Wat eet ons

In het kader van het heerlijk avondje deed meneer een worp naar het fabriceren van marsepein. Meneer houdt van marsepein. Hij hanteerde grofweg het volgende recept:

50 gram gemalen amandelen
175 gram poedersuiker
175 gram witte basterdsuiker
1/2 theelepel amandelessence
1 theelepel citroensap
2 eieren

Hij zegt ‘grofweg’ omdat hij in Spanje de amandelen zelf plukte, kraakte (met een hamer) en ontvelde. Na een anderhalf uur werk bleek hij nauwelijks 50 gram amandelen te hebben. Maar toen had hij geen zin meer. Het exacte recept volgen was dus een beetje lastig, want hoeveel is een zevende van een theelepel citroen bijvoorbeeld? Het is in ieder geval minder dan meneer gebruikte want het oordeel van de eters was unaniem: te zuur. Meestal bevat marsepein ook oranjebloesemwater. Thuis heeft meneer dat wel (hij injecteert het tegenwoordig intraveneus), maar in Spanje: helaas. En meneer had ook geen poedersuiker trouwens, dus het werd ook nog een beetje een korrelige massa. Meer spijs dan marsepein dus eigenlijk.

Oh well, meneer was weer een paar uur onder de pannen.

Dit weekend vierde meneer Sinterklaas. Mevrouw Wateetons, dochter Wateetons, Watpleegtons en schoonfamilie Wateetons wilden ook mee doen. Vooruit, meneer is de beroerdste niet. Gezellig marsepein en pepernoten knabbelen (pepernoten? Ja, pepernoten). En pakjes openen natuurlijk. De volgende zaken had de Sint voor meneer gekocht:

• een trancheermes
• het boek Charcuterie van Michael Ruhman en Brian Polcyn
• een culinaire scheurkalender van Onno Kleyn
• Het boek ‘Wijn voor Dummies’
• Een Delicious

Ik meen een patroon te zien, u ook?

Daarnaast moest meneer bij wijze van surprise blind zes dranken proeven en herkennen. Meneer haalde de sherry en rode wijn door elkaar. Pijnlijk. Al is het de vraag voor wie, voor meneer of de maker van de betreffende wijn…

Van het rugvet van zijn Berkshire varken probeerde meneer door het te zouten en te laten rijpen Lardo te maken. Lees hier hoe meneer te werk ging. Na een ruime week onder druk in zout en kruiden in de koelkast te hebben gelegen werd het vet grondig afgespoeld en verdwenen het naar de Wateetons rijpingsruimte. Die ook dienst doet als opslag van fietsen, afgewerkte motorolie en de vakantiespullen. Daar hingen de stukken vet circa drie weken bij een vochtigheidgraad van rond de 70% en een temperatuur van rond de 14 graden.

De verjaardag van Wateetons vond meneer wel een mooi moment om ze aan te snijden. Ze roken niet erg bijzonder. Naar niks, welbeschouwd. En dat terwijl je het vet van onze Serrano op meters afstand ruikt. Toch maar het mes erin. Een flinterdun plakje. Meneer stopte het voorzichtig in zijn mond. Hij komt niet vaak voor dat hij een lapje louter varkensvet eet.

Het was lekker! Zacht, maar stevig van consistentie met een heel subtiele kruidige en zoetige smaak. Meneer was helemaal opgelucht. Slowfood is leuk, maar als je na een maand wachten erachter komt dat iets niet te vreten is is het wel een beetje jammer. Opgetogen gaf hij mevrouw Wateetons ook een plakje. Zij deelde zijn conclusie. Lekker!

Meneer was blij. Hij had Lardo gemaakt. Niet bepaald een jongensdroom, maar ontegenzeggelijk cool. En lekker dus. Het andere stuk blijft nog lekker een poosje hangen. Wie weet hoe dat over een maand smaakt.

Drie handjes in de lucht voor la familia Wateetons!

Zaterdag 2 december plaatste meneer zijn eerste post en dat maakt Wateetons.com vandaag één jaar oud. Even wat statistieken:

• meneer (94%) en mevrouw (6%) schreven 292 stukjes (vier stukjes per vijf dagen)
• … waarop u 545 keer reageerde (bijna twee reacties per stukje).
• Die 292 posts bevatte slechts in 47 gevallen een recept, een receptendichtheid van 16%, kom daar maar eens om in de culiwereld! Meneer maakte ooit schertsend de grap eens een kookboek te willen schrijven zónder recepten. Hij is goed op weg.
• But enough about us, let’s talk about you! U, dat bent u met z’n gezellige 23.199e.
• Een derde van u is vaste bezoeker, u surft op maandagochtend bij een bakkie pleur langs om te zien of de Wateetonsjes nog wat hebben laten aanbranden. Een derde van u komt via Google (waarover hieronder meer) en een derde komt verdwaasd binnen strompelen via links op andere weblogs of websites (waarbij Kokenmetkanker en Eetschrijven bovenaan staan).
• De googleaars onder u, wat zoekt u hier? Welnu, u zoekt een ‘boodschappenlijst‘. Met stip bovenaan. That’s it. Een boodschappenlijst. Wat er op staat is blijkbaar niet zo van belang. Meneer zal binnenkort eens een paar boodschappenlijstjes voor u opstellen. Of koop het boek van Janneke Vreugdenhil, zitten ze al in. Maar laten we ook het ‘zuurkool recept’ niet vergeten. U wilt wel eens wat anders dan de combinatie met aardappelpuree? Meneer hoopt dat zijn Choucroute au cidre de vette jus heeft kunnen uitbannen. Of anders wel zijn mislukte poging om zelf zuurkool te maken. Meneer’s muffin recept dat alle muffin recepten overbodig maakt deed het ook goed. En tenslotte heeft het worstmaakvirus de burger definitief aangestoken. Men komt en masse op Wateetons.com middels de zoekterm ‘worst maken’. Leest en wordt wijs.
• U zoekt overigens ook wel eens op ‘ziekenhuis boven ei’, ‘orgel zelfbouw’, ‘hoe heet zo’n plank die de pizzabakker gebruikt om de pizza in de oven te doen’, ‘goedkoopste espressobonen’ (the horror!), ‘kanker kweepeer’, ‘kruid om betovering te verbreken’, ‘laat zien hoe een vaken geslagt wodt’, ‘relatiecrisis’ en ‘wat zijn pepernoten?’ (ah!). Meneer heeft daar blijkbaar wat over te melden.
  

Enfin, we vinden het gezellig dat u zo af en toe eens langssurft. Blijft u dat doen? Dan blijven wij schrijven over gelagte varkens, orgelbouw en pizzaplanken.

Ach, die wijze lessen van mijn moeder zaliger.. who cares. Meneer kon zich niet bedwingen in Spanje. Dus naast een volledig varken in de vriezer staat er nu ook een op het aanrecht. Noem hem een zwakkeling. Het doet hem niks. Hij heeft een Serrano van 7 kilo op zijn aanrecht staan. Wie maakt hem wat.

(wel goed vastmaken natuurlijk)