Na vijf dagen vasten, rondscharrelen in een donkere braadpan en leegpoepen was de fut er wel uit. De slakken bewogen zich langzaam, reageerden nog maar traag op aanraking en het zo kenmerkende vuur in de ogen was wel een beetje verdwenen. De hoogste tijd voor de pan dus. Recepten spreken elkaar tegen over de beste manier van bereiden, maar het komt meestal neer op lang koken. Meneer mikte ze stuk voor stuk in ruim kokend water en liet ze daar een minuutje of tien dobberen. Daarna haalde hij ze uit het water, brandde zijn klauwen aan de bloedhete schelpen en haalde ze vloekend uit hun huisjes. Een enkele keer was daar wat geweld voor nodig wat de leefbaarheid van het huisje niet veel goed deed. Maar in de meeste gevallen werkte de speld uitstekend. De naakte slakjes werden vervolgens nog veertig minuten gekookt in een bouillonnetje en daarna met wat knoflook en kookvocht in wat olijfolie opgewarmd. Van de vijf aanwezigen waren er twee die het resultaat aandurfden. En het smaakte uitstekend.

Slakken, bedankt, tot volgend jaar. Begin maar met rennen.

Señor y señora Wateetons werden door de eigenaar van de naburige olijvenboomgaard uitgenodigd voor het jaarlijkse Fiesta del Campo in het nabij gelegen dorpje Benamargosa. Het was leuk. Alle oude mensen zagen eruit als Spanjaarden en alle jonge meisjes als Oostblokhoeren. Schijnt dé zomerlook van 2007 te zijn. En er was gratis eten en drinken voor iedereen. We aten een soep van alle delen van het varken, zo werd ons bezworen. Ik herkende de meeste ingredienten niet, dus dat kan wel kloppen. Verder was er veel Vino Dulce, veel worst, veel kaas en vooral heel veel gerechten met avocado. Dat is een populair gewas aan het worden hier in Zuid-spanje. Iedereen stapt naar verluidt uit de olijven en amandelen en begint een avocadoplantage. De regering is er niet erg blij mee omdat de kweek nogal veel water vergt, waar ze niet echt een overschot van hebben. We kregen avocado-salade, guacamole, avocado met peper, avocado met ansjovis, avocado met kaas en niet te vergeten: een avocadodrankje.

Aiaiai! Die avocadodrank, daar kregen de Wateetonsjes geen genoeg van. Wat een heerlijkheid! Meneer stak er flink zijn neus in, vast besloten om het te her-creeren voor u, lieve lezertjes. Het recept was geheim, zo bezwoor men mij, maar de papillen van meneer Wateetons kraken elke avocado-code.

Dus hier het recept voor, laten we het een Benamargosa-shake noemen:

(echt, probeer het, u weet niet wat u proeft)

• een rijpe en smaakvolle avocado
• circa 250 milliliter melk
• een scheut room
• een eetlepel poedersuiker
• circa vijftig gram fijngemalen amandelen
• een flinke snuif gemalen kaneel

Mix deze ingredienten goed in een blender tot een romige shake. De hoeveelheid suiker kunt u varieren naar smaak, evenals de hoeveelheid melk. Trek uw meest sletterige outfit aan en serveer koel.

Met 25 slakken in de pocket werd señor Wateetons een beetje overmoedig. Als dat jagen zo makkelijk is dan gaan we nog even door! En zo stond hij om zeven uur ‘s ochtends aan het meer van Viñuela met zijn hengeltje. Maar helaas, op visgebied heeft señor een reputatie van vergaande loserschap, en dat wederom bevestigd. Toch trapt hij er elke keer weer in. Drie aanbeten, drie verloren haken en twee verloren uren later stapte señor verslagen het huis weer binnen.

