We have been touched.

Ach, Camembert, dat is zo 2008. Ik zou er heden ten dage niet dood mee (of door) gevonden willen worden. Nee, dan Feta, de kaas voor de man die weet wat hij wil, die midden in het leven staat. Jouw kaas, op jouw moment!

Enfin.

Meneer ging als volgt te werk

• 2 liter magere melk
• 250 ml slagroom
• scheutje karnemelk erbij
• 20 druppels stremsel

Feta maken is een beetje als harde kaas maken, of godbetert, Camembert. Dat kunt u elders opzoeken. Belangrijk verschil: u laat de wrongel een nachtje uitlekken in een schone zakdoek en bewaart de wei. De volgende dag snijdt u de wrongel in grove stukken. Van de wei maakt u een 12% pekeloplossing (dus 12,5 gram zout per 100 ml wei) waar u vervolgens de stukken kaas inlegt. De reden hiervoor is dat de pekel zout, maar ook enigszins zuur moet zijn, en dat deze zuurheid de kaas niet erg mag ontlopen. Is de pekel niet zuur genoeg dan ‘smelt’ de kaas naar verluidt. Laten we nou net al de hele nacht een pannetje wei buiten de koelkast hebben laten staan aanzuren. Je kunt er uiteraard ook nog kruiden bijdoen, meneer mikte er wat rozemarijn in.

De Feta staat nu twee dagen in z’n zure pekel. Als u binnenkort “ze smelten de kazen” op uw twitterfeed ziet binnenkomen dan weet u hoe laat het is. (Namelijk dat meneer zich niet kon beheersen en twee keer dezelfde matige grap heeft gemaakt.) Nu eerst maar eens even naar Parijs en dan eens rustig proeven.

Als je een beetje mee wilt tellen in experimenteel kookblog land moet je je vandaag de dag bezig houden met het fermenteren van groente. Meneer probeerde in het verleden al eens mee te tellen. Dat mislukte. Dat was althans de mening van mevrouw die zijn zuurkoolpoging ’07 ongevraagd ter prullenbak stelde.  Misschien was de tijd er nog niet rijp voor. Meneer als mislukte trendsetter.

Zuurkool dus. Het recept dat meneer gebruikte, uit een fijn oranje/geel/bruin gekleurd ’70 inmaakboek, schreef voor de witte kool fijn te snijden, te zouten en vervolgens te kneuzen met een zwaar voorwerp tot de kool haar vocht vrij zou geven. Meneer kneusde zich suf. Hij kneusde zelfs de schaal, die een week later tijdens een worstbereiding uit elkaar viel. ‘t Is dat meneer flink geld bespaart door zijn zuurkool niet in de winkel te kopen anders was het een dure grap geworden. Erger nog: er gebeurde weinig. De kool ging hoogstens een beetje zweten. En dat terwijl het eindresultaat had moeten zijn dat de kool drijft in z’n eigen vocht. Een dag later was er nog niks veranderd. Een paar lullige druppels vocht onder de kool.

Dat schoot niet op. Tijd voor plan B: in de pekel. Meneer maakte een 5% zout oplossing en goot deze over de kool tot deze onder stond. Deksel erop, handje jeneverbessen erbij en wat rode peper welja, een zoethoutstokje. Lekker gek. Terug naar de berging, bitch. Dat leek beter te werken. Een weekje later was de boel flink aan het fermenteren. Veel troebel en bubbel. Weer een week later was de rust teruggekeerd in de weckpot, het vocht was helder en uitgebubbeld. Drie weken (min een dag) na aanvang van de zuurkool exercitie nam meneer de proef op de kool.

Verhip, het was zuurkool geworden! Frisse zure zuurkool. Met een bite. Misschien iets te veel bite voor een gemiddelde zuurkool. Hij had de kool ook wat grof gesneden. De jeneverbessen kwamen mooi terug in de smaak. De zoethout niet. Gelukkig.

Charmant als meneer is heeft hij mevrouw een midweekje Parijs cadeau gedaan. Maar naar Parijs gaan is een ding, er ook nog wat te doen hebben is een tweede. Heeft u nog (culinaire) tips?

Als je melk kunt stremmen tot kaas, kun je dan sojamelk rijstmelk stremmen tot tofu eh rijstkaas? Dat was de vraag die meneer enkele druppels stremsel stremsel en citroensap deed toevoegen aan een halve liter Alpro sojamelk twee bakjes Ricedream rijstmelk.

Het antwoord was nee.  Er gebeurde helemaal niks. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want er valt niks te stremmen. Rijstmelk bevat slechts een half procent eiwit. Daar kom je niet ver mee. Maar ja, de wetenschapper in meneer wilde het toch even proberen.

En de rijstmelk? Die smaakt een beetje naar, hoe zal ik het eens onschrijven, natte rijst?

Google herkend zelf meneer’s zwakke punt.

En wie zegt dat zij niet creatief is met voedsel?

Meneer is bijna jarig. Hij hoeft niks te hebben want hij heeft alles al (behalve een 10 literpan, een kaaspers, een worstpers, een Nespresso apparaat, een zelfvriezende ijsmachine,  wereldvrede en 500 498 maagden) en daarom gaan meneer en mevrouw uit eten, bij Ron Blaauw.

Meneer zal zijn belevenissen Twitteren, maar verwacht er niet te veel van want mevrouw zal vermoedelijk al tijdens de eerst tweet haar hak subtiel in meneer’s teen boren. En misschien ook wel terecht.

Het blijft een beetje nattevingerwerk, die Camembert. Schommelende temperaturen, veel schimmel, weinig schimmel, schimmel in de kaas, schimmel op de kaas. Met de aanschaf van een nieuwe droogdoos heeft meneer in ieder geval één variabele onder controle: de lucht vochtigheid. Door het plaatsen van zijn vochtigheidsmeter kan meneer haarfijn in de gaten houden welk effect de vernieuwde gepatenteerde ‘randje-open’ techniek (ontworpen door NASA) op de luchtvochtigeheid in de droogdoos heeft. Wat blijkt: met het juiste randje weet meneer de optimale vochtigheidsgraad voor het rijpen van Camembert (90%) zeer goed te benaderen.

Meneer krijgt wel eens een mailtje met een vraag. Over worst, meestal. Of soms betreft de vraag de oorzaak van een als maar mislukkende paté, of hoe meneer, ondanks zijn voortschrijdende leeftijd, er toch zo goed uit blijft zien (dagelijks een maskertje van Camembert).

Meneer neemt graag de tijd om te antwoorden, zijn hart is groot. Maar het kan effectiever, namelijk de vraag beantwoorden voor hij gesteld is, middels de nieuwe rubriek “Meneer Wateetons adviseert”. Het eerste advies heeft u alvast binnen. En maar gelijk een tweede ook, zijn beker loopt over. Komt ‘ie:

“Maak eerst uw thermoskan leeg voor u hem voor een periode van 2 jaar* wegzet.”

*+/- 1

… je dochter je ‘s avonds bij het naar bed gaan vraagt: “papa, staat er geen pan in mijn bed”?

Dat werd geen kaas maken dit weekend.

Met dank aan het ministerie voor de inspiratie.