De ham begint zo langzamerhand wel een beetje op te raken. Dat mag ook wel, na drie maanden. En het s trouwens maar goed ook, want aankomende zaterdag krijgt hij concurrentie.

Meneer kocht onlangs een aantal onalleweekse vruchten. Een daarvan was een papaya. Maar wat moet je daar eigenlijk mee? Het enige dat meneer voor de geest stond was het verhaal van Johannes van Dam dat iemand deze vrucht gebruikte om zijn gerief te halen. Daar zag meneer maar vanaf. Vooral omdat hij het niet echt vond passen op een culinaire website. Hoewel, gezien de populariteit van Wateetons onder Playboylezers bent u het daar misschien wel niet mee eens. Stuurt u maar een mailtje.

Enfin, een shakeje dan maar. Meneer houdt van fruitshakes. De fruitmand en koelkast beschouwend ontdekte meneer echter dat hij eigenlijk nogal weinig middelen had om zijn shake uit op te bouwen. Geen limoen. Geen munt. Geen kokosmelk. Achterin de koelkast stond wel een flesje oranjebloesemwater. Een paar maanden geleden voor het eerst gekocht en nog altijd ongeopend. Vooruit maar.

En nu is meneer verslaafd. De smaak van de papaya is hij al weer lang vergeten. Die van alle andere vruchten, groenten (of levensmiddelen in het algemeen eigenlijk) ook. Soep, pasta, brood en gebakken ei. Alles geurt naar oranjebloesem. Hij is al dagen niet meer op zijn werk verschenen. Hij ligt thuis, op de bank. Ruikend aan oranjebloesemwater… My precious.

Een immer kritische lezer wees meneer erop dat de in de knop gebroken babycantharelletjes van gisteren wel eens helemaal geen in de knop gebroken babycatharelletjes zouden kunnen zijn. Het betreft waarschijnlijk in de knop gebroken babynameko’s.

Oordeelt u zelf: De nameko vs de cantharel

Op zich geen ramp natuurlijk. Behalve voor het mycologisch ego van meneer. Deze paddestoel staat ook in de ingredientenlijst. Maar hoe bos is hij eigenlijk?

Het leven van meneer Wateetons kent z’n zwakke momenten. Bijvoorbeeld wanneer hij een zak gemakssoep (dat moet schijnbaar tegenwoordig in een zak) koopt. Voor op een ander moment van nog ernstigere zwakte: als hij geen zin/tijd/inspiratie heeft om te koken. Zo knipte meneer gisteravond een zak bospaddenstoelensoep open. Bospaddestoelen? Wouter Klootwijk zou onmiddelijk vragen uit welk bos deze dan precies komen. Bless his soul. De voorkant benadrukte dat het hier om cantharellen ging. Andere bospaddestoelen als de Gele Ringboleet of Hoorn des Overvloeds hadden ze maar even buiten beschouwing gelaten. En bij nadere bestudering van de ingredientenlijst gold dat eigenlijk ook voor de cantharel. Met 0,3 procent was het canthareltechnisch niet bepaald een vetpot. De uiteindelijke score ziet u hierboven. Twee in de knop gebroken babycatharellen, ter grootte van een stuiver. Er staat nog een zak mosterdsoep in de kast. Met spekjes. Ik vrees met grote vreze.

De kaaskroket was gisteren uitermate populair in het bedrijfsrestaurant van meneer.

In de zoektocht naar een kek hoesje voor hun nieuwe cd heeft de Groningse band LPG het plan opgevat deze uit te voeren in tomatenpuree. Waarom ook niet, waarom ook wel. Meneer vindt het in ieder geval tamelijk geniaal. Lees het verslag en bekijk de foto’s op VPRO’s 3voor12-site.

Pastasausje, anyone?

Meneer kocht wat onalledaagse fruit bij de Turk. Alhoewel, granaatappel, mango en papaya zijn natuurlijk niet echt onbekend. Maar meneer schaft ze niet wekelijks aan in zijn gang langs de LIDL en C1000. Onalleweeks fruit dus in ieder geval. Daarnaast kocht meneer ook een knalroze vrucht die hij nog niet kende. In de winkel kon men ook niet vertellen wat het was. Wel dacht een klant te weten dat het een beetje naar cactusvrucht smaakte. Een google zoekopdracht op ‘roze vrucht’ leerde dat het drakenfruit betreft, a.k.a. dragonfruit, Pitaya of Pitahaya. Inderdaad een cactusvrucht. En dan vanzelfsprekend de Hylocereus polyrhizus variant want hij bleek ook roze van binnen, in tegenstelling tot de Hylocereus undatus die wit is van binnen. Dat weet een kind.