Hammen, hammen, hammen. Zo ver als het oog rijkt. In elke Spaanse equivalent van de Super de Boer of Dirk van der Broek. Meneer Wateetons wordt er steeds een beetje zenuwachtig van: “zoveel kan ik er nooit op!”. Ook wil hij er altijd een mee naar huis nemen. Zeker als hij ziet dat er bij hangen voor 19 lullige eurootjes. En ook voor 119 of 219 lullige eurootjes trouwens. Hij is al eens voor een goedkoop exemplaar gevallen. Dat was een moderate succes. Moeilijk te snijden, niet erg bijzonder van smaak en nogal hard. Het was vooral stoer, een varkenspoot in je Bijlmerflatje. Toen la familie Wateetons vandaag in hij nabijgelegen kustplaatsje Churros ging eten stapte meneer even een carniceria binnen. Daar stonden drie poten opgesteld, een Iberico van 6 euro per 100 gram, ééntje met soort Grand Cru achtige naam van 2,70 per 100 gram en een gewone, van 1,80. Hoewel hij vast van plan was de exacte namen te onthouden was hij ze bij de auto alweer vergeten. In zijn beste Spaans sprak hij: “goede vrouw, graag van elke soort 100 gram”.  Thuis gekomen was het echter volkomen onduidelijk in welk pakketje welke ham zat. En eigenlijk waren ze alledrie even lekker. Heerlijk zelfs. Degene die we, door zijn donkere kleur, als vermoedelijke Iberico bestempelde was misschien iets rijker van smaak. Maar dat kan ook verbeelding zijn geweest. Volgende keer nemen we gewoon die van 1,80.

Ze kunnen er wat van die slakken. Schijten. Je zult het binnen krijgen. Bluh. Ga nog maar een paar dagen door met legen. Misschien dat Jurgen nog wat tips heeft voor schone en lege slakkendarmen?

Gelukkig. Ook in Spanje gebeuren er dingen die bovenstaande uitroep tot gevolg hebben. Zoals de ontdekking dat slakken ware escape artists zijn.

Meneer Wateetons banjerde vanochtend door de ochtenddauw, op zoek naar voedsel. ‘s Ochtends liggen de olijfboomgaarden hier namelijk vol met slakken. Althans, degene waar niet gespoten wordt. De boomgaarden waar wel gespoten wordt liggen vooral vol met slakkenhuizen, verbleekt in de zon. Dat is helaas de meerderheid. Meneer kwam thuis met een fijn tasje slakken. Die worden aan een streng Wateetons regime onderworpen de komende dagen: vijf dagen vasten en vervolgens vijf baantjes zwemmen in de hete bouillon.

De zinderende hitte ligt als een deken over de zuid-spaanse Campo. Ergens blaft een hond. In de verte tekent zich een silhouette af tegen de verzengende middagzon.

Het is Señor Wateetons.

Meneer, mevrouw en dochter Wateetons zijn in Spanje. Op vakantie (vooral) en om op het huis en de dieren van H&W te passen (een beetje). De dierenschaar bestaat uit twee honden (een Landsheer en een terrier), twee katten, een massa vissen en twee ponies. Die laatste zijn beide zwanger en een van de twee bevalt vandaag of morgen vermoedelijk. Maar dat zei men vorige week ook.

Vers van het vliegtuig werden wij door onze gastheer en -dame onthaald op een feestmaal van gefrituurde ansjovis, patatas bravas en sardines, met citroen uit eigen tuin. Eigenlijk alles gaat hier in de olie. De vis, de aardappels maar ook het brood.
Lekker.

Vanaf morgen loggen meneer, mevrouw en dochter Wateetons twaalf dagen vanuit zuid-Spanje. Met twee katten, twee honden en twee zwangere ponies. Als daar geen interessante worst van te maken is….

Meneer Wateetons had eerder twijfels over het de aanwezigheid van mais in zijn maisbrood. Hij mailde Albert Heijn.

Meneer Wateetons:
“Goedenmiddag, ik koop regelmatig uw maisbrood, en ik vroeg me af wat de gele klontjes in het brood zijn. Ik neem aan dat het (delen van) maiskorrels zijn maar ik kan het niet goed onderscheiden of proeven.

Meneer Heijn:
“Hartelijk dank voor uw e-mail. Albert Heijn heeft meerdere soorten maisbroden in het assortiment, graag ontvangen wij van u een streepjescode zodat wij uw vraag in behandeling kunnen nemen.”

