, een week geen buikloop is een week niet geleefd, en sneed een mooi dun plakje af om te proeven.

Helemaal niet onaardig! Het smaakte weer net echt. Naar coppa. Vrij stevig, dus zo dun mogelijke plakjes gaven het beste mondgevoel en met een pittige paprika-bite. Wel was het vlees eigenlijk iets te zout geworden. Volgende keer toch de zoutpot wat minder voortvarend hanteren. En: het was vlees van de kiloknaller. Dat proef je, of eigenlijk, juist niet; het resultaat was wat aan de laffe kant, in termen van smaak. Of ‘plat’, zo u wilt. Met weinig diepte. Maar, met de opgedane kennis van coppa 1 tot 23 durft meneer het wel aan om er eens een te maken met smaakvol vlees.

Al met al is meneer helemaal niet ontevreden. De boze coppa-betovering is verbroken.

Goed rundvlees moet een poosje hangen alvorens het op te eten. Dat is algemeen bekend. Meneer kreeg van Wouter Klootwijk ooit de tip (in een boekje hoor, meneer kent de meester niet persoonlijk) een eenvoudige biefstuk bij de slager te laten vacuümeren en deze dan in de koelkast te laten rijpen. De smaak zou na twee weekjes ongeëvenaard zijn. Nooit geprobeerd eigenlijk, maar hij gelooft het meteen. ‘t Is toch Wouter Klootwijk.

Maar hoe zit het met varken? Nu rijpt meneer zijn varkensvlees regelmatig. Door er worst van te maken, of coppa. Gaat prima, de worst althans. Maar zou het ook met ‘vers’ vlees kunnen, a la de biefstuk? Er zijn indicaties dat dat mogelijk is. In zijn onbedwingbare coppa-drift heeft meneer ooit per ongeluk een paar stukken varkensvlees gezouten met een hoeveelheid zout die bijna twintig keer de bedoelde hoeveelheid overschreed. Rekenfoutje.  In plaats van het vlees na drie weken rijpen weg te gooien kookte hij het net zo lang tot het van alle zout ontdaan was. Wat schetste zijn verbazing: dit was het lekkerste varkensvlees dat hij ooit at. Drie weken verwaarloosd, twee uur gekookt, maar toch zalig. Nu betrof het een Berkshirevarken en geen plofvarken, maar meneer vermoedt toch dat het rijpen voor een deel van de smaaksensatie had gezorgd.

Dus, de hamvraag is: kun je een smakeloos plofvarkenshamlapje van de kiloknaller of Lidl pimpen tot een smaakvol stuk vlees? Als we het smaakprobleem kunnen afvinken dan hebben we alleen het morele aspect nog. En aangezien meneer lid geworden van Llink zit dat ook wel snor. ‘t Is allemaal zo makkelijk.

Meneer ging aan de slag: 400 gram varkensschnitzel van de Lidl gerold in 7 gram nitrietzout, stijf ingepakt in plastic en in de koelkast gelegd. Twee weken niet naar omgekeken. Of stiekem een klein beetje om te ontdekken dat er vrijwel geen vocht vrij kwam. Vreemd. Na twee weken sneed meneer het zakje open en ontwaarde een plakkerige schnitzelbrij, met een klein, maar onmiskenbaar, onbestemd geurtje.

FAIL. In de prullenbak ermee. Zonde van de twee weken wachten en zijn abonnementsgeld. Waar ging het fout, oh meneer, vraagt u zich wellicht af? Meneer vermoedt het zouten. Dat deed hij een beetje omslachtig, reeds in een zakje gestopt vlees insmeren met zout enzo. En mogelijk is het toch ook een beetje te weinig geweest. Enfin, meneer probeert het binnenkort gewoon nog een keer. Heeft hij tenminste weer een reden om naar de Lidl te gaan. Hoewel deze wel wat in zijn achting gedaald is, nu het jokkenbrokken blijken.

Een jaar en 4000 kilocalorieën rijker!

Wie bent u en wat moet u op mijn koekjes?