Vergeet u niet af en toe wat aardige dingen over Wateetons.com te zeggen? Want, alle Volkskrant aandacht ten spijt, de recente val van de 5e naar de 7e plaats bij Foodrank is hard aangekomen in huize Wateetons.
Meneer ontdekte het op een rommelmarkt in een niet nader te noemen dorp op de Veluwe (Voorthuizen): Melkmoes.
Er zijn weinig voedingsmiddelen die meneer alleen al op basis van hun naam smeriger voorkomen. Misschien ‘Kruudmoes’, maar daar wordt dan ook hetzelfde mee bedoeld. Zelfs de blozende moeke die het hem verkocht waarschuwde dat “best veel mensen het niet lekker vinden.” Het is een pap op basis van gekookte karnemelk met gerst (gortepap), met als vulling rookworst, rozijnen en kervel. Soms zit er ook spek, metworst en bieslook doorheen. Een schep stroop maakt het af. Je kunt het warm of koud eten.
Of je kunt het laten staan natuurlijk. Maar meneer is dapper. Hij nam een hap. En nog een. Het smaakte in de verte een beetje naar koude karnemelk met rookworst, rozijn, kervel, bieslook en onbestemde klontjes. Een gevalletje ‘voor de liefhebber’. Meneer maakte het af, met een ferme worp in de prullenbak.
De Vrienden van het Platteland hebben een recept en bereidingswijze. Voor de ware Melkmoesjunkies is er ook nog Melkmoeslikeur.
Meneer was er weer helemaal klaar voor: worst maken. Coppa, had hij dit maal in gedachten. Dat had hij eerder ook al eens geprobeerd, maar dat mislukte toen een beetje omdat hij zich een factor 20 in de hoeveelheid zout had vergist. Dat gebeurt hem niet nogmaals, dat begrijpt u. Dus na 18 dagen rijpen in de koelkast met de juiste hoeveelheid zout wilde hij de hompen vlees, opgeleukt met wat kruiden, in een runderdarm stoppen.
Wat schetst zijn verbazing: runderdarm kwijt. Hij lag niet meer in de vriezer. Hoe raakt een mens een runderdarm kwijt? Mevrouw Wateetons die na het uitgaan trek had in een hartig hapje? Of stiekem als meneer op z’n werk is ook worst maakt? Beroepsinbrekers die in opdracht van een vermogende en culinair geïnteresseerde topcrimineel inbreken met slechts een runderdarm tot doel? Een van meneer’s drugs en drankgelagen die uitliep op een, gelukkig in de roes verdwenen, truth or dare spelletje?
Ik weet het niet. Fact of the matter is: geen runderdarm. En probeer dat maar eens te krijgen op zaterdagavond.
Meneer had inmiddels het zout al van het vlees gespoeld. Klaar om te kruiden. Helaas, hem restte slechts het opnieuw verpakken en terug in de koelkast plaatsen voor latere verwerking. Een paar dagen later vond meneer zijn vlees in deplorabele staat terug. Schimmel. Bederf. Bah. Hij vermoedt dat het openen van de bak met vlees en het betasten de reden is. En het afspoelen van het conserverende zout hielp vast niet.
Maar meneer geeft de hoop niet op. Coppa is zijn doel, als is het het laatste wat hij doet. Inmiddels liggen er al weer vlees, varkensdarm én 3 meter runderdarm (mensen, wat meurt dat) klaar om verwerkt te worden. Over een week of 3 hoort u weer van hem.
Maar meneer kan, dankzij zijn jarenlange ervaring bij het korps commandotroepen en zijn McGiver DVD-box, elke technische tegenslag creatief het hoofd bieden.
Een nieuwe aanwinst in de Wateetons bibliotheek: Bakken en Braden met Barbie. Uit 1958, geschreven door Cynthia Lawrence in een Nederlandse bewerking van Mies Bouhuys. Elk hoofdstuk begint met een verhaaltje waarna er enkele recepten volgen, losjes rond de in het verhaaltje ingezette culinaire lijn meanderend.
