Wat eet ons

Drogen. Meneer is er dol op. Beef Jerky, worst, tomaten, de was, allemaal geweldig. Eenvoudig en toch makkelijk. Het is natuurlijk ook een uitstekende manier op de appelberg die het Wateetons appartement vervuilt wat te reduceren. Meneer nam een aantal appels, ontdeed ze van oorwurpjes, sneed ze in partjes en legde ze op een rooster in de oven. Op 50 graden, ventilator aan en immer gerade aus. Een uur of zes lang. 

Het resultaat mocht er zijn. Krachtig smakende, lichtgele, halfgedroogde appelsnoepjes. Lekker door de yoghurt, of in de tagine. Of gewoon zo, 50 kilo uit het vuistje.

Jurgen en meneer Wateetons zijn op zoek naar Amsterdammers (e.o.-ers) die een diervriendelijk grootgebracht en lightly killed Berkshire varken willen delen. Eén varken voor met z’n vijfen of zessen. Lees meer op worstlog.com en foodlog.nl en meldt u aan!

Tijd voor de grote verwerking. De appelmoes-, calvados- en cidertips zal ik in mijn oren knopen. Dank daarvoor.

Meneer heeft allereerst een stoomontsapper ingezet voor de fruitverwerking. Hij wordt door sommigen ook wel een ‘japie’ genoemd. Vooral door Fransen. Het apparaat stuurt stoom door het fruit waardoor het sap vrijkomt. De appelsap die eruit stroomt is niet bijzonder lekker, het smaakt naar appelmoes. En appelsap die naar appelmoes smaakt, neen dank u. Je kunt het sap vervolgens wel weer inkoken. Dan krijg je appelstroop. There’s nothing to it.

Een effectievere opslag van appels bestaat niet. Twee of drie kilo appelen werden gereduceerd tot circa 150 milliliter stroop. De smaak was prettig zurig en fris. Wat minder zoet dan de gemiddelde fabrieksappelstroop. En ook minder donker van kleur. Helaas had meneer de stroop wat te ver door laten koken. Warm was hij prachtig van structuur (u raadt het: stroperig) maar afgekoeld was het een vrij stugge jam.

Appelweek is werkweek. U wordt gelijk maar aan de arbeid gezet. Meneer heeft namelijk geen flauw idee wat voor appelbomen er op het Wateetons buitenverblijf staan. Meneer weet niet zoveel van appels en de bomen stonden er al voor meneer geboren was. Dus, wie biedt? 

Dit zijn de deelnemers.

Appel 1
Van deze boom wisten we tot voor kort niet eens dat hij bestond. Staat weliswaar naast het huis maar wordt aan het zicht onttrokken door andere bomen. Geeft kleine appeltjes. Mooi hard en vrij zuur. Mogelijk nog niet helemaal rijp. Was rood aan zonkant en nog groen aan de schaduwkant.

Appel 2
Deze boom geeft meestal nauwelijks vrucht. Dit jaar doet hij het heel goed. Geeft hele grote appels. De schil is ruw. Erg lekker van smaak, beduidend zoeter dan appel 1.

Appel 3
Deze boom is verantwoordelijk voor de smurrie tussen de tenen. Ik had geluk nog een herkenbare appel aan te treffen. Zit elk jaar vol maar wordt verschrikkelijk aangetast door alles wat ziekte of insect is. Appel is ook niet erg smakelijk. Nogal slapjes. Ziet er altijd nogal viezig en onappetijtelijk groen uit. Misschien zou hij geel kunnen worden maar dat haalt hij niet. Structuur is zacht, sterk moezend.

Appel 4
Deze boom geeft elk jaar enorm veel fruit. Kleine appeltjes, die snel rood worden en redelijk bestendig zijn tegen insecten en ziekten. Worden vroeg rijp, er zaten nu al een paar overrijpen bij. Smaak is karakteristiek, beetje drankachtig alsof de appel al overrijp raakt, met een wat onaangename bittere nasmaak. Best te doen, maar haalt het niet bij appel 1 of 2.
  

Appel 5
Deze boom is door ons gepland, maar geen idee meer wanneer of wat voor soort het is. Blijft een klein boompje. Geeft nooit echt veel fruit maar wel van goede kwaliteit. Mooie appel met een rijke smaak.

Even tussendoor: is u webdesigner? En heeft u zin om met Meneer Wateetons een eenvoudige culinaire site op te zetten en daarmee rond Sinterklaas de media te gaan bestormen? Wilt u dat doen om de eer, de lol, om meneer Wateetons eens in het echt te ontmoeten en verder om niet?

Laat u horen!

Jaaaah! Het is weer september, en u weet het, dat betekent appelweek bij Wateetons.com. Ga er maar lekker voor zitten, tegen het eind van de week hangt u brakend voor uw beeldscherm.
Appel Appel Appel!

Waarom appelweek, vraagt u wellicht? Meneer en mevrouw Wateetons hebben een buitenhuisje op de Veluwe met een stuk of wat appelbomen. Geen verpletterend grote boomgaard maar voldoende om meer te produceren dan wij in een jaar opkunnen. Gelukkig helpt de natuur ons elk jaar trouw een handje: de appels rotten en masse van de bomen af. Een dampende zoete smurrie in het gras die fijn tussen je tenen omhoog komt. We hebben nog een jaartje geprobeert te spuiten om dit bederf te voorkomen, maar we bemerkten geen verschil. Bovendien is het een enorm teringwerk en ongezond daarbij.

Dit jaar had echter een schitterende lente die onze bomen blijkbaar een kickstart heeft gegeven. Zelfs de onvruchtbaar veronderstelde boompjes droegen vrucht. En hoe. De appels bleken sterk en haalden aan de boom de herfst. Wat blijkt: ze zijn best lekker. Maar wat zijn het er veel. Tijd dus voor wat appelverwerkingsideeen. Ik heb er al een paar, waarvan ik u de komende week graag op de hoogte wil houden.

Maar ik houd me aanbevolen.

Onlangs stond er een stukje over worstlog in een nieuwsbrief. Zo kwam meneer op Giessenborch.com, naar eigen zeggen de tapassite van Nederland. Hij had er nog nooit van gehoord, maar dat blijkt een gemis te zijn geweest. Zelden zag hij zoveel tapasrecepten bij elkaar. Hij raakte gelijk geinspireerd en heeft er drie gemaakt voor mevrouw: Albacines agridulces, Champiñones a vino blanco y jerez en de Tortilla de espinaca. Aangevuld met een paar plakjes van zijn formidabele ham en zelfgemaakte chorizo. Over die laatste binnenkort natuurlijk meer op worstlog.com.

Maar, wie noemt zijn tapassite nu Giessenborch?

Dochter wateetons, 2 jaar 11 maanden, stelde onlangs haar eerste waarom-vraag. Een belangrijk moment in de ontwikkeling van een kind, net zoals voor de ouders die waarschijnlijk de komende tijd tot waanzin gedreven zullen worden. Gelukkig liet dochterlief zien een goede Wateetons te zijn. Haar eerste vraag luidde namelijk: “waarom moet ik eten?”

De sfeer tussen meneer en mevrouw Wateetons is nog altijd niet bijzonder hartelijk. Zo kreeg meneer vanochtend dit lieftallige mailtje met het verzoek wat extra boodschappen in te slaan.
Verzoek aanvullende gegevens voor boodschappenlijst

Partysticks, van die augurkdingen zijn dat
Vezelwitbrood van blueband of ander merk.
Mozzarella
Pasta (gechopte tuinslangenversie, standaardpasta dus)
Komkommer
Tomaat
Vaatwastabletten

Wilt u de ontbrekende levensmiddelen in enkelvoud vandaag kopen? Als het
stadsdeel deze levensmiddelen niet of niet volledig binnen de gestelde termijn
heeft ontvangen, kan het Dagelijks Bestuur besluiten uw echtgenote
ervoor te laten opdraaien. 

Meneer is al een weekje ziek. Voedsel passeert thans geheel weerstandsloos door zijn lichaam. Verschillende instituten op het gebied van de supergeleiding hebben interesse getoond in meneer’s darmstelsel. De oorzaak: een flesje bedorven water. Meneer dit half lege flesje dat een week lang afgesloten op een bureau had gestaan onnadenkend aan de mond gezet. En niks gemerkt ook trouwens. Hij had beter moeten weten. Maar, alles voor de wetenschap.

Drinken meneer en mevrouw Wateetons teveel?

Meneer voegde aan de waterige doch goed gegeleerde kippensoep wat koenjit, sereh en gember toe, mikte er een gekookt ei en wat sotomix van de toko bij en voila: een sotosoepje dat zijn gelijke niet kent. Zelfs mevrouw Wateetons was tevreden. De bank bleef die avond onbeslapen.

Meneer heeft zijn tools eens even flink uitgebreid. En u weet het: de tools maken de slachting. Nu nog een vispas. En talent, niet te vergeten.

Mevrouw wenste kippensoep. “Maar de broccoli, zoete aardappel en pompoen dan?” sputterde meneer. Nee, dat was duidelijk oud nieuws. Met een brandende wang toog hij aan het werk. Kippensoep moest het worden. Van een soepkip, die minimaal zes uur getrokken had. Dus meneer kocht een soepkip, pleurde hem in een pan met water en stond de rest van de dag achter het fornuis om de kip te trekken. Hij verbaasde zich erover wat een enorme hoeveelheid rotzooi je van zo’n kip overhoudt. Er valt nog veel te winnen in de biotechnologie. 

Die avond had mevrouw toch trek in wat anders, dus de kippenbouillon ging in de koelkast. Toen meneer hem de volgende avond er weer uithaalde was de soep veranderd in een gelei. Leuk speelgoed, vond ook dochter Wateetons. Plakt goed aan de muur.

Eindelijk kwam de soep op tafel. Met het kippenvlees, wat verse soepgroenten en een scheutje Riesling. Mevrouw vond niet te eten. Waterige meuk, was haar oordeel. Een herkenbaar kippensoepje werd het pas na het toevoegen van een blokje kippenbouillon. En wat vermicelli.  

Een wishbone!

Ik dacht dat die alleen in Amerikaanse kippen zaten.