Wat eet ons

Wist u dat mevrouw, toen zij een weekje zwanger was van dochter Wateetons, maar dat zelf nog niet wist, plotseling tegen meneer zei: “ik heb trek in augurken”.

Meneer kwam, alsof de duvel er mee speelt,  tijdens het opruimen van de keuken een tweetal zakjes Poolse oplossoep tegen. In de verrukkelijke doch tamelijk onuitspreekbare smaken Barszcz Czerwony en Borowikowa. Variant 1 is natuurlijk gewoon goede ouwe Borsjt en soepvariant 2 blijken wij te kennen als champignonsoep. In het Pools klinkt alles cooler.

T.h.t: 04-07? Ach, een kniesoor die daar op let.

Hoe leuk! Bij een willekeurige supermarkt in een willekeurige stad vond meneer een schap met Poolse producten.

Enkele jaren geleden reisde meneer met veel plezier door het mooie Poolse land. Hij at er ook lekker. Voornamelijk ontzettend veel ijs. Nergens vond meneer zo veel ijskraampjes als in Polen. En verder hartige, een beetje boerse, gerechten en veel soepen. Bij de betreffende willekeurige supermarkt trof hij onder andere een zak Poolse augurkensoep aan. Dat moet je eens geproefd hebben. Maar niet uit een dure zak van de willekeurige supermarkt natuurlijk.

Wikipedia heeft gelukkig een recept voor deze Zupa Ogórkowa.

Zou u de bestek la niet eens wat vaker schoonmaken?

Door het vermakelijke, en goedkope, kookboek “houdbaar en heerlijk” ontdekte meneer het concept fruitleer: gedroogd gepureerd fruit, in een dunne plak. Dat wilde meneer wel eens proberen. Hij kocht een bakje aardbeien (uit Kenia of Marokko ofzo) en pureerde dit met de sap van een halve citroen (uit Spanje) en twee eetlepels honing (uit Amsterdam-noord). Deze prut goot hij uit op een bakplaat met aluminiumfolie die vervolgens zes uur in een lauwwarme oven (ca 50 graden) verdween. Het resultaat: een onlosmakelijk verbonden fruit-aluminium legering. Patent is aangevraagd, wordt de nieuwe Kevlar. Eetbaar was het echter niet, zeker niet als je vullingen hebt.

Bij de volgende poging maakte meneer daarom gebruik van een soepele kunststof taartvorm. Aardbeien had hij niet meer, maar wat abrikozen en geperste sinaasappels wilden ook wel gepureerd worden. Zes uur later had meneer inderdaad een plak fruitleer. Soepel, helder oranje en intens van smaak. Best lekker. 

En toen? Wat moet een mens met een plak fruitleer? Meneer wist het eigenlijk ook niet. Spreuken over bestemmingen, en wegen er naar toe klonken in zijn hoofd. Uiteindelijk sneed hij er maar een paar reepjes van, en verzon daar een gerechtje bij. De rest knabbelde hij op, uit het vuistje, voor de tv. Dromend over ‘Sterren dansen op het Fruitleer”.

In het Wateetons buitenverblijf werden onlangs enkele machtige eiken neergehaald en aan stukken gezaagd. Moet soms gebeuren. Meneer en mevrouw wensen nou eenmaal niet hun zonnetje ontnomen te zien door zo’n tweehonderdjarige motherfucker. Eten of gegeten worden, zoiets. 

Naast een forse hoeveelheid haardhout levert zo’n boom nog wat: houtmot. En een flinke berg ook. Meneer stak zijn neus eens in zo’n handje zaagsel en zijn rokershart klopte welhaast zijn borst uit. Wat een verrukkelijke geur. Het rook naar… barbecuesauce. ‘t Is maar wat je referentiepunt is.

Meneer heeft vorige week een kilootje uitgespreid op een paar kranten om een beetje te drogen. Dit weekend gaat hij eens een fijne homp vlees in de eikenrook hangen. Of misschien wel worst, ook weer even geleden. De additionele kettingzaagoliewalm nemen we maar voor lief. Echt gezond is roken toch al niet.

Volgende maand vliegt meneer Wateetons naar Turkije. Met Turkey Airlines, dat spreekt. Die doen tenminste nog aan maaltijden in het vliegtuig. En wat voor maaltijden! Met zo veel keuze gaat meneer het er eens lekker van nemen. Hij heeft een Hindoemaaltijd besteld, met extra kroepoek.

(Behalve bloemkool dan)

En u weet het, altijd platte bascilicum, he!

Echt, ik heb het geprobeerd. Meneer was zelfs voornemens een hele week alleen maar bloemkoolgerechten klaar te maken. Hij had al een titel : The week of living cauliflowerily. Of wellicht: La semaine du bloemkool. Titels zijn erg belangrijk volgens Herman Brusselmans. Hoe dan ook, in potentie een week om nooit te vergeten. Maar na de eerste bloemkoolrijke maaltijd was het animo al aardig gedaald. Zowel bij meneer Wateetons zelf, als bij zijn disgenoten. Misschien wordt het maar tijd het op te geven en lijdzaam te erkennen wat meneer diep in zijn hart eigenlijk al weet: hij vindt bloemkool gewoon vies.

Basta.

Een week lang niet loggen en dan tóch op de short-list van de Dutch Bloggies terecht komen. Dat zegt wel iets, al weet ik niet precies wat. De spanning in huize Wateetons is te snijden. Gaat meneer er met de felbegeerde “Alles wat verder nog mogelijk zou zijn als eigen categorie”-bokaal vandoor? Wat zou die mooi staan op de schoorsteenmantel!

Misschien is het een leuk idee om, als meneer 19 maart het podium beklimt, te gaan spuiten met een fles eigengemaakte vlierbessen-champagne?

Verontwaardige commentaren op Wateetons.com, een mevrouw die zwijgend door het huis loopt en met rode ogen en een drankadem uit de slaapkamer komt, gefluister achter meneer’s rug bij de kiloknaller, een kras op de Wateetonsmobiel en een dode tonijn gespijkerd tegen de casa Wateetonsdeur.
Kortom, een week lang niet posten op Wateetons.com, dat doen we niet meer.

Het spijt meneer. Kunt u hem vergeven?