U hebt wellicht gelezen dat ons’ aller overheid u en mij adviseert een noodpakket in te slaan, voor het geval er een terroristische aanslag, overstroming, verkeersramp of ziektegolf Amsterdam-Noord treft. Nu moet ik toegeven dat ik inderdaad al een paar dagen aan het kuchen ben en dat de gootsteen in de keuken ook niet meer zo soepel doorloopt. U begrijpt: meneer heeft inmiddels mevrouw Wateetons opgedragen een dergelijk noodpakket (in drievoud) samen te spelen. Hij had de krant nog niet uit.

Wat blijkt: het advies-noodpakket is niet bepaald met de verfijnde mens voor ogen opgesteld. Neem nu de zevenentwintig liter water die meneer en zijn gezin blijkbaar nodig hebben om het drie dagen uit te zingen. ‘Welk water?’ denkt hij dan. Perrier? San Pellegrino? Fillico? En zou zevenentwintig liter Hema huiswijn ook mogen?

Vast-voedsel technisch zijn de instructies ook niet kristalhelder: “Voorraad houdbaar eten voor minstens drie dagen”. Meneer vind het maar lastig. En dit soort dingen laat hij liever niet aan mevrouw over. Voor je het verruilt hij het tijdelijke met het eeuwige met de smaak van Knorr’s Kip Siam in de mond. 

Daarom aan u de vraag: wat stopt u in uw noodpakket? (Naast vlierbessenjam natuurlijk)

De kunstige kurkknaller van afgelopen week betrof de rode huiswijn van de Hema. Meneer kocht hem zomaar, spontaan. Opwel-dingetje. Wat blijkt: hij is een baas. De lekkerste wijn die meneer in tijden dronk. Nu is meneer geen kenner, tot zijn schande, maar hij drinkt wél veel. Dus misschien weet hij toch wel wat. Hij zal de wijn eens blind aan wat connaisseurderige vriendjes voorzetten. En dan na afloop lekker anti-snobberig mededelen dat het een Hema wijntje was. Of is meneer daarmee juist toch weer gewoon een snob? Lastig.

Nu we het er toch over hebben: aankomende zaterdag is in The Factory in Amsterdam het VINOO Wine Tasting Event. Met onder andere de beste wijn van 2008 volgens VINOO bezoekers. Meneer gaat de komende drie dagen eens even vaak stemmen. En verder: 300 proefwijnen, een wijntrein-arrangement, fingerfoods en een nieuwe VINOO website.

Veel voor wijnig.

Het is weer eens een beetje rustig hier, tijd voor de periodieke excuses. [oprechtheidmodus] Dus, nou sorry he? [/oprechtheidsmodus] Kijk, als je eenmaal kennis hebt gemaakt met het fenomeen Knorr’s wereldgerecht dan kost het vanzelfsprekend moeite de kookdraad weer op te pakken. Iets met een lat, en een stukje ‘waarheenwaarvoor’ gebeuren.

Meneer Wateetons heeft het kookroer een paar dagen in de steek gelaten. Mevrouw Wateetons is daar enerzijds niet blij mee, staat ze weer te stressen in de supermarkt om vervolgens een pizza in haar mandje te gooien. Anderzijds is het wel een mooie gelegenheid om de smaakpapillen wat rust te geven.
Wat was het menu voor Mevrouw en Dochter:
Dinsdag pizza
Woensdag pizza
Donderdag MacDonalds

En gisteren heb ik me meer voorbereid en zowaar wat menu’s ‘verzonnen’ waar meneer, die er dan ook weer is, het mee moet doen:

Vrijdag schnitzels met peultjes en ovenfrites
Zaterdag knorr wereldgerecht
Zondag pasta
Maandag pasta

Verder kwam ik niet.

Het was weer eens tijd om de koelkast schoon te maken. Het is al bijna 2009, per slot van rekening. Op de bovenste plank, achterin stonden een aantal van meneer’s vergeten maaksels. Zoals zijn zelfgemaakte ansjovis. Gemaakt op 1 februari.

Tijd is een mooi ding. Indertijd had meneer de filetjes bevallig op een bedje van gekristalliseerd ‘zeezout’ gelegd. Dat zag er mooi uit. Althans, gedurende ongeveer dertig seconden. Daarna ontrok het zout zoveel vocht aan de vis dat de hele pot vol met vocht stond en alle zout opgelost raakte. Weg fraai gelaagde filet-zout constructie. Maar, negen maanden later bleek het vocht verdampt en het zout geherkristalliseerd. Het potje was weer prachtig en de visjes geurden krachtig.