Lekker vraagt u? Het kan slechter. Niet bijster sterk van smaak, niet te zoet en met een lichte groente smaak. Een beetje tussen framboos en komkommer in. Met wat zuur van de yoghurt werd het best een aangenaam hapje.

Ze zijn lekker hoor, maar waarom zit dat mangovruchtvlees zo verschrikkelijk vast aan de pit?

Dochter Wateetons wordt 3! Meneer heeft geen taart gebakken!

Een appeltaart. Natuurlijk, eigenlijk iets te Veluwe & Margriet voor de yupperige grotestadders die meneer en mevrouw zijn. En met die lullige anderhalve appel die je er in kwijt is het ook nog eens niet bepaald de meest effectieve manier om je appels kwijt te raken. En zonder vorm, een oven die alleen maar een grill bevat en meneer’s magere bakkunsten kon het eigenlijk nooit wat worden. Maar vooruit, je moet het toch eens gedaan hebben.

Hij was eigenlijk best smakelijk.

En zo eindigt de appelweek van Wateetons. De appels zijn op, of dusdanig verrot dat de prullenbak het enige toepasselijke eindstation is. En laten we wel zijn, een week die duurt van 24 september tot 18 oktober lijkt me meer dan zat.

Goed nieuws voor geile culi-klikkers! U heeft een excuus. Niet langer hoeft u, ongeschoren en met een beetje spuug in uw mondhoek het meisje achter de balie van de sigarenboer toe te lispelen dat u hem alleen leest vanwege de goede interviews. Neen, recht uw rug, ontsteek uw Galloise en staar haar recht in haar reebruine ogen. Terwijl u losjes een tientje op de toonbank laat dwarrelen buldert u: “de Playboy van november graag! Ik lees hem vanwege de uitstekende eet- en drink sectie!”

Deze maand in de Playboy: de vier beste culinaire weblogs. Waaronder, u begrijpt het, Wateetons.com. Er vallen omschrijvingen als “literaire pareltjes”, en “uiterst vermakelijk”. Meneer, mevrouw en dochterlief zijn zeer vereerd. Enfin, gaat u zelf maar naar de sigarenboer om het allemaal eens fijn na te lezen. U weet nu hoe het moet.

Groente te duur? Draai Albert Heijn of uw groenteboer een loer en verbouw het zelf. Drie maanden wachten maar dan heb je ook wat.

Meneer en mevrouw sliepen zaterdagnacht in een stemmig aan de snelweg gelegen hotelletje. Helaas werden ze een beetje te laat wakker voor het ontbijtbuffet. Maar waarom zou je een tientje betalen voor je ontbijt als je met wat gratis hotelversnaperingen en wat schraapsel van de bodem van je handtas een even smakelijke maaltijd weet te fabriceren?

Drie bakjes cherrytomaatjes voor een euro, bij de Turk. Pakt u maar in. Die schimmel spoelen we er wel af. Paar tenen knoflook, een paar sjalotjes en een half knol venkel erbij. Afdichten met wat olijfolie en citroenschil. En in de oven maar. Lekker.

Ze waren een beetje mislukt, de versuikerde appeltjes. Meneer had er echter zo veel werk ingestoken dat hij het niet over zijn hart verkreeg ze weg te gooien. Normaal rot zo’n schaaltje op je aanrecht dan vanzelf wel weg, maar niet als je versuikerd hebt natuurlijk. Die appeltjes blijven tot het eind der tijden in hun braakselbruine topconditie. Meneer proefde er nog eens een, en nam daarna een van mevrouw’s échte versuikerde appeltjes. Met de ogen dicht ontliepen de smaken elkaar niet eens zo heel veel. Misschien was het toch vooral de viesbruine look die voor de onappetijtelijkheid zorgde. Mister Wateatsus, please pimp my gesuikerde appeltjes? Een eenvoudige ingreep: een forse schep kristalsuiker erover heen. En een beetje mixen. Hatsikidee, zou meneer Wateetons zeggen.

En zeg nou zelf, ziet dat er niet veel smakelijker uit?
(Maar nou ook weer niet zo smakelijk dat ik ze ook ga opeten)