Meneer trok enige tijd geleden voor het eerst een zak botermakreel uit het vriesvak van de LIDL. Hij vond het lekker. Sterker nog, het werd in de afgelopen maanden zijn favoriete visje. De fraai gevormde, stevige en smaakrijke (boter!) steaks konden zelfs mevrouw bekoren. Vandaag at hij zelfs twee filets, bij zijn bietjessalade.Na anderhalf zat hij vol. Tweehonderd gram vis, wat bietjes en geen koolhydratenbron. Vol. Meneer bedacht zich dat hij eigenlijk niets wist van zijn gefileerde vriend. Hij wreef zich onder de kin. Waar kwam hij vandaan? Was het een makreelachtige? Hoe kregen ze die boter erin? En, waarom zit je na anderhalve steak al vol?

De zak leerde hem dat de vis in zijn eigen taal Lepidocybium flavobrunneum heette. Hij verstaat geen vis, dus dat zegt hem niks. Per 100 gram bevat de vis volgens de LIDL 4 gram eiwit en 6 gram vet. Dat is bijzonder weinig eiwit voor een vis. En bijzonder weinig vet voor iets dat ‘boter’ in z’n naam heeft. Goedevis.nl leerde vervolgens dat de LIDL het helemaal bij het verkeerde eind heeft. Niks 6, maar 20 grammen vet per 100 gram! En de stelregel vette vis = goed gaat voor deze jongen zelfs helemaal niet op. Het is onverteerbaar vet. En Lepi Flavo, zoals meneer hem tegenwoordig liefkozend noemt, blijkt ook nog eens bepaald geen goede vis te zijn. Veel bijvangst enzo. Tenslotte leverde Google (heeft u daar wel eens van gehoord? Ik kan het iedereen aanraden!) dit word-documentje. Het was vooral de eindeloze herhaling die hem in paniek naar de avondwinkel deed rennen voor een extra pak toiletpapier.

Dat was het einde van de dikke mik tussen Lepi F en meneer W.

Niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar de eerste vis is over de dam. Ik heb het net weer teruggehangen, morgen nog eens kijken.

Meneer kwam erachter dat het plaatsen van een fuik lastiger is dan hij bedacht had. Verder dan een centimeter of 50 uit de waterkant reikt zijn arm niet. En daar is het niet bijzonder diep meestal. En dan moest het ook nog een beetje snel, want de boswachter was in de buurt. Meneer heeft weinig hoop op een maaltje paling morgenochtend.

Kapot! Het verwarmingselement doet het niet meer. Wat nu, wat nu?

Een post van mevrouw Wateetons om aan mijn 10% bijdrage te komen.

Mevrouw was in Portugal, gezellig met een vriendin. Wat waren haar culinaire hoogtepunten:

• Franceshina, een zeer uitgebreide tosti met saus die je rond Porto vindt. Jaja, een lokaal gerecht.
• Pastasalade, zelfgemaakt! Voor op het strand. De lekkerste pastasalade die ik ken, recept van meneer Wateetons, al jaren favoriet: mozzarella, basilicum, pasta, worstje, meloen, pijnboompitten, geroosterde paprika, zongedroogde tomaatjes, grof zout en scheutje olijfolie.
• Pink lady, cocktail met bacardi, vodka, aarbeiensiroop en slagroom. Helaas was ding zo geconcentreerd dat we na drie slokken al achterover vielen, ondanks driftig roeren van de slagroom door de cocktail.
• Vino verde, 4,50 voor een fles (in een restaurant!)
• Pizza van pizzahut, jammie, lekker smeuig.

Voor een tientje, op Marktplaats.

Mevrouw Wateetons is op vakantie in Portugal en meneer en dochter Wateetons hebben het huis en de keuken voor zichzelf alleen. Dat hebben ze eigenlijk toch altijd al wel, aangezien mevrouw’s culinaire kunsten vooral het bevallig opentrekken van de maaltijdsalades van de AH betreffen. En dat kun je ook in de huiskamer.

