Wat eet ons

Meneer had nog een varkensbuikje liggen. Voor zijn oude dag. Dit 3,3 kilo wegende monster sneed hij in vier stukken om er op vier verschillende manieren bacon van te bereiden. Met drie stukken ging hij direct aan de slag. Het vierde stuk liet hij in de koelkast even wachten tot hij er een leuk recept voor vond. Dat wachten duurde blijkbaar iets te lang.

Tja, wat moet u daar nu van denken? Goede voornemens van mevrouw Wateetons? Meneer Wateetons wil de algehele kookkennis in huis wat opschroeven en stuurde mevrouw op cursus?

Nee hoor, het betrof een vrijgezellenfeestje. Gezellig met tien vrouwen aan de vedische kookkunst. Niet echt aan mevrouw besteed dus. En niet goedkoop ook!

We kookten:
Moogdahl met spinazie en kokosmelk
Matthi’s (indiase crackers)
Samosa’s (indiaas hemelse snack)
Dhaniya ki chatni (verse korianderchutney)
Panir (zelfgemaakte verse kaas)
Sperzieboontjes en tomaat met panirballetjes
Masala Bhat (gekruide rijst)
Vedische notenbonbons met koffie of Ayur-vedische kruidenthee

Mevrouw Wateetons zocht een gezellige kookpartner op die ze lange tijd niet gesproken had en ging aan de slag. De vraag of ze deze gerechten Meneer Wateetons ging voorzetten pareerde ze meteen met een kordaat “ja dooooei, ik geef dit receptenboekje en dan wijs ik aan wat ik lekker vind, dan kan hij dat namaken”. Maar kennelijk zag ze er niet helemaal uit als een culinaire kluns want men vond dat mevrouw professioneel chopte en hakte. Uiteraard haalde ze wel de korianderzaadjes en het gehakte korianderblad door elkaar, koriander is immers koriander.

Wat mevrouw vervolgens omcirkelde voor meneer Wateetons waren de matthi’s, de samosa’s en de panir. Jawel, alle gefrituurde dingen. Ze kreeg vanavond echter de moongdahl voorgezet, maar dan niet in soepvariant, dat had meneer niet opgemaakt uit het recept, en er zat vlees in, foei! Maar het was lekker.

Welke van deze twee fraaigroene erwtensoepen heeft meneer zelf gemaakt en welke komt uit een blik van de LIDL?

Eerder was meneer tamelijk positief over deze LIDL bliksoep. En hoewel meneer blijft staan achter zijn mening dat de LIDL de beste erwtensoep-in-blik verkoopt van alle grootgrutters viel deze naast een bakje eigengemaakte snert toch wel hard door de mand. Nattig, slijmerig en zoet in vergelijking tot meneer’s home made.

Sneller klaar, dat wel.

Over mislukte dranken gesproken. Geinspireerd door de ge-wel-di-ge vlierbessenchampagne van gisteren dook meneer opnieuw in zijn voorraadkast. Daar stonden namelijk nog een paar flessen zelfgemaakte appelcider. Gemaakt in de zomer van 2005. Eerder was al de conclusie getrokken dat deze excercitie na maanden werk totaal mislukt was. Geen koolzuur en een een onaangename bedorven smaak. En dat terwijl de smaak gedurende het proces steeds prima was geweest. Meneer was trouwens zo dom geweest om ongeproefd een aantal flessen weg te geven aan vrienden. Die spreekt hij tegenwoordig niet meer.

Nu, de spontane gisting van het vlierbessen indachtig besloot hij de resterende vier flessen cider nog eens te proberen. Wie weet wat er gebeurd was in de afgelopen anderhalf jaar onderin het keukenkastje.

