Mocht u overigens in een of ander medium wat over Meneer’s Strijd tegen de Pepernoot Parafilie tegenkomen, dan zou hij het leuk vinden als u dat even zou willen melden in de comments. Alle digitale media komt meneer overigens vanzelf wel tegen dus doet u geen moeite.

(Overigens belooft meneer plechtig (zowel aan u als aan mevrouw Wateetons) na Sinterklaas weer over andere dingen dan pepernoten en kruidnoten te zullen praten.)

Niet iedereen draagt het nobele en pure initiatief van Meneer Wateetons een warm hart toe. Een enkele dolende ziel verzet zich zelfs. Weest waakzaam broerders en zusters! Want er zijn vele misleiders uitgegaan in de wereld, die de eenheid van de pepernoot niet belijden. Hij is de misleider en de anti-pepernoot.

U komt hier binnengestruikeld via NRC.next, verwilderd rondspeurend naar het recept voor Merguez? Klik dan hier.

Vijftienhonderd olijfbomen staan er op het landgoed in het zuiden van Spanje waar meneer en mevrouw Wateetons verblijven. Meestal zijn de echtelieden hier in april. Dan bieden de bomen niets meer dan een fijn mediteraan aanblik. Nu, in november, hangen de takken vol met lichtgroene of donkerpaarse olijven. Een prachtig gezicht. Meneer kneep er een paar fijn. Zijn handen glommen.

De olijvenpluk is net begonnen en duurt nog tot februari. Iedereen heeft een lapje land met wat bomen en in het weekend komt men met de hele familie om te snoeien en de aarde met harde chemische hand van onkruid te ontdoen. Plukken gaat nog op ouderwetse wijze. Een stok, en meppen maar. De olijven worden verzameld aan naar de coporative gebracht die momenteel 58 cent voor een kilo betaalt. In de fabriek worden de olijven tot olie geperst, of liever: wordt de olie uit de olijven geslingerd. De eerste koude persing is dus eigenlijk de eerste koude slinger. Maar dat staat niet zo leuk op de etiketten.

Meneer wilde olijfolie maken. Maar hij had geen industriele olijvencentrifuge. Een maalsteen had hij evenmin. Een eenvoudige sapcentrifuge dan? Nope. In arre moede maakte hij een stoomontsapper. Thuis krijgt hij daarmee immers ook sap uit appels en vlierbessen. Zo moest het lukken. Hij zette een pannetje water op, vulde een vergiet met olijven en plaatste dit boven het kokende water. De keuken vulde zich met een onbestemde geur. Na twintig minuten waren de olijven zacht en was het water dieppaars. Maar er dreef nog geen druppel olie op. Meneer plaatste de deksel terug en ging buiten lunchen (25 graden, weet u nog wel). Nog twintig minuten later vulde ook het terras zich met een onbestemde geur. Vele maten onbestemder dan die uit de keuken.

Na een paar uur de ramen tegen elkaar open gezet te hebben en het opnieuw witten van het plafond maakte meneer de balans op. Een zwarte laag op de bodem van het pannetje was wat resteerde van zijn olijfolie experiment. En als het nou nog een vettige zwarte laag was geweest, maar nee. Stoomontsappen lijkt niet de manier om olijfolie uit olijven te krijgen. Volgend jaar toch maar eens een maalsteen aanschaffen.

Senor y senora de Wateetons zijn hier in zuid-Spanje te druk met het drinken van goedkope wijn om wat zinnigs te posten. En, for your information, het is hier 25 graden. Dus ook nog eens te warm.

Ik, Mevrouw Wateetons, ben eindelijk weer lid geworden van de bibliotheek en heb nu gratis toegang tot een grote voorraad boeken over gezonde voeding. Ik heb er gelijk maar een zooi meegenomen. Helaas kan de helft linea recta weer terug omdat ik de inhoud in diverse andere vormen al heb gelezen. Veel drinken, goede koolhydraten en vetten, bewegen. Jajaja…
Nu kwam ik een boek tegen dat ging over superfoods: tomaten, pompoen, broccoli, yoghurt, bosbessen, spinazie, zalm, walnoten, soya, kalkoenborst… en nog zo wat. Eet deze superfoods en een lang gezond leven is je toekomst, meldt de schrijver. Vanwege de aanwezigheid van anti oxidanten, fytodingessen en nog meer interessant klinkende ingredienten. Inslaan die hap en opkrikken die gezondheid en weerstand!
Meneer Wateetons hoorde mij vriendelijk aan, maar brulde vanochtend vanonder de douche (waar hij zijn bolle buikje aan het wassen was): “Superfoods, my ass! Het zijn gewoon allemaal in Amerika makkelijk te verkrijgen produkten!” Misschien is gerookte slangenhuid ook wel geweldig gezond, maar dat is niet te vinden in de schappen van de Amerikaanse grootgrutter. En dan kan het natuurlijk nooit een superfood zijn. Hoe dan ook, Meneer Wateetons krijgt vandaag veertien superfoods op zijn boodschappenlijstje en vervolgens zie ik wel wat ik aan gerechten voor mijn neus krijg.

