Wat eet ons

Om onduidelijke redenen besloot meneer Wateetons de boterham met pindakaas van dochterlief in stukken te snijden met zijn vlijmscherpe koksmes. Het zal het jachtinstinct wel weer zijn. Met forse halen doorkliefde hij in extase het weerloze brood. En zijn duim.

Auw.

Meneer zou toch beter moeten weten. Hij heeft al eens bij de eerste hulp van het AMC gezeten met het topje van zijn linker wijsvinger in zijn hand. Precies dezelfde oorzaak. Als was het een ander merk pindakaas geloof ik. Dat vingertopje is er weer helemaal aangegroeid, misschien dat dat zijn hervonden roekeloosheid verklaart. Deze keer viel het gelukkig schadetechnisch wederom mee. Een schampschot: van bovenaf door de nagel, maar zonder al te diep diep het vlees in te gaan.

Beterschapskaartjes kunt u richten aan:

Meneer Wateetons
Ziekenhuis Boven het IJ
Afdeling Intensive Care
Statenjachtstraat 1
1034 CS Amsterdam

De lente blijft meneer Wateetons parten spelen. Of misschien was het Tussen Orinoco en Amazone van reisauteur Redmond O’Hanlon wat meneer Wateetons’ testosteron doet vloeien. Hoe het ook zij: meneer wil jagen. Met geweer of boog. Beesten vangen, klaar maken en opeten. U kent het wel. 

Het hoogtepunt van dit jagersverlangen werd afgelopen paasweekend bereikt, in zijn buitenhuis op de Veluwe. Maar wat doe je dan? Meneer Wateetons kan helemaal niet jagen. En mag het ook niet trouwens. Noch heeft hij heeft er de materialen voor. Dat werd dus gefrustreerd rondjes lopen. En nodeloos naar duiven speuren. In arre moede is hij maar wat met pijl en boog op een kartonnen doos gaan schieten. Daar bleek bovendien dat meneer’s behoefte groter is dan zijn talent.

Binnenkort gaat hij eens een visje vangen en die dan thuis klaarmaken. Dat lijkt er dan nog een beetje op. Maar als u binnenkort de bossen in trekt, en u heeft nog een plekje over in uw hutje dan houdt meneer zich van harte aanbevolen.

De start van een vermoedelijk zeer lange reeks van voorbeelden waaruit blijkt dat de voedingsindustrie geen hoge pet van u op heeft. Deel 1:  Maisbrood van Albert Heijn bevat gele klontjes waarvan u moet denken dat het maiskorrels zijn. Niets is natuurlijk minder waar. Klontjes zijn het inderdaad, van geelgekleurd brooddeeg. Zonder maissmaak.
Meer trieste voorbeelden vindt u natuurlijk bij de onvolprezen Keuringsdienst van Waarde, bij Foodlog of bij Eetschrijven.

UPDATE: eens even zien wat meneer Heijn en consorten voor verklaring geven voor de klontjes in mijn brood.

UPDATE: ze weten niet over welk maisbrood ik het heb. Of ik de streepjescode wil sturen. Nog even geduld dus.

Bij de V&D lag, afgeprijsd naar drie magere eurootjes: de eetbril van Joep Habets. Die kon meneer Wateetons niet laten liggen. Voor hetzelfde bedrag lag er overigens ook Een kok op reis van Anthony ‘keukenconfessies’ Bourdin. Die kon ik wel laten liggen, want die heb ik al. U nog niet? Haast u!

De wijze les van vandaag: gooi die aangebroken bakjes fruit van dochter Wateetons toch gewoon weg in plaats van ze in de koelkast te zetten.

Meneer Wateetons heeft de lente in zijn kop. Dat betekende gisteren concreet een bezoek aan het tuincentrum voor de nodige groente- en fruitplantjes. In gewone planten heeft meneer Wateetons geen enkele interesse. Functionaliteit staat voorop. Bij het tuincentrum, Bert Pols in Amsterdam, was zo’n beetje alles uitverkocht. Zoals altijd. En erg professioneel zijn ze ook niet. Bij de kassa word je beschouwd als een lastige onderbreking van de lopende gesprekken en ze vragen bij alles aan mij wat het is en hoeveel het kost. Welnu: “alles was vandaag 30 cent.”

Toch kwam meneer Wateetons niet geheel met lege handen thuis. De buit bestond uit een braam, een kruisbes, een aardbeienplantje, wat sla-plantjes, een pot munt en zakjes courgette-, spaanse peper- en tomatenzaad.

Tijdens het in potten plaatsen van deze aanwinsten ontdekte meneer Wateetons tot zijn vreugd minuscule groene uitlopertjes aan zijn vorige week nog doodgewaande druif en onduidelijke bes. En bloesem aan de appelstruik. Het wordt een mooie zomer.

Mevrouw Wateetons mag dan op jeechteleeftijd.nl een leeftijd van 32.3 halen, in real life kan ze met gemak verkondigen dat ze vandaag 25 jaar is geworden. Veel mensen namen het meteen voor waar aan, hehehe. Een tijdje geleden maakte een bioscoopmedewerker mij en mijn vriendin ook blij door naar onze ov-jaarkaart te vragen. “Ah, wat lief van je” zeiden we toen, waarop hij hard ging blozen.

Anyway, wat gebeurde er tot nu toe nog meer voor moois op mijn verjaardag? ONTBIJT verzorgd door Meneer Wateetons. Vorig jaar kregen we een ontbijtje van een ontbijtservice, waar we een week op konden leven. Dit maal had Meneer Wateetons zelf brood gebakken met chocolade erin. Ook waren er aardbeien, gekleurde paaseieren en een minipaasstolletje. Aangekleed met ballonnen en waxinelichtjes was ik een gelukkig mens op de vroege ochtend, 25 of niet.

Geprobeerd.

En gelijk maar geconcludeerd dat dit voedingsmiddel niet erg hoog in mijn top tien van smaakervaringen van 2007 terecht zal komen. Zout en dierlijk. Nu is dat laatste lang niet altijd een probleem. Een beetje stallucht in mijn voedsel kan ik wel waarderen. Maar niet in eieren geloof ik. Exit Telor Asin. Kimberley de hamster wist er wel raad mee.

Wilt u het zelf maken? Neem de tijd.

Een recept naar Kokkie Blanda:

Telor asin (zoute eieren)

• 6 eendeneieren of 8 kippeneieren
• 500 gr zout
• 2 liter water

Breng water aan de kook en los het zout op. Laat het water vervolgens afkoelen. Leg de eieren in een afsluitbare pot en giet het zoute water over de eieren. Sluit de pot en laat dit 3 weken staan. Kook vervolgens de eieren met schoon water in 15 minuten hard. Pel daarna de eieren en snijd deze in de lengte doormidden. Serveer aan uw hamster.

Gezin Wateetons was dit weekend in breed familieverband in het Drentse. De eerste avond begon culinair gezien nog fris en gezond met een lauwwarme aardappelsalade met citroen, raapstelen en venkel maar daarna verviel het niveau snel tot patat met mayonaise fritessaus, pizza, ongare sausijzenbroodjes en Drentse krentenstoeten. Die laatste mét roombotter, dat dan weer wel.