Meneer besloot opnieuw draadjesvlees te maken. Hij had de smaak te pakken. Op draadjesvlees.nl vond hij een ‘rundvlees met pindakaas’-recept. Kwam dat even goed uit, er stond nog steeds een pot zelfgemaakte pindakaas in de voorraadkast. Mevrouw lust namelijk geen pindakaas, meneer eet het niet omdat zijn sixpack hem dierbaar is en dochter Wateetons prefereert fabriekspindakaas. Zelfs een poging de pot te slijten als ongevraagd cadeautje strandde omdat mevrouw op weg naar het feestje in de Wateetonsmobiel moest braken en de rest van de avond ijlend op bed doorbracht. Kortom, het had er alle schijn van dat de pot nog lange tijd in de voorraadkast zou staan. Rundvlees met pindakaas dus!

Helaas. Het was weer een mwoah-ervaring. Misschien lag het aan meneer’s pindakaas en misschien aan het recept. Of allebei. Een theelepel laos als belangrijkste smaakmaker op een kilo rundvlees vindt meneer niet erg indrukwekkend. Hij had het, al proevende, nog een beetje proberen te pimpen met extra laos en wat Javaanse suiker. Maar het mocht niet baten. Volgende keer misschien toch maar weer zijn Indonesisch kookboek als inspiratiebron gebruiken. En de pot zelfgemaakte pindakaas lekker in de kast laten.

Maar dan moet je hem niet vergeten op te eten natuurlijk.

Bij de Sligro kocht meneer dus truffelaardappeltjes of ‘vitelotte noir’. Voor €2,50 per kilo. Eigenlijk koop je ze vooral voor het funky aanzien, want bijzonder lekker zijn ze niet. Een beetje melig en vrij hard. Maar funky dus, en dat is ook wat waard.

Meneer besloot er een andijviestampotje mee te maken, om het restantje Westmalle draadjesvlees dat hij stiekem achter gehouden had te vergezellen. Wat schetste zijn verbazing tijdens het koken: het water kleurde groen. Een kleine speurtocht op de internetwebs leerde hem dat dit geen optische illusie of bederf betrof maar de normale gang van zaken bij het koken van vitelotte. Maar waarom?! Dat leerde hij dan weer niet. Je hebt er niks aan, dat internet. Gelukkig heeft meneer hoogopgeleide en chemisch onderlegde lezers, dus kom maar op.

Het stampotje was overigens, naast funky, erg lekker.

Maanden geleden al, meldde meneer dat hij een pasje van de Sligro had geregeld. Hij was er echter niet toe gekomen om de groothandel ook daadwerkelijk te bezoeken. Het hebben van de zaak is het einde van ‘t vermaak, immers. Spreekwoorden bepalen de loop van meneer’s leven. Een bijkomende reden was dat de Sligro een snoeihard anti-kind beleid voert. En meneer doet eigenlijk altijd boodschappen in het bijzijn van zijn dochter Wateetons, die met de beste wil ter wereld niet voor 12+ kan doorgaan. Maar, vandaag, zaterdag 14 juni 2008, was het zo ver. Kind voor de tv (“niet te veel chippies eten en als er wat is dan sms je maar”) en meneer vertrok eindelijk naar het beloofde land.

Het viel eigenlijk een beetje tegen.

Hoewel meneer ook altijd veel plezier beleeft aan het zien van 10 liter emmers appelstroop had hij toch gehoopt op een groter assortiment verswaren. Waar was het lekker brood? Waar de ruime keuze worsten en hammen? Vers gevogelte? Eigenlijk kon alleen de kaas-afdeling hem bekoren. En het feit dat je overal dingen kon proeven. Maar goed, men heeft er beduidend meer keuze dan in de Lidl om de hoek. Meneer kwam thuis met wat truffelaardappeltjes, een fijn Langres kaasje en een zak zeeduivelfilet. En twee emmers appelstroop, voor anderhalve vrachtwagen draadjesvlees.

Bijna vaderdag. Voor menig zoon of dochter betekent dat op zaterdag paniekerig speuren naar een cadeau voor iemand die alles al heeft. Of twee iemanden zelfs, als je geluk slash pech hebt. Zo ook voor de familie Wateetons. Maar, Mevrouw Wateetons had een goed idee. Vader Wateetons 1 lust namelijk niets, behalve draadjesvlees. Dat lust hij zelfs erg graag. Maar dat eet hij niet zo vaak, omdat Moeder Wateetons 1 er niet van houdt. Life’s a bitch. Dus, meneer zette zich aan het sudderen. Cadeaupapiertje erom, klaar.

