Wat eet ons

Meneer Wateetons had gisteravond een bedrijfsfeestje. Voor hij het doorhad stond hij achter de barbecue de sateetjes en tonijnsteaks om te draaien. Met een roodgloeiende en haarloze onderarm. Dat zat zo: van meneer, mannelijk als hij is, werd verwacht dat hij wel even de barbecue aan zou steken. En meneer, mannelijk als hij is, liet dat zich natuurlijk geen twee maal zeggen. Het was een gasbarbecue, een grote ton met een rooster. Meneer liet het gas rijkelijk stromen, rolde zijn biceps en drukte met volle kracht op de electrische ontstekingsknop. Een tik, nog een tik, nog zes tikken, maar geen vlam. De toegestroomde vrouwelijke collega’s begonnen een beetje te grinniken. Het koude zweet brak meneer uit. Hij voelde in zijn broekzak en vond steun bij zijn ultieme mannelijkheidssymbool: zijn Zippo. Een nonchalante duimbeweging, een vonk, een vlam. En een explosie. Een steekvlam van een meter verlichte de hemel boven Amsterdam. Kinderen gilden, mannen verstijfden, vrouwen vielen flauw. En de arm van meneer Wateetons rookte.

Maar de barbecue brandde.

We appelweken nog even door. De appels zijn immers nog niet op. Mevrouw kocht onlangs bij een notenboer versuikerde perenpartjes. Van die lekkere, van de suiker doordrongen, droge fruitsnoepjes. Een beetje Turks fruit-achtig. Dat kon meneer ook. Dacht hij. Hij vond een recept in een van zijn inmaakboeken. Helaas liet hij het boek liggen op zijn buitenverblijf en moest hij het recept zijn hoofd reproduceren. Het was een tamelijk eenvoudig recept gelukkig. Het ging ongeveer zo:

Neem een paar liter water. Los er en onmenselijke berg suiker in op. Mik er de appelpartjes in en breng het water aan de kook. Laat het geheel vervolgens twaalf uur afkoelen en herhaal deze kook-afkoel sequentie zes maal.

Dat kon meneer wel. Dacht hij. Hij schilde een paar kilo appelen (en gezien het gemiddeld formaat van mijn appeltjes is dat een berg werk) en zette ze met suikerwater op het vuur. Niet al te groot was zijn verbazing toen de helft van de appeltjes bij sequentie numero uno volledig stukkookten. Opkoken, en niet doorkoken dus. Domme meneer Wateetons. Hij viste de heel gebleven partjes uit de appelmoessoep, zeefde de soep tot hij weer suikerwater had en probeerde het nogmaals. Hij had in ieder geval weer een lekkere hoeveelheid appels weggewerkt.

Na een dag of vier opkoken en weer afkoelen waren de appeltjes geheel doordrongen van de suiker. Maar ook zeiknat. Dus meneer sloeg weer eens aan het drogen in zijn oven, die langzamerhand wat gefrustreerd raakt omdat hij de laatste tijd niet kan laten zijn tot welke temperaturen hij in staat is. Maar droog werden ze niet, de appelpartjes bleven plakkerig. En visueel onappetijtelijk. En, zo bleek, eigenlijk ook niet lekker.
Appelmoessnoepjes. Bluh. Mislukt.

Iemand een beter recept?

Op 26 mei 2007 meldde ik dat mevrouw Wateetons was opgehouden met koken. Voor eeuwig en altoos. Een zwarte dag. Of in ieder geval eentje met een nauwelijks zichtbare lichtgrijze zweem. Zo geweldig kookte ze nou ook weer niet. 

Maar vorige week stond er, na vier maanden geen stap in de keuken gezet te hebben, opeens een zelfgemaakte maaltijd op tafel. Een eenvoudige pastasalade, maar toch, van de hand van mevrouw Wateetons. Best smakelijk bovendien. Het begin van een nieuw tijdperk?