Meneer Wateetons:
“Ik moest het even opzoeken, want ik had het brood niet meer (opgegeten, tja) maar het was volgens mij Pain de Madeleine, streepjescode:2274258000985″

Meneer Heijn:
“Hartelijk dank voor uw reactie. Het betreft hier geharde stukken mais.”

Ik zeg u: no way. Allereerst is het niet hard, ten tweede smaakt het in de verste verte niet naar mais en ten derde heeft het de structuur van… brood. Wat nu? Keihard zeggen: u jokt?

Is er een lezer die binnenkort eens een broodje bij AH wil kopen en zijn of haar mening wil geven over de aanwezig klontjes?

Saillant detail: De HEMA verkoopt het ook.

Rechts een scone gebakken volgens het recept. Met zelfrijzend bakmeel. Een indrukwekkende centimeter hoog. Links de versie nadat meneer Wateetons alle rijszeilen had bijgezet en een extra zakje bakpoeder had toegevoegd.

U heeft vrij genomen. De oven staat te ronken. Kinderen zijn naar school of uit logeren gestuurd. De hond heeft zijn rondje gehad. Het huis is aan kant. De video neemt Goedemorgen Nederland op. Maak me gek met uw Bananen Muffin-recept dat alle Bananen Muffin-recepten overbodig maakt meneer Wateetons, ik ben er klaar voor!

• 350 gram zelfrijzend bakmeel
• een zakje bakmeel
• een snufje zout
• 60 gram gesmolten boter
• 150 ml melk waarin een vanillestokje is getrokken
• of, voor de gemaksbakker: een zakje vanillesuiker
• een ei
• twee eetlepels suiker (of een als je de vanillesuiker gebruikt)
• een banaan
• een muffinvorm

Verwarm de oven op 200 graden. Meng de droge ingredienten door elkaar. meng de boter door het meelmengsel. Meng de melk en ei erbij. In andere, inferieure, recepten wordt veel te veel melk gebruikt. Niet doen. Gooi er op dit moment ook de in stukken gesneden banaan bij. Meng het grof, beetje met een vork of je handen de ingrediënten door elkaar gooien. Geen mixer gebruiken, en vooral niet te lang mengen. Doe dit plakkerige mengsel in de licht beboterde muffinvormen. Je kunt er waarschijnlijk 10 of 12 uithalen. Bak het 20 minuten in de oven. Eventueel vijf minuten langer.

Beetje laten afkoelen op een rooster, opeten, en een reactie achterlaten in de trant van: “dank u meneer Wateetons dat u mij en mijn bloedjes van kinderen het muffinlicht heeft laten zien”.

En waarom stond meneer Wateetons dan de hele dag in de keuken om daar een onbeschrijflijke teringbende te maken? Welnu, mevrouw Wateetons vierde haar (32e, 32.2e of 25e, daar wil ik vanaf zijn) verjaardag en had meneer verzocht een high tea te serveren voor haar gasten. Het gevolg: meneer Wateetons heeft het lekkere weer van het afgelopen weekend vooral van horen zeggen. Warm had hij het wel, in zijn keukentje met de oven op 220.

Op tafel stonden uiteindelijk:

• veenbessenbrood
• chocoladebrood
• scones (met surrogaat clotted cream en jam)
• cake
• bananen muffins
• hardcore 86% chocolade muffins
• spinazie-tomaten-schapenkaas quiche

Het bakken had nog wel wat voeten in de aarde. Meneer Wateetons is niet zo’n bakker. Hij houdt niet van zoetigheid en zijn gewaardeerde waistline doet dat evenmin. Hij kwam er zelfs achter dat hij helemaal geen mixer heeft. Uiteindelijk is er heel wat in de prullenbak verdwenen: twaalf muffins, vijftien scones en een complete Quiche Lorriane. Dat was trouwens niet allemaal de schuld van meneer Wateetons. Hij vond tientallen recepten voor muffins, maar de helft is complete onzin. Zo. Meneer heeft gezegd. Morgen zal hij daarom het Bananen-muffin Recept Dat Alle Andere Bananen-muffin Recepten Overbodig Maakt posten. Neem maar een dagje vrij. Het mislukken van de quiche was zijn eigen domme schuld. Dat dan weer wel.

… hoort deeg niet te stoppen met rijzen in de koelkast?