Ansjovis: je moet er een jaar van je leven voor over hebben, maar dan krijg je ook waar voor je tijd.

Alleen, meneer was indertijd naarstig op zoek gegaan naar een voorwerp waarmee hij druk op de vismassa kon uitoefenen. Het enige dat in zijn potje bleek te passen was een blik gepelde tomaten. En laat dat nou net niet bestand zijn tegen de tand des tijds (en vocht en zout). Het blik had een fijne rand van roest in zijn vismassa gestanst. En hoe fraai de dans der kristalletjes en filetjes ook was, roest in zijn voer hoeft meneer niet.

Exit ansjovis.

Geachte heer Wateetons,

Binnen de muskusrattenbestrijding in Nederland is de afspraak om geen kadavers te leveren aan derden. Daarnaast heeft de Voedsel- en Warenautoriteit dat ons verboden. Dit in verband met mogelijke ziekteverspreiding.
Ik kan u dus niet verder helpen met uw vraag.

Met vriendelijke groet,

Landelijk coördinator muskusrattenbestrijding

Benieuwd wat dit op gaat leveren.

Toegegeven, erg appetijtelijk ziet het er niet uit. En het donsje is ook bepaald niet gelijkelijk verdeeld over de kaas. En de kaas is al zo stevig dat ik me niet kan voorstellen dat enige schimmel in staat zou zijn deze klomp nog een smeuïg interieur te geven. Maar, schimmel has entered the building. Dat is een duidelijke stap vooruit ten opzicht van no schimmel at all. We houden u op de hoogte.

Nog geen spoortje van schimmelvorming.

Meneer had er weer eens zin in: worst maken. Een verslagje van stap 1 – het maken- op worstlog.com.

‘t Is fijn hoor, zo’n subtiel compliment voor meneer’s soto-soepje, maar bij eentje had het wel mogen blijven. Neen, mevrouw Wateetons bleef de hele week ziek en wenste elke dag een sotosoepje van meneer. Bluh. Nu is meneer ziek, misselijk.

De zakjes die meneer onlangs aan u voorlegde waren schimmels. U had het goed geraden. Twee soorten: Brevibacterium linens, bedoeld voor roodschimmelkazen als Port Salut, Munster en Limburger en ook te verkrijgen door even flink onder je linker oksel te schrapen, want verantwoordelijk voor uw en mijn lichaamsgeur. (Mevrouw Wateetons heeft, goddank, geen lichaamsgeur. En ze gaat ook niet naar de wc, trouwens). Daarnaast kocht meneer Penicillium Candidum (zoals Jurgen reeds opmerkte, niet te verwarren met Candida Albicans, waar mevrouw… enfin), de witschimmel verantwoordelijk voor bijvoorbeeld Brie en Camembert. Daarmee ging hij als eerste aan de slag.

Nog voor meneer goed en wel begonnen was met het maken van de kaas stak het eerste probleem de kop op. De zakjes schimmels zijn elk voldoende voor circa 500 liter melk. Meneer had twee liter rauwe melk. De inhoud van één zakje: 3 gram. Hoe ging meneer 0,012 gram schimmel afwegen en gelijkmatig uitsmeren over het oppervlak van de kaas? De bij de schimmels geleverde instructie bood enig perspectief, ten aanzien van het uitsmeren in ieder geval: oplossen in water en vervolgens met de plantenspuit over de kaas nevelen. En 0,012 gram, dat is natuurlijk gewoon een héél klein mespuntje.

Het maken van de kaas verliep niet heel anders dan meneer tot op heden gedaan had. Een belangrijk verschil tussen harde (‘Goudse’) kaas en zachte kaas is echter wel dat bij deze laatste de zwaartekracht het meeste werk doet. Harde kaas wordt geperst, zachte kaas druipt uit. En ook luisteren temperatuur en luchtvochtigheid wat nauwer. Over circa drie weken zal meneer het daadwerkelijk recept wel geven. Eerst maar eens even zien hoe de schimmel zich ontwikkelt in meneer’s berging annex rijpingsruimte.

Mevrouw Wateetons was dit weekend een beetje ziek en het enige dat ze wilde eten was de Soto soep van meneer.