Aan de helft van de flessen was een schep suiker toegevoegd voor hij ze afsloot. Maar welke, dat wist hij natuurlijk niet meer. Een fles was slechts half gevuld met cider. Twee van de flessen, waaronder de half gevulde, ontkurkten met een duidelijke koolzuurdruk. Bij de andere twee was er een nauwelijks merkbaar sisje. De beide knallers hadden een prachtige heldere goudgele kleur met een forse hoeveelheid belletjes en een fijn schuimlaagje bij inschenken. Op het oog echte cider. Op de neus was het al minder: een bedorven luchtje verpestte de geur. Dit gold ook voor de smaak, de cidersmaak werd -zij het minder dan de geur- verpest door een bedorven bijsmaakje. Maar de tinteling op de tong was prachtig. Dat dan weer wel.

De andere twee flessen hadden minder last van de bedorven geur, maar hadden ook beduidend minder koolzuur. En lekker waren ze sowieso niet.

Conclusie: de anderhalf jaar had zeker effect gehad. Niet op de smaak, die was onveranderd smerig, maar wel op het koolzuur (en alcohol) gehalte. Dat was in die tijd gestegen, maar vermoedelijk alleen bij de flessen waaraan meneer een schep suiker had toegevoegd. Alle flessen werden leeggegoten in de gootsteen. Mooi, weer wat plek in de keukenkast.

Meneer maakte afgelopen zomer vlierbessensap. Van vlierbessen. Niets is hem te gek. Het resultaat was anderhalf Grolsch-flesje vol. Na een paar weken zag meneer dat er in het halve flesje een laagje schimmel was ontstaan. Maar hij besteedde er niet zo veel aandacht aan. Sowieso doet hij eigenlijk nooit iets met de vlierbessensap die hij maakt. Hij vindt vlierbessensap maar vies.

Met de schoonmaakvoornemens in het nieuwe jaar besloot hij het half gevulde flesje sap maar eens weg te gooien. Op weg naar het toilet opende hij de beugelfles. Met een enorme knal sprong deze open, gevolgd door een fontein van vlierbessensap. Met het nog spuitende flesje in de hand rende meneer terug naar de keuken, een spoor van sap achterlatend op vloerbedekking en keukentegels. Gelukkig hebben al paarse vloerbedekking.
Nadat de grootste rotzooi opgeruimd was en het gezin Wateetons hersteld was van hun posttraumatische stress stoornis werd de culinaire balans opgemaakt. Wat zat er in de fles? In een afgesloten ruimte had het zoete sap maanden kunnen gisten. Blijkbaar had meneer een soort vlierbessenchampagne gemaakt! En misschien zelfs wel lekkere vlierbessenchampagne!

Nee hoor. Vieze vlierbessenchampagne. Ape-droog, zoals verwacht, alle suiker was immers omgezet tot alcohol en koolzuur, en dus met een forse koolzuurprikkeling en een licht alcoholgehalte. En de smaak van bedorven karton. Bluh. De rest vond alsnog haar weg naar het toilet.

Meneer had een varkenskuit overgehouden aan de slacht van zijn Berkshire. De rest van de bilen waren versnede tot fricandeau of werden later verwerkt tot gekookte achterham. Maar met zo’n klein stuk poot van circa 1200 gram kun je natuurlijk wel leuk een beetje experimenteren zonder bang te hoeven zijn dat je je kostbare ham van 8 kilo moet weggooien. Meneer wilde dus proberen een gedroogde miniham maken, van een kuit. Laten we het gedroogde kuit noemen.

Ook voor dit recept was Charcuterie van Michael Ruhman zijn bijbel. Wat een geweldig boek is dat toch. Meneer is Jurgen eeuwig dankbaar voor de tip en Sinterklaas voor haar gulle hart. En ook hier weer gold: een kind kan de was doen. Dus terwijl dochter Wateetons de kopjes spoelde legde meneer zijn kuit in de koelkast in een nitrietzout-zoutmengsel onder een flinke steen. Niet te veel zout natuurlijk. Aangeraden was om hem een dag per pond vlees in het zout te leggen, maar het recept gaat uit van een complete poot van een kilo of acht. Dan zit je al snel aan twee weken. Om mijn kuitje van een kilo na twee dagen al weer uit de koelkast te halen leek me niet de bedoeling. Dus, een ruime week later, tijdens het afdrogen, haalde meneer hem op de gok te voorschijn. Er was, zoals verwacht, wat vocht uitgekomen en de kuit was (dus) wat steviger geworden.