In zijn zoektocht naar mooie draadjesvlees recepten stuitte meneer op de volgende briljante pagina: www.draadjesvlees.nl, de huispagina van het Draadjesvlees Genootschap. Een mooi initiatief waar meneer met graagte de volgende twee recepten vanaf haalde.

Rundvlees met Westmalle 

Ingredienten:

600 gram korte runderriblappen, liefst van Limousin of Charolais
1 grote ui
4 ontpitte dadels
1 takje tijm
3,5 dl runderbouillon
1,5 dl Westmalle Trappist dubbel
4 eetlepels olijf- of zonnebloemolie
2 eetlepels fijngeknipte bladpetetrselie
peper uit de molen en zout naar smaak 

Bereidingswijze:

Dadels in kliene stukjes snijden en gedurende 2 uur in een mengkom in het bier wellen. Ui schillen en in stukjes snijden. Runderriblappen in gelijkmatige blokjes snijden en met zout en weinig peper bestrooien. Olie in een braadpan verhitten en de blokjes vlees al roerende aanbraden. Stukjes ui kort meebraden. Hittebron verlagen, bouillon en het takje tijm toevoegen. Met de deksel op de braadpan op de laagste hittebron, gedurende 1,5 tot ruim 2 uur gaar stoven. Vijftien minuten voor het einde van de stooftijd de stukjes dadel en de rest van het bier toevoegen. Takje tijm eruit halen en op smaak brengen met peper en zout. Vlees en saus over voorverwarmde borden verdelen en met bladpeterselie garneren.

Limburgs Zoervleis 

Ingredienten:

800gr runderpoulet
5 dl. water
5 dl azijn
500gr dikke uien
5 eetlepels perenstroop
2 plakken ontbijtkoek
3 blaadjes laurier
2 kruidnagels
peper uit de molen en zout 

Bereidingswijze:

De poulet 24 uur marineren in water en azijn (50/50) met zout peper laurier en kruidnagels.
Het goed uigelekte vlees aanbraden en afblussen met de marinade.De grof gesneden uien apart braden en bij het vlees voegen.
Het geheel ongeveer 2 uur laten sudderen in de marinade.(van tijd tot tijd het schuim er af scheppen). Als het vlees gaar is de plakk ontbijkoek en de perenstroop toevoegen. Peper en zout zonodig toevoegen en als het geheel te zuur is doe er dan nog wat perenstroop bij.

Bron: draadjesvlees.nl

Nu Vader Wateetons 2 nog.
 

Probeer dat maar weer eens goed in het zakje terug te krijgen.

Een warme zondagmiddag is goed voor de band tussen papa en dochter Wateetons, maar minder bevorderlijk voor de hoofdstedelijke visstand.

Dat meneer en mevrouw geen voetbalkijkers zijn betekent niet dat ze gedurende een wedstrijd van het Nederlands elftal geen recht hebben op voetbalsnacks!

Zo af en toe zet meneer voet in Ikea. Niets menselijks is hem vreemd. Na het afrekenen volgt dan altijd het rondje door de Zweedse foodshop. Beetje speuren tussen driehonderd varianten ingemaakte haring. Maar meneer houdt niet van haring, dus kocht hij een pak roggebroodmix. Door middel van een inventief stickerbeleid stond de bereidingswijze in 21 talen op het pak. Ik heb de Japanse gebruikt, dus of ik het helemaal juist gedaan heb weet ik niet. Het kwam in ieder geval op het volgende neer: giet 600 ml water in dit pak. Schud. Giet het in een vorm, laat het rijzen en bak het af in de oven. Een Japanner kan de was doen.

En: verdomd geinig, wat ik u brom. Een smakelijk, doch enigszins zompig brood was het gevolg. Maar vooruit, roggebrood staat niet bekend om z’n luchtige aard. Het smaakte eigenlijk vooral naar een zompig, donkerbruin, heftig volkorenbrood. Met veel hele zaden enzo. Geen typische roggebroodsmaak. Ik kan het u aanraden. Een sneetje met boter en u hoeft de rest van de dag niet meer te eten.

Zweeds roggebrood lijkt dus niet erg op Fries roggebrood. Dat is maar goed ook, want daar houdt meneer niet van. Zijn aankoop was dan ook eigenlijk een beetje een risicovolle zet. Maar that’s meneer, Ikeabezoeker en daredevil.