U had nog de ingredientenlijst van de Beef Jerky seasoning mix van mij tegoed. Ik kan de emails niet aan, overweldigend. En ikzelf had ook nog wat van me tegoed, namelijk een succesvolle Beef Jerky ervaring. Meneer kocht dus wederom 250 gram biefstuk, sneedt dit in smalle repen en mengde deze met de Beef Jerky mix. Die bestond uit oa. zout, worcestershire poeder (wat weer bestaat uit veel dextrose, MSG en sulfieten, knoflookzout, carboxymethyl cellulose, chilipeper, spices (zozo), mosterd, malic acid (?), natural flavorings (nounou) , ui en minder dan 2 % silicone dioxide om aankoeken (‘to cake’) te voorkomen) paprika, nog meer knoflookpoeder, nog meer MSG, paprikapoeder, nog meer dextrose, nog meer spices (JA!) en wederom minder dan 2% tricalcium fosfaat om aankoeken te voorkomen. En goddank bevat de mix ook nog zout om de boel te curen wat bestaat uit zout, het vertrouwde nitriet en, daar is hij weer, minder dan 2% sodium silico aluminate om aankoeken te verkomen.

Na een nachtje marineren mochten de plakjes biefstuk de oven in om te drogen. Thermostaat op 50 graden, ventilator aan, deur op en wachten maar. Zes uur later waren de lapjes vlees veranderd in droge stokjes. Perfect op smaak, maar hoe kan het ook anders met deze smakelijke ingredientenlijst.
Ze waren wel een beetje aangekoekt.

Recent was meneer in het oudste huis van Leiden. Avonturen, avonturen, avonturen, mensen. Er stond een 14e eeuwse gedekte tafel tentoongesteld met daarop: een vis. Hij was tijdens de bouw om onduidelijke redenen ingemetseld in de schouw en bij een recente renovatie verschenen. Hij zag er piekfijn uit, een beetje droog misschien en van een blos op de wangen was ook geen sprake meer, maar verder was hij puntgaaf. Groot ook trouwens. Het was een bijzondere ervaring voor meneer Wateetons. Blijkbaar konden mensen zes eeuwen geleden al beter vissen dan hij.

Saillant detail: toen de huidige beheerder van het pand op een dag zijn hond meenam wist deze onmiddelijk de vis te vinden. Een vis van zes eeuwen oud ruikt blijkbaar nog steeds naar vis.

Om met Maria te spreken: I must have done something good. Niet langer zijn spontane culinaire uitstapjes in vreemde steden gedoemd te mislukken. Afgelopen vrijdag was meneer in het verre Leiden, stapte daar op de bonnefooi een lunchgelegenheid binnen en trof daar tot zijn verbazing geen goedkope touristenhap aan maar een prachtig lunchmenu met mooie soepen, uitstekend brood en hoogstaand beleg. De boze betovering is verbroken. Jammer alleen dat hij de naam vergeten is. het was in de Breestraat geloof ik, tegenover het stadhuis?

Ze hadden hem gekregen voor hun huwelijk. Maar J en JC wisten niet wat ze er mee moesten. Bovendien was J eigenlijk een beetje moslim en daarmee geen grote afnemer van varkensvlees. Of ik hen misschien kon laten zien hoe je een jamón serveert, dan mocht ik hem na afloop houden. U begrijpt dat meneer in zijn nopjes was. Hij was ook op het betreffende huwelijk en had de apart gevormde tas met Spaanse opdruk onmiddelijk herkend en zelfs de gever gecomplimenteerd met zijn originele cadeau. En nu was meneer plots de eigenaar. Hij kon zijn geluk niet op.

Het is een Ibérico, met het bekende zwarte voetje. Volgens de website van de leverancier gevoed met zowel eikels als al hetgeen het varken zelf bij elkaar scharrelt. En hij weeg een kilo of zes. Moddervet en boterzacht. Tamelijk mild van smaak en dus puur, als tapas, het lekkerst. Het is overigens een paleta, een voorpoot, en geen jamón. Maar een gegeven varkenspoot moet je niet in het spierweefsel kijken, zei mijn moeder altijd.