Nu was het tijd om hem te gaan drogen. Om uitdrogen te voorkomen smeerde meneer het snijvlak in met reuzel met wat peper, en wikkelde de kuit in witte, poreuze doek met een fijn Martha Steward rolladetouwtje eromheen. Als het net zo lekker zou smaken als het pakketje eruit zag mocht meneer zich in de handjes knijpen.

Dit pakketje werd in de koele (circa 15 graden) vochtige (circa 70%), donkere (circa 0,5 ansilumen) en pittoreske (circa 0,3 % Bob Ross) berging gehangen. Toen begon het lange wachten. En als ik zeg lang, dan bedoel ik minimaal twee maanden. Maar misschien ook wel zes. Geregeld snoof meneer de geur op van de ham. Na een week reeds ontstond een onmiskenbare droge hamgeur. Meneer stond versteld.

Na ruim twee weken was hij er van overtuigd dat de kuit al een maand hing en wilde wel eens de vorderingen zien en proeven. De kuit rook naar gedroogde ham en inmiddels ook een beetje naar natte hond. De huid was keihard geworden maar het vlees, na afschrapen van de reuzel, was nog zacht en dieprood. Meneer proefde een stukje. Beste lekker, zoutig, een tikkeltje gerijpt en zacht als boter. Gedroogde ham was het voorlopig nog niet. Maar daarvoor was het waarschijnlijk ook een beetje te vroeg. De reuzel ging er dus weer op, het touwtje er weer omheen en onze kuit werd weer verbannen naar zijn donkere hok. Eind januari proberen we het weer eens.

Zo, 1 januari, de hoogste tijd voor een rondje goede (culinaire) voornemens van de Wateetonsjes.

Meneer:

• Zich verder bekwamen in het zelf maken van voedingsmiddelen die je goedkoper en makkelijker in de supermarkt kunt kopen. Vanillevla! Ontbijtspek! Corned Beef! Zijn hartje klopt, zijn hartje klopt zo blij.
• Potverdikkeme terugkeren in de top10 van Foodrank.
• Terug naar de bron: vaker dieren doodmaken en daarna opeten.
• Ook eens betaald een culinair stukje schrijven. Dus: heeft u geld en wilt u een culinair stukje? Meneer is uw vriend.
• Bouwen aan het Wateetons-imperium: het grote Wateetons kookboek, een Wateetons webwinkel, een Wateetons kledinglijn, het Wateetons fietsenplan en Avro’s Magheteenwateetonsjemeerzijn-awards.
• En natuurlijk elke dag een stukje ter lering ende vermaak op Wateetons.com.

Mevrouw Wateetons:

• De handleiding van de magnetron uit haar hoofd leren. je kunt ook overdrijven echtgenoot Wateetons!!
• Wat vaker tegen meneer zeggen dat hij zo’n geweldige kok en/of lover is. Nou vooruit, je bent een geweldige kok en lover!
• update van mevrouw Wateetons: Weer meer richten op de hobby gezond eten, al of niet gestaafd met wetenschappelijke onderbouwingen. Terug naar de vezelobssessie bijvoorbeeld, of de 2 ons groenten per dag. Al of niet kant en klaar, maakt me niet uit. Consequent ben ik niet als het om eten gaat. En in goede voornemens ook niet overigens….

Dochter Wateetons:

• Verteerd eten uitpoepen op een potje.
• update van mevrouw Wateetons: minder suiker. We doen het niet slecht, maar het kan beter.
• meer regelmaat in eetmomenten (ze kan hele dag om eten vragen, wat mede komt door het onregelmatige eetpatroon van papa en mama Wateetons)
• het standaard flesje chocomel op donderdag en vrijdag minderen tot uitzondering.
• eten wat de pot schaft en geen boterhammen, fruit etc in plaats daarvan (doen we ook al redelijk)