Zo is daar het verhaal van Ken en Barbie die, samen huiswerk makend met een kan melk en een schaal koekjes onder handbereik, ruzie maken over het vermeende gebrek aan vindingrijkheid van vrouwen. Barbie: “… of denk aan een vrouw die goed koken kan. Die doet niets anders dan nieuwe dingen bedenken. Koken is één van en de meest creatieve dingen”. Ken wil er niet an. “Koken!” zegt hij, “je krijgt tegenwoordig toch alles kant en klaar. Het enige wat je zelf nog moet doen is een busje of een potje open maken of iets laten ontdooien!” Barbie steekt haar neusje in de lucht en speurt rond om iets te vinden waarmee ze haar creativiteit kan demonstreren. “Pindakaas!” roept ze triomfantelijk. “Ik zal jou eens laten zien wat je allemaal met pindakaas kunt doen!”. Waarna er een aantal recepten volgen: pindakaastoffees, pindakaaskoekjes, pindakaasbonbons, pindakaasknappertjes, pindakaastaartglazuur en pindakaas-slasaus.
Pindakaas slasaus
Roer de pindakaas met de achterkant van een houten lepel tot hij zacht en schuimig is. Doe de andere benodigdheden erbij en roer tot je een mooi glad papje hebt gekregen. Geef de saus bij sla, komkommer of tomatensalade.
Aldus Barbie.
Om onduidelijke redenen zijn er problemen met de weergave van Wateetons in de categorieën ‘Experimenteerdrift’ en ‘Zelf maken’. Die laatste categorie is daarom tijdelijk verwijderd. De meeste zelf-maak verhalen staan ook onder ‘experimenteerdrift’. Achter de schermen wordt door de Wateetons-technical support afdeling hard gewerkt om het allemaal weer frisjes op uw scherm te toveren.
Uit de serie ‘dingen die u met minder moeite en voor minder geld in de supermarkt kunt kopen’ vandaag: vanillevla. Het stond al een poosje op mijn verlanglijstje, al had ik het Volkskrant artikel nodig om me dat weer te herinneren. Vanillevla, zo doorsnee, zo goedkoop, zo lekker. En dat maken het natuurlijk gewoon zelf.
Het daadwerkelijk maken van de vla is in minder dan tien minuten gebeurd. Daar staat helaas tegenover dat het dan nog zes uur kost voor de vla volledig is afgekoeld en je weet of het gelukt is. Meneer spendeerde de afgelopen dagen dus relatief weinig tijd in de keuken, maar wel veel tijd zittend voor de koelkast.
Ingrediënten, voor 1 ruime portie:
Doe de melk in een pan en laat deze langzaam au bain marie warm worden met het vanillestokje erin. Meng ondertussen de rest van de ingrediënten door elkaar tot een papje zonder klonten. U kunt er een scheutje melk bijdoen zodat straks niet de helft van het ei-mengsel aan uw mengbeker blijft plakken. Giet als de melk een graad of 50 heeft bereikt het ei-mengsel in een klein straaltje bij de melk, al roerend. Verwarm continu rustig roerend de vla verder. U zult merken dat het stroperiger wordt. Verwarm tot een graad of 80. Blijf roeren. Laat het niet koken. Giet de warme vla, die als het goed is nog wat vloeibaarder is dan u wenselijk acht, in een bakje. Bedek met plasticfolie en laat afkoelen.
Een alternatieve bereidingswijze is om de maizena weg te laten en de eidooiers en uw rechterhand al het werk te laten doen. Dit is wat arbeidsintensiever want het vereist heftig kloppen met de garde tijdens het verwarmen, maar ook gedurende het afkoelen (tot handwarm). Dit leverde na volledig afkoelen een toetje op dat heerlijk romig en luchtig was, maar juist de luchtige consistentie niet helemaal op vanillevla leek. Desondanks geeft meneer aan deze bereidingswijze de voorkeur boven die met maizena.
En wat maken we van de vanillevla? Een vlaflip natuurlijk!
Het zal u niet ontgaan zijn, afgelopen zaterdag stond er een vermakelijk artikel in het Volkskrant magazine over culibloggers. Meneer was een van de geïnterviewden. Mocht u het niet gelezen hebben, hier is het stuk alsnog. Met, als extra bijlage, een foto uit dezelfde serie van fotografe Marijn Scheeres waar meneer níet kauwend, met volle mond, wantrouwig, met halfgeloken ogen en een druppel spuug op zijn kin de camera in loenst.
Dat mevrouw Wateetons geen groot fan is van mijn dapper drogende dadels moge bekend zijn. Maar zij gaat daar heel ver in, zo bleek dit weekend. Met de inzet van haar grondtroepen, i.e. dochter Wateetons, is het dadelconflict op de spits gedreven. Dochterlief schepte al spelend (HA!) per ongeluk (HA!) een paar scheppen zand op de reeds zo droevig naar het balkon verbannen zuidvruchten. Weken droogwerk naar de Filistijnen.
Maar Meneer’s wraak zal zoet zijn, en tandenknarsend.
Periodiek informeer ik u over de toestand van de hammen die al ettelijke maanden rijpen in meneer’s kelderbox annex droogruimte. Zo ook vandaag.
Hoe zat het ook alweer? Meneer kocht samen met Jurgen en twee anderen een Berkshire varken. Hij heeft er maanden van kunnen eten, en belangrijker: over kunnen schrijven. Zoekt u maar eens op Berkshire. De laatste restanten hingen al geruime tijd in meneer’s berging te rijpen: een stuk bil en een varkenskuit. Want gedroogde ham maken, dat doen we natuurlijk gewoon zelf.
Hoe verging het de varkenskuit tot op heden:
En de ham dan?
Meneer besloot, lekker gek als hij is, ze vandaag allebei tegelijk aan te snijden. Zeven en negen maanden oud, respectievelijk. Zijn hand trilde een beetje toen hij de beide stukken vlees van hun doekje ontdeed. Ontroering, verlangen en angst. En hij had ook veel te veel koffie op vandaag.
De varkenskuit zag er nog precies hetzelfde uit als zeven maanden geleden. Als een varkenskuit. Maar de binnenkant, die had meneer nooit zo erg bekeken. Het snijvlak was goddelijk, diep rood, ingelegd in prachtig vet. De geur.. “oh mijn god!” Meneer zei het echt. Spontaan, uit het diepst van zijn hart. De geur was perfect. Tot tranen geroerd proefde meneer een plakje. Ja! Het was volbracht. Meneer had zelf ham gemaakt. Fantastische ham, echte ham, niet-onderdoend-voor-enige-tapasbar-in-Madrid-ham. Mevrouw Wateetons was niet minder onder de indruk. ‘Perplex’ was het woord dat zij gebruikte. Dat komt niet vaak voor.
De ham zag er zo mogelijk nog smeriger uit dan in mei. Ingedeukt, decoratief beschimmeld en verweerd. Anderzijds, als meneer een dergelijke homp bij een Italiaanse traiteur had zien liggen was hem het water hem in de mond gelopen wellicht. ‘t Is maar hoe je er naar kijkt. Maar ook hier stond het prachtige snijvlak in schril contrast met de afstotende buitenkant. Een snijvlak met een overdadige hoeveelheid vet en opvallend weinig ham. Het ruiken en proeven gebeurde met droge ogen. Ook mevrouw nam het woord perplex niet meer in de mond. ‘Het smaakt naar spek’ dat zei ze wel. En ‘lekker, maar niet zo verpletterend als de eerste’. Dat was ook de mening van meneer. De ham was wat droger en wat minder gerijpt. Hij hangt dan ook twee maanden minder dan de kuit. Het roken had ook z’n sporen achtergelaten. Niet noodzakelijker wijs ten negatieve, maar wel vrij dominant. Behoorlijk wauw, maar de kuit, die wauwde echt de pan uit.
Het kan. In een flat in Amsterdam-Noord, in je Vinex-wijk, op Ijburg: je eigen ham maken. Echte ham. Ham waar je trots op kunt zijn, ham die anderen perplex doet staan. Ham we can believe in. Yes we can.
Aankomende zaterdag, in het Volkskrant magazine, drie foodloggers aan het woord over hun passie: Karin, Edith en Meneer Wateetons. Met extra veel foto’s van meneer’s rollende biceps.
Ah, de P zit weer in de maand. Dat betekent polemiekentijd in huize Wateetons. Je kunt er de kookwekker op gelijk zetten. De inzet deze maal: de dadels van meneer. Een bron van fruitvliegjes, zegt mevrouw in haar kortzichtige onnozelheid. Een culinair experiment, kennisvergaring, de wetenschap, oreert meneer in zijn onmetelijke wijsheid.
En nu liggen ze dus buiten. Want al oreert meneer nog zo snel, mevrouw’s muilpeer achterhaalt hem wel. Zo liggen de zaken dan ook wel weer. Maar buiten drogen ze ook goed, houdt meneer zich voor. Om dat kracht bij te zetten, bij deze enkele dadel evolutie foto’s. Op foto drie en vier liggen ze ergens tussen de drie en vier weken. Meneer durfde er wel een klein hapje van te nemen. Zoet! Dadel!
Anthosia3c Sponsored by Web Hosting