Beschimping mag dan meestal zijn deel zijn, er zijn echter momenten dat meneer Wateetons harde slagen toebrengt aan de visstand. De reizende meneer heeft altijd een inschuifhengeltje aan de zijkant van zijn rugzak hangen zodat hij, waar hij maar wil, niks kan vangen. Ook in Canada wierp hij enkele malen de hengel uit. De buit viel tot zijn (en uw) verbazing heel niet niet tegen. Meneer ving een largemouth bass, een meerval en twee baarzen. En hij heeft ze allemaal opgegeten. Dat zal ze leren.

Meneer Wateetons vs. de vissen,  4-286!

Als meneer in Canada is gaat hij graag enkele dagen de wildernis in. Alleen, met de kano of te voet. Meneer vindt dat fijn. Horloge-loos opstaan bij zonsopgang en gaan slapen als het donker wordt. Geen enkel ander doel dan droog en warm blijven en je volgende slaapplaats halen. ’s Avond zitten op een rots en luisteren naar bronstige elanden.

En dan is er het eten. Wanneer je met volle rugzak en een kano op je nek door de rimboe van het ene naar het andere meer moet klauteren is een lichtgewicht bepakking essentieel. Dus dat betekent lichtgewicht voedsel als pasta, rijst en poedersauzen. Daarbij heeft meneer ook nog eens de masochistische neiging om zowel heel weinig als heel onappetijtelijk voedsel in te pakken. En dan was er de bizarre mistelling waardoor meneer een nacht langer in de wildernis was dan dat hij voedselvoorraad had ingepakt. U begrijpt dat hij door een dal van diepe culinaire droefenis ging.

Meneer at dus ’s ochtends en ’s avond Kraft diner met wat extra pasta, tomatensaus, wat opgelost bouillonpoeder, een halve veggie-dog en een enkele keer wat doperwten. Hij had wel oploskoffie bij zich. Maar zonder suiker, je bent hardcore of niet.

Gelukkig wist hij wel een visje te verschalken. Als meneer nu wildplukker was geweest had hij dit vast nog wat kunnen pimpen met noten, zaden en eetbare korstmossen. Maar helaas.

Een droevig bericht uit het Wateetons buitenverblijf: de Beef Jerky die daar te drogen hing is beschimmeld en weggegooid.
Nakomend bericht van mevrouw Wateetons: ja, dat was weer leuk kadootje. Per SMS lees ik: “Schat, neem je de Beef Jerky mee?” en ik mag beschimmelde harde dingetjes van een draadje loshalen. Gelijk weggekieperd dus.

Nog zoiets Noord-Amerikaans: Beef Jerky. Het is gemarineerd en vervolgens gedroogd vlees. Het oorspronkelijke doel was natuurlijk om bederfelijk vlees zonder koeling houdbaar te maken, maar inmiddels is het gewoon een lekkernij. Eigenlijk precies hetzelfde als worst, maar dan totaal anders. Meneer en Beef Jerky gaan way back. Ooit liftte hij een half jaar op de bonnefooi door Canada en Amerika. Voorafgaande had hij Beef Jerky gemaakt, met de gedachte dat dat een goed rantsoen voor noodgevallen zou opleveren. Helaas lekte zijn brander al op de eerste dag een halve liter petroleum over zijn voorraad. Gedurende diezelfde trip is meneer in Wyoming zelfs nog een dagje Beef Jerky verkoper geweest. Langs de weg. Er stopte niemand. Daarom (of desondanks) kan hij het niet laten om bij elke tankbeurt een zakje te kopen.

Maar je kunt het natuurlijk ook zelf maken. Het is gedroogd vlees, er is niks aan. Om nostaligische smaakredenen gebruikte meneer deze keer een zakje Mesquite Beef Jerky seasoning. Hij heeft het zakje even niet bij de hand, de omvangrijke ingredientenlijst zal hij later posten. Het bevat in ieder geval wat nitriet of nitraat, om bederf tegen te gaan en lekker veel monosodiumglutamaat. De boel hangt nu te drogen in het Wateetons buitenverblijf. Binnenkort hoort u of het gelukt is.

Zelf maken?

In de jaren ‘50 en ‘60 emigreerden flink wat Nederlanders naar Canada. De meeste kwamen van het platteland. Elke tuinder in Ontario heet dan ook Vanderhoeven of DeGroot [Dekroet]. Een eenvoudige test: ga ergens in een veld in zuid-Ontario staan en roep luid: “Oma!”. Binnen enkele momenten zul je worden bedolven door grijze oude vrouwtjes. En al deze grijze vrouwtjes hunkeren vagelijk naar hun vervlogen Hollandse jeugd. Borduursels van molens aan de muur, archaïsche jaren ‘50 religie en… the Dutch store. In elk dorpje zit er wel een. Drop, hagelslag, stroopwafels, haring en Babi Pangang omvat het assortiment. En nog een heleboel zaken waar je naar gaat verlangen wanneer je de lage landen achter je hebt gelaten. Een vriendin verzocht ooit, na terugkeer van drie maanden reizen door Azie, op het vliegveld opgewacht te worden met een zak krentenbollen. Blijkbaar ga je dingen missen. Zelfs in Canada.

Meneer is weer terug uit het land van donuts, maple syrup, koffie en barbecue. In dezer dagen zal hij u deelgenoot maken van zijn culinaire avonturen in den verre hoewel zij zowel weinig culinair verantwoord als avontuurlijk zijn gebleken. Het doet hem goed te zien dat mevrouw Wateetons het log stokje ter hand heeft genomen. En niet te vergeten: dat hij een vrouw met ruggegraat heeft getrouwd, geen één keer zelf gekookt! Een formidabele prestatie.

Op een bepaalde manier.

Meneer Wateetons is weer thuis. Mevrouw Wateetons had nog even voor een welkomsdiner gezorgd: spare ribs voor in de magnetron met krieltjes voor in de magnetron met kruiden en kaas en een ceasar salade. Nodeloos te zeggen dat ik alleen maar hoefde te husselen.

Meneer Wateetons rolde wel even met zijn ogen maar hij vond het geen kwelling om te eten. De wijn, een Merlot, en een Munsterkaasje voor op toastje gingen mee naar het buitenverblijf en tijdens een Six Feet Under aflevering hebben we daar heerlijk van genoten. De volgende dag hebben we nog een kaasje gekocht, een Epoisse geloof ik. Vloeide bijna van ons toastje af, maar heeerlijk.

En nu is het stokje weer terug bij Meneer Wateetons.

Mind you, ik ben twee kilo AFgevallen, hoe?? Ik hou het op gebrek aan liefde dat mij kwijnend maakte

De rookworst van meneer Wateetons die ik vond in de logeerkamer was beschimmeld. Helaas…
Ik heb heb hem met theedoek en al weggekieperd toen ik dat ontdekte, want zat allemaal met touwtjes vast, te smerig werk om los te maken.
Of was ik gewoon te laat met verorberen? Ik was het hele ding vergeten mee te nemen vorige week.

Meneer Wateetons mailde mij (onder andere):

Om een uur of vier ’s middags gaan we naar de ouders van W. Vind ik niet 
zo bezwaarlijk, heb ze al eens gezien en ze hebben een bijen-farm dus 
interessant genoeg. Gisteren ook nog even een maplesyrupfarm bezocht. 
Half litertje gekocht voor ons. Uitleg gekregen over hoe het gaat, 
was interessant.

Telkens als ik het huis binnenstapte merkte mijn neus een toch ietwat typisch geurtje op. Eerst dacht ik dat het de hamster was die al tijden geen schone kooi had gehad. Dus die verschoond. Maar nee, geurtje was er nog. Toen ontdekte ik dat ik de macaronischotel van schoonzus medior al dagen op het fornuis had laten staan, ipv netjes in een doosje te doen en in de koelkast te zetten om mezelf weer een avond te ontlasten met het kookgebeuren. Hoppa, weg ermee.
En verdorie, het geurtje bleef en het was nu duidelijk dat het uit de voorraadkast kwam. Dus vanavond eindelijk die maar eens onder handen genomen. Natuurlijk was het de laatste en onderste plank: een half vergane ui, vastgeplakt tegen een bierblikje. Daarbij wat aardappels die wilden weglopen en het euvel is verholpen. Meteen wat onbestembare dingen die ik onderweg tegenkwam weggegooid, ik hoop niets waar meneer Wateetons erg gehecht aan is.

groene curry, bami sate, pannekoekenmix, maaltijdsalade, maar dan…ik mag dan geen zin hebben in koken, de eetbare alternatieven zijn na een week al uitgeput, zoveel lekkers zit er niet tussen, veel van die maaltijden staan me tegen. Die stoomdingen van AH bv, die zijn zo flauw. Iglo was te vet en te zout, lasagna’s zien er walgelijk uit, pizza staat me nu al tegen….Meneer Wateetons, return!