Jurgen was zo vriendelijk om de bijdrage die hij voor meneer’s geannuleerde bring-your-own-food-feestje in gedachte had gehad op te sturen. Hij wist waarschijnlijk nog hoe verzot meneer op eiwit is. Meneer’s dank is groot! Nu alleen nog iemand vinden die deze culinaire uitdaging met meneer samen wil beleven. Op mevrouw hoef ik geloof ik niet te rekenen, gezien haar reactie: “als ik die op mijn bord vind, ga ik scheiden.” Nu zegt ze dat twee keer per dag, maar vandaag klonk ze alsof ze het meende. 

Laag geprijsd, my ass.

Meneer Wateetons is ziek. Verregaand verdriet vanwege vervlogen veestjes is er vast voor verantwoordelijk. Een beetje op bed liggen, een beetje lamlendig het internet uitlezen, een beetje lamlendig zappen, u kent het wel. Dit alles onder het genot van oprispingen als had hij twee dozijn eieren gegeten. Dochter en mevrouw Wateetons zijn maar gevlucht voor zijn humeur. En zijn eierdampen.

Erg veel honger heeft meneer niet. Het enige waar hij, vreemd genoeg, behoefte aan heeft zijn de nep-danoontjes van dochter Wateetons. Krijgt hij daar straks ook nog ruzie mee. Fijn.

… geen watfeestons in huize Wateetons aankomende zondag.

Ach, je probeert eens wat. En of dat nou een quiche is of een verjaardagsfeestje, bij meneer Wateetons mislukt dat bovengemiddeld. Dat is genoegzaam bekend. Dus, ‘t was een leuk idee, maar de animo is dusdanig beperkt dat meneer zijn Watfeestons 2.0 voor aankomende zondag bij deze afblaast.

De enkeling die wel zou komen: dank! Wie weet doet zich een andere gelegenheid voor. Als meneer’s polsen hersteld zijn.

… laat ik het sneeuwen in mijn bakje frambozen.

Glühwijntje erbij, gezellig.

In de nominatieronde heeft meneer 824 weblogs achter zich gelaten. Nog 285 te gaan. De jury heeft hem geplaatst op de longlist, en wel he-le-maal onderaan. Dan doet zijn longlist zijn naam opeens eer aan. Meneer is beland in de welluidende categorie “Alles wat verder nog mogelijk zou zijn als eigen categorie”. U begrijpt dat men bij de Dutch Bloggies nog niet op de hoogte is van het fenomeen Culinair Log. Nu moet meneer de strijd aangaan met medegenomineerden als Ik en mijn Lada en kampeerzaken.nl.

Oh yes, there will be blood.

Meneer’s zoektocht naar de perfecte espresso verloopt wat traagjes. Alleen op zijn vrije dag en in het weekend heeft hij de mogelijkheid om espresso te drinken. De rest van de week drinkt meneer een dusdanige hoeveelheid koffie op zijn werk dat, wil hij niet trillend in zijn bed naar het plafond liggen staren, hij zich des avonds de caffeine beter onthoudt.

Maar hij heeft in de afgelopen weken toch wel een beetje kunnen spelen met wat van de variabelen die de smakelijkheid van zijn espresso mogelijk beinvloeden. Wel kwam hij erachter dat een proefopstelling van een stuk of tien identieke espresso apparaten tot meer eenduidige uitkomsten had geleid. Serieel espresso’s vergelijken is toch een stuk lastiger dan parallel. Zeker als er ook nog eens een paar dagen tussen zit.

Meneer heeft gespeeld met de volgende variabelen:

• Type bonen
• Versheid bonen
• Aanstampkracht
• Fijnheid van de maling
• Type water

Stabiel bleven steeds:

• De espressomachine: een ECM Botticelli II
• Zijn koffiemolen: een Saeco Via Torretta 230 (conisch)
• temperatuur van het water bij uitstromen (ca 80 graden, wat aan de lage kant als je het mij vraagt)
• Aantal grammen koffie: ca 7-8
• Tijd sinds laatste schoonmaak machine: kort, minder dan een week.
• Tijd sinds laatste schoonmaak molen: voor elk kopje
• Voorverwarmde piston: ja
• Voorverwarmd kopje: ja
• koffie uit laten druppelen: nee

Voorzichtige conclusies:

Vrijwel alle variabelen waarmee meneer gespeeld heeft doen er toe. Meneer had eerst eenvoudige espresso bonen van de c1000 en de smaak ging enorm vooruit toe hij deze verving door Segafredo bonen. Helaas waren dat natuurlijk ook versere bonen, dus zowel het type als de versheid zouden een rol hebben kunnen spelen. Een paar verschillende zakken tegelijk kopen zal uitkomst moeten bieden.

Ook de maling is van groot belang en lijkt afhankelijk van het type bonen. Een eigen molen is dus essentieel. Meneer heeft een molen die van 0-10 loopt en zijn maalstand is thans: 0,5. Zelfs bij maalstand 1 loopt de koffie er veel te snel doorheen, zonder een goede crema te geven. Overigens haalt hij de voorgeschreven 20+ seconden sowieso niet. En hoewel de crema bij maalstand 0,5 op het oog mooi is en de espresso lekker vettig, is het hem ook nog niet gelukt zijn suiker enkele seconden op de cremalaag te balanceren. Misschien moet hij maalstand 0 maar eens proberen.

Ook de aanstampkracht interacteert weer met de fijnheid van de maling. Met volle kracht op een piston gevuld met maling 1 espresso geeft een geringe verbetering ten opzichte van een lichte aanstampkracht. Echter, met volle kracht op maling 0,5 espresso rammen levert een smerig, cremaloos, traag doorlopend kopje gootsteenontstopper op. Ten slotte, van bronwater ten opzichte van kraanwater heeft hij weinig gemerkt.

Meneer onderzoekt nog even verder, met de beperkte middelen en caffeine tolerantie die hij voorhande heeft. Zijn voorlopige crema-tips zijn echter:

• Werk schoon en voorgewarmd
• Koop een goede espresso molen en laat uw espresso niet malen bij de koffiewinkel
• Koop goede espresso, en niet te veel in een keer.

Doe er uw voordeel mee en ga heen in vrede.

Een beetje hoog op smaak wellicht, maar het begin is er.

Echt, binnenkort zal meneer voor eeuwig zijn smoel houden over dat ellendige Berkshire varken. Maar 25 kilo is gewoon zo verschrikkelijk veel vlees. En de bereidingsmogelijkheden zijn ook vrijwel onbeperkt, hoewel het bij meneer wel steeds een beetje op het zelfde neerkomt: drogen en rijpen. Ook nu weer. De charmant verpakte kuit die al maanden zijn berging verfraait smaakte namelijk naar meer. Welbeschouwd zit er misschien tweehonderd gram vlees aan, tegen de tijd dat hij echt rijp is, is er door vroegtijdig proeven niks meer van over. 

Nu had meneer nog een deel van de bil liggen, een fricandeau, anderhalve kilo prachtig vlees. Hij lag in de vriezer te wachten op een bijzondere avond, met goede vrienden. Maar meneer heeft geen vrienden. Dan maar een paar maanden naar de berging.

• Het vlees door zout gerold, bestaande uit grofweg drie delen keukenzout zonder jodium en een twee-achtste deel nitrietzout.
• Na ingepakt te zijn in veel lagen plastic ging de ham een week onder een steen in de koelkast.
• Hij werd afgespoeld, afgedroogd en daarna een uurtje gerookt.
• Daarna ging er een laag reuzel omheen en werd hij ingepakt in een vrolijk stofje.

En nu hangt hij in de gezellige door vleeshompen bevolkte berging (bij 14 graden en ca 70% vochtigheid). Over een paar maanden gaan we het pakketje eens open maken. Maar het duurt waarschijnlijk minimaal zes maanden of langer voor er sprake is van een echte gedroogde ham. Ik hou u op de hoogte.

Verjaardagfeestje 2.0 in huize Wateetons. Zondagochtend 24 februari viert meneer zijn verjaardag. En dat doet hij zonder de vrienden, collega’s, familie en buren die normaal zijn feestje bevolken. Hij gaat het eens helemaal anders doen.
Mister whateatsus wants you!

U, onbekende lezer, vaste reageerder, collega-blogger, mevrouw Wateetons stalker of bloemkool-recept-Googleaar bent van harte welkom om samen met volslagen onbekenden meneer’s nieuwe levensjaar in te luiden. Slechts verbonden door incidentele kruisende bezoekjes, slechts verbonden door gegniffel over mislukkingen, slechts verbonden door een interesse in een vleesvolle berging. Kortom, gegarandeerde gezelligheid. Mocht u overigens meneer en/of mevrouw al een beetje kennen in het niet-digitale leven, dan bent u ook van harte welkom. U leest dit, dus u bent uitgenodigd.

Dus ….

24 februari 2008, vanaf 10:00
Meneer’s verjaardag in casa Wateetons te Amsterdam. Laat weten of u voornemend bent te komen (via de reageerfunctie of meneer[at]wateetons.com, dan volgt het adres per ommegaande.
Cadeautip: wat te eten of te drinken. Meneer gaat niet het hele weekend in de keuken staan natuurlijk.

Een nieuw relationeel hoogtepunt in huize Wateetons: mevrouw Wateetons vond NIETS lekker van wat meneer voor het avondeten gemaakt had. De maaltijd bestond uit in Berkshire reuzel gebakken pastinaak met dragon, zelfgemaakte polenta en doperwtjes. Maar… De polenta was smakeloos, de pastinaak smaakte naar pastinaak en de doperwtjes, tja, wist meneer dan niet dat mevrouw helemaal niet van doperwtjes houdt?

Het werd weer een gezellig weekend.

Erg veel heb je er niet aan. De productinformatie is meestal net te summier om er wat van te leren en de recepten leggen het af tegen de gigantische hoeveelheid foto’s van authentieke, blije, en zongebruinde mensen die 24/7 van het goede leven genieten. Desondanks kent meneer geen aangenamer bedpartner dan de Culinariaboeken. Waarvan hij zojuist het deel Frankrijk heeft gekocht. Alleen Rusland ontbreekt nog in zijn plankdoorbuigende collectie.