Wat eet ons

De boze betovering is verbroken. Meneer Wateetons heeft een bloemkool gekocht én opgegeