Wat eet ons

Eindelijk.

Ergens tussen de 5 en 10% van de flessen wijn zou ‘kurk’ hebben. Ofwel: bedorven zijn. Maar meneer kwam er eigenlijk nooit een tegen. En dat kan niet, statistisch gezien. Was meneer dan zo’n waardeloze wijnkenner dat hij een bedorven fles niet van een frisse kon onderscheiden? Maar gelukkig, toen hij vandaag een koele witte Bordeaux open trok om de zomer te vieren rook hij een onfrisse odeur in de hals. Ook de kurk rook een beetje naar oude kelder. En de wijn: bluh, niet verschrikkelijk vies, maar vooral heel erg niet lekker. De gootsteen was haar lot. Sorry, E&T. En kijk: zelfs de kurk had kurk.  

Meneer is blij. Een fris hoofd en een herwonnen zelfvertrouwen. Hij kan kurk herkennen.

Leerzaam hoor, de Margriet uit de jaren ‘50. Zo weet ik nu dat je nooit je kopje koffie bij mag laten vullen. Een schande. En dat blijkbaar iedereen die bij mij op bezoek komt achteraf smoest met de andere bezoekers dat er ‘zo’n huislucht’ hing. Schijnt een van de grootste sociale blunders van de vorige eeuw te zijn: een huislucht. En het is ook fijn te weten dat je ook in 1957 al 10 kilo kon afvallen in 9 dagen, zónder honger! En door álles te blijven eten!

De reclames. Tegenwoordig is het al te opzichtig aanprijzen van je product eigenlijk not done. Reclames moeten appelleren aan een gevoel, grappig zijn, verrassend. Zo niet in de jaren ‘50. Toen schreef je gewoon dat je product het állerbéste was. En iedereen er héerlijk van smult!! Met véél accenten en uitroeptekens!!

Hier een voorbeeld. Kijk de dames eens een een pret hebben met die heerlijk natuurlijke Zwitserse aanleng soep van Knorr! De dames worden keurig met de initialen aangeduid, maar om het de gemiddelde seriemoordende Knorr stalker niet te lastig te maken worden wel de volledige adressen in de advertentie gemeld.

Meneer maakte vanochtend een kopje koffie, met de hand, want zijn espressomachine is nog altijd kaduuk. Melk op. En als het geen espresso is, drinkt meneer zijn koffie met melk. Altijd.

Opentrekken van kasten. Gesnuffel in laatjes. Maar wat kan dienen als melksurrogaat? Dan opent onze held de koelkast: kokosmelk. Natuurlijk. 

Best lekker.

Mevrouw Wateetons kocht onlangs een paar jaargangen Margriet. Uit de late jaren ‘50. Avond aan avond vermaakt zij zich nu met de moralistische verhaaltjes, de leerzame etiquette en de opvallend hedendaagse reclame (jong, slank en met een frisse huid zijn onveranderd het ideaal). Meneer vermaakt zich eveneens uitstekend, met de recepten. Een blik op het weekmenu van een modaal gezin uit 1958, waar vindt u dat? Hij zal deze de komende tijd dan ook met graagte met u delen.

Ps. De Eetschrijver heeft gelijk. Van boter wordt nérgens gerept.

Op zaterdagavond reden meneer en mevrouw van Den Helder naar Amsterdam. Gewoon, even lekker touren. Rick Ashley op de speakers, zoevend door de Noord-Hollandse nacht. U kent het wel.

Ze reden langs Opperdoes. “Hé!” zei meneer. “He?” zei mevrouw. En Rick sprak: “You know the rules and so do I”.

De volgende dag liep meneer in de Plusmarkt. En daar zag hij ze liggen. Opperdoezer Rondjes. Gezellig.

Kom op jongens, wat is het nou?

Pizza en Shoarma

Pizzeria en Shoarmeria

Pizzaria en Shoarma-tent, desnoods.
Maar dit kan natuurlijk niet.

Waarschijnlijk staat uw hoofd er momenteel niet naar, maar de befaamde melktap in Zunderdorp, Amsterdam verkoopt nu ook rauwmelks-ijs. Meneer deelde een bolletje met dochter Wateetons (wij leven op grote voet) en concludeerde dat het het lekkerste aarbeienijsje was dat hij ooit at.

Meneer was in een genereuze bui én is nog immer helemaal into de draadjesvlees recepten. Dus het recept van het geweldige gerecht dat hij gisteren zijn gasten voorzette besloot hij te schenken aan draadjesvlees.nl. Zo is hij. Met venkel en balsamico azijn. Want zo is hij ook, dol op azijn.

Vannacht droomde meneer van Johannes van Dam. Meneer was bij hem op bezoek en tijdens de discussie of de gassen die vrijkomen bij het maken van kaasfondue nu wel of niet brandbaar zijn (volgens Van Dam niet) bleef hij plotseling dood. Direct veranderde hij in een tienjarige jongen. De Kleine Johannes, zeg maar. Dat mocht niet baten, hij bleef dood.

Meneer werd een beetje verdrietig wakker en las snel een geruststellend lemma van De Meester’s hand. Over appelmoes.

We kennen het allemaal: je komt op zaterdagavond om 04:00 thuis, wilt nog een boterham met hagelslag smeren, is de boter op! In huize Wateetons is dit minstens drie keer per week aan de orde. Althans, tot vandaag, tot meneer zelf boter leerde karnen.

Mevrouw Wateetons nam voor meneer een paar cadeautjes mee. Zomaar. Zij is niet alleen oogverblindend, maar ook attent. De score: drie gezichtsmaskertjes (maar wel allen in vruchtsmaak, dus culinair) en een reep chocolade, 70%. Meneer houdt veel van mevrouw. Zelfs al kaapte ze onmiddelijk een van de maskertjes voor eigen gebruik.

Meneer besloot eens een eitje te bakken in visolie. Gewoon omdat het kan. Of misschien niet, dat moest nog blijken. Welnu, het kan. Maar je moet er wel de volgende dingen voor over hebben:

• De kans je vingertopje eraf te snijden
• Of anders toch zeker: glibberige vette vingers
• Een gebakken eitje met een vissige smaak
• Een huis dat anderhalve dag lang naar vis ruikt

Meneer neemt zijn caffeine tegenwoordig zo tot zich. ‘t Is toch niet helemaal hetzelfde.