Canada.
Culinair gezien betekent dat voor meneer vooral: Tim Horton’s. ‘s Ochtends op elke hoek van de straat een large double double kunnen kopen en daarna met de beker koffie in je hand je naar je werk of anderszins begeven. Er is geen groter genot. Ondanks de Coffee Company is dat in Nederland toch nooit echt aangeslagen. 

Verder heb ik nog weinig culinaire piekmomenten mogen ervaren. Ik heb dan ook het gros van mijn tijd doorgebracht in airconditioned hotels. Zelden een culinair walhalla. Zelfs het het conference banquet ontsteeg het partycentrumniveau niet. Matige zalm, onvoldoende aangelengde half-fabrikaatssoep, een plofkipje met zoete saus en een puddinkje toe. En dat voor honderd dollar. Gelukkig kreeg ik er wel twaalf gratis speeches bij.

Dit weekend ben ik gelukkig op een bruiloft. En ik heb er alle vertrouwen in dat de bbq flink zal worden gestookt. Evenmin haute cuisine, maar wel vertrouwd Canadees. Met bbq-sauce, lekker.

BBQ Sauce

3 small cans tomato sauce
1/4 cup minced onion
1/2 cup brown sugar
1 tsp. freshly ground black pepper
1/2 tsp. dry mustard
1 tsp. salt
1 Tbsp molasses
1 Tbsp corn syrup
1/4 tsp. cayenne pepper
1 tsp. garlic powder
2-3 tsp. liquid smoke

bron: http://recipegal.com/other/BBQ-Sauce.htm

…gaan drie en een halve week op magnetronmaaltijden leven? Dure bedoeling gaat dat worden, maar die kant gaat het vast wel op, scheelt ook afwas. Ik zal einde van de week de opsomming geven
Ik moet ook aan dochter Wateetons denken. We zijn weer aardig verslapt met het voorschotelen van avondeten omdat ze toch niets eet. Ze eet alleen broodjes salami en pindakaas. Maar na het lezen van leuke forums trek ik de teugel weer wat aan. Dus krijgt ze vanavond een eetlepel Iglo wokschotel ofzo en als ze het niet wil, geen alternatief.

Het zal de komende drie weken wellicht wat stilletjes zijn aan het Wateetons front. Meneer gaat voor werk en vakantie naar het buitenland en mevrouw en dochter blijven thuis. Nu wil mevrouw u best elke dag vertellen welke magnetronmaaltijd ze heeft genuttigd, maar iets zegt me dat u daar niet om staat te springen. Meneer reist een beetje rond en het zal afhankelijk zijn van de aanwezige interweb vebindingen of hij u kan laten delen in de geneugten van de Canadese keuken. 

Koud een weekje uit de koelkast is de salami alweer op. Het een-na-laatste stuk ging per post naar worstlog-collega Jurgen en het allerlaatste sausijsje verdween gisteravond in de linzenschotel.

• twee stengels bleekselderij
• zes tenen knoflook
• een blik gepelde tomaten
• een tomaat
• een klein handje salie
• 4 kopjes bruine linzen, of desnoods een pot linzen
• bouillon
• rode wijn
• 150-200 gram zelfgemaakte salami-die-niet-naar-salami-smaakt

Verhit wat olijfolie in een braadpan en mik er de fijngesneden bleekselderij in. Plet de tenen knoflook maar laat ze heel. Ook in de pan ermee. Laat alles op een laag vuurtje een beetje zacht worden. Spoel ondertussen de linzen. Doe uw handje salie in de pan. Beetje scheuren misschien, maar verder lekker grof laten. Doe het blik gepelde tomaten erbij, of althans de inhoud, en snij de tomaten een beetje in stukken. Laat even pruttelen. Doe de linzen erbij, met wat bouillon en een scheut rode wijn. Laat nu een minuut of 20 pruttelen tot de linzen gaar maar nog intact zijn. Het vocht moet grotendeels verdampt zijn. We maken geen linzensoep. Voeg de in stukken gesneden worst toe evenals de uitgeholde en in stukken gesneden verse tomaat en laat nog vijf minuutjes pruttelen. Serveer met wat brood. Drink de rest van de fles wijn op, bel uw baas en neem ontslag.

Ik ben een sucker for combinaties met geel en groen in gerechten. Mango met peultjes, spinazie met pompoen, ik word er erg gelukkig van. Deel in mijn vreugde met dit vriendelijke bijgerechtje.

• twee theelepeltjes gemalen korianderzaad
• een theelepel gemalen komijn
• twee teentje knoflook, fijngesneden of geperst
• een pond verse spinazie
• 250 gram pompoen
• citroensap

Bak in een pan de knoflook en in blokjes gesneden pompoen tot deze laatste zacht zijn. Laat ondertussen de spinazie in een andere pan met wat olie slinken. Voeg er de kruiden aan toe en meng goed. De spinazie niet te ver door laten garen, een beetje herkenbaar mag het wel blijven. Drapeer de twee groenten vervolgens bevallig op een bord en sprenkel er wat citroensap over. Serveer als bijgerecht, of met wat couscous of rijst als een vegetarisch hoofdgerecht.

Meer op Worstlog.com

Als zelfs de moeders van culiloggers mij gaan aanspreken dan is het duidelijk de hoogste tijd voor een grote schoonmaak.

Éen euro slechts, kostte die grote zak puntpaprika’s bij de Turk. Neem mee. Meneer ontdeed ze met de hand van hun zaden en ging aan de slag. Beetje grillen, couscous met wat olijfolie, citroen, koriander en amandelen erbij. Meneer was lekker aan het kokkerellen. Even later lag de inhoud van de pan in de prullenbak en lag meneer te kreunen op de bank. Hij had namelijk ontdekt dat de zak zowel zoete paprika’s als identiek uitziende, loeischerpe pepers bevatte. The hard way. Toen hij even ging plassen.

Kiemgroenten schijnen gezond te zijn. En ze zijn grappig om op te kweken. Een mini-tuintje op je aanrecht. Al willen ze wel eens gaan rotten in huize Wateetons. Het formaat van het zaadje heeft volgens het Wateetons science-lab een lineair negatief verband met de kans op rotten. Tegenwoordig gebruiken we dus meestal mungbonen, die zijn lekker groot en rotten dus niet. Pas recent kwamen we erachter dat de o-zo gezonde kiemgroenten die wij met pijn, moeite en dagelijkse aandacht op ons aanrecht uit de mungbonen opkweekten gewoon taugé was.

Taugé! 25 cent per kilo! Vulling in de nasi-schotels van de grootgrutter! Smaakequivalent van een witte boterham!   

TAUGÉ!

De ervaren Wateetons-lezer zal wellicht gniffelend aan deze post beginnen. Meneer heeft namelijk een ruime geschiedenis van falende vispogingen. En dan logt hij nog niet de helft. Maar hij blijft stug proberen.

Zoals enkele avonden terug. Meneer kreeg het plots weer op zijn heupen. Het was avond, het was warm geweest, het had geregend: perfect palingweer. Nu schijnt paling direct uit de sloot helemaal niet lekker te zijn, die moet je eerst maanden in een ton water levend houden om de grondsmaak eruit te krijgen. Maar een kniesoor die daar op let. Meneer Wateetons ging voor de paling en wel nu! Mevrouw Wateetons keek hem wat meewarig na.

Na 5 minuten fietsen stond meneer op de brug boven een goede boerensloot. Als aas had hij kaas meegebracht, daar houden palingen van. Of ze ook van zelfgemaakte geitenkaas hielden wist hij eigenlijk niet. Maar iets anders had hij niet in huis. Het dobbertje van meneer hing nog geen minuut in het water toen het hard begon te waaien. Binnen drie minuten veranderde de lucht van een nazomeravond-tintje in een hel-op-aarde-tintje. En die bliksem kwam ook gevaarlijk dichtbij. Twee minuten later zat meneer weer op de fiets en racete in blinde paniek naar huis om voor de enorme stortbui binnen te zijn.

Nog wat gevangen? vroeg mevrouw Wateetons minzaam.

Meneer maalt zijn koffiebonen graag zelf. En hij ruimt onvoldoende op. Zie daar een explosieve combinatie: een alsmaar in omvang toenemend Grebbebergje van restantjes koffie op het aanrecht.

… dat Klootwijk aan Zee weer begonnen is?

Meneer geniet zich suf.

Geen darm zo lang om meneer maakt er worst van. Zoiets. Enige tijd geleden maakte meneer Wateetons worst, om die vervolgens enkele uren in de rook te hangen. Een deel at hij op en een deel hing hij te drogen. En verdomd, lekkerde rookworst at hij nooit. Meer hierover op Worstlog uiteraard.

Een maand na het maken der kaas sneed meneer hem aan. Vier weken rijpen levert een jonge kaas op. Maar meneer nam liever geen risico, hij heeft al eens 5 kilo uitgedroogde kaas ongeproefd moeten weggooien omdat hij deze te lang had laten liggen. Dat zou het niet nogmaals gebeuren. De huidige geitenkaas had daarenboven geen coating, een extra risico. En, jonge geitenkaas heeft toch net wat meer pit dan jonge koemelkkaas.

Meneer was nog op tijd, slechts een millimeter of vijf was ingedroogd. De binnenzijde was zeer lichtgeel en volledig egaal. Nauwelijks een belletje te bekennen. De geur was op z’n minst apart, meneer heeft flink zitten snuiven maar kon maar geen benaming verzinnen. ‘Plastic achtig’ klonk steeds in zijn hoofd, maar dat zal hij toch niet over zijn eigen kaas zeggen, potverdrie. Niet onaangenaam, maar vooral erg apart. En heel licht. De smaak was ook vrij licht, ontegenzeggelijk jong. Meneer is jonge zelfgemaakte schapenkaas gewend en die is pittiger. Het zit ergens tussen jonge schaap en koe in. Helaas was hij wat aan de zoute kant. Niet verschrikkelijk maar wel merkbaar. De twee kleine theelepeltjes zout waren dus toch te veel geweest. Twee collega’s die mochten/moesten proeven waren niet van mening dat de kaas te zout was. Maar dat kan beleefdheid geweest zijn.

Al met al geef ik dit kaas experiment een 7-. En eet ik hem gewoon lekker op.