Maar eerst even een mini-snickers halen bij een collega.

Van al de vele wijzen lessen die mijn moeder zaliger me heeft geleerd is bovenstaande toch wel degene waar ik het meest aan heb gehad in mijn leven. Dus met een vriezer vol met Berkshire was het de hoogste tijd om afscheid te nemen van onze Ibérico. Slechtst één rol was nog voor hem weggelegd, het creeren van een bouillon. Geen sinecure, verzeker ik u, meneer heeft maar weinig pannen waar hij een poot van een meter in kwijt kan. Geen één zelfs, welbeschouwd. Maar het bouillonnetje mocht er desondanks zijn: diep bruin van kleur, rijk van smaak, tot pudding gegeleerd en met een vetlaag van drie centimeter.

Dat was de Ibérico ham. We hebben er van genoten en vele van onze gasten evenzo. En wat wil het toeval: overmorgen vliegen we naar Spanje.

Want een dertiende plaats op Foodrank, daar doen we het niet voor natuurlijk. Ooit stonden we op de 5e plaats, meneer en mevrouw Wateetons waren jong en mooi, de zon scheen en we konden de wereld aan. Prachtige tijden. Komt nooit meer terug. Of toch?

Varkenlief, dat hij ruste in vrede, had een forse laag rugspek. Onze uitbeen-meester Frank huiverde bij het zien van dergelijke vleesverspillerij. Onverkoopbaar, was zijn oordeel, er dreigend aan toevoegend: “als mijn vader dit had gezien…”. Frank bediende het mes, dus bijdehande opmerkingen over wat dat dan precies voor gevolg zou hebben gehad lieten we maar achterwege. Wij daarentegen, liefhebbers van vlees met smaak en met weinig oog voor commerciele belangen, waren verheugd een dergelijke gezonde speklaag te zien. 

Maar, wat te doen met een halve vierkante meter rugvet van een centimeter of vier? Welnu: wij maken Lardo, of wel: gerijpt vet. Een geweldige antipasto. Het is een tamelijk eenvoudig procede. Dat zegt meneer nu althans, met niet het flauwste benul of zijn Lardo straks wel te vreten zal zijn. Het tamelijk eenvoudige procede leerde meneer van Michael Ruhman. Het gaat als volgt: leg het stuk spek in zout en wacht heel lang. Hang het daarna op en wacht weer heel lang. Dat was het wel zo’n beetje. Wat kruiden erbij maakt het geheel vast aangenamer. En nitrietzout verkleint de kans op doodgaan na consumeren van het resultaat Maar dat zijn details waar ik u niet mee zal vermoeien. U kunt het allemaal nalezen in het geweldige boek Charcuterie van bovengenoemde meneer. Of lees hier een ander recept.

Inmiddels ligt er in de koelkast van meneer dus een klomp rugvet, in kruiden en zout, onder een grote baksteen. Wacht nog even met het zouten van uw eigen rugspek. Over een week of drie vermoedt meneer u te kunnen vertellen hoe je het in ieder geval niet moet doen.

Eindelijk. De vele uren staren naar de statistieken. Het gedwongen worden zelf soep te maken in plaats van elke keer een lekker blik van de LIDL op te warmen. Tegen heug en meug op zaterdagochtend in een koud slachthuis een varken uit elkaar moeten trekken. Het honderden keren op jezelf stemmen bij Foodrank. Het met wilde paniek in de ogen wachten op inspiratie. Het als een bezetene draaikolken in een waterpannetje maken. Eindelijk, eindelijk, ein-de-lijk… het heeft zichzelf uitbetaald: meneer heeft een kookboek gekregen. Voor niks. Omdat hij meneer Wateetons is.

Gisteravond stond meneer Wateetons in het Haagse huis van NRC.next’s Janneke Vreugdenhil, een prosecco losjes in de hand, te converseren met gans culibloggend Nederland. Wat een pret. Het was een feest der herkenning, of niet eigenlijk, want de meesten kenden elkaar eigenlijk alleen digitaal. De konsequent kleurende kookkoningin Karin was natuurlijk in het rood, meneer én mevrouw Gerritsen fotografeerden zich suf, Gerrit-Jan converseerde zich suf, Ellen hief de lofzang op het Brabante leven, Anja bleek te bestaan uit meneer en mevrouw Anja en Edith bleek een hele mooie vrouw. En meneer? Hem had iedereen zich ouder en bourgondischer (lees: afgeleefd en dik) voorgesteld. Groot was de verbazing toen hij de jonge half-god bleek te zijn die hij is.
Wat meneer vindt van het kookboek zal hij u binnenkort vertellen. Maar reken er maar op dat het een laaiend enthousiast betoog zal worden. Meneer wil namelijk nog wel vaker op dit soort feestjes worden uitgenodigd.

Er zit een staart in mijn soep!

UPDATE: hmmm, twee maal dezelfde grap over een varkensstaart in de soep. Op opeenvolgende dagen notabene. Meneer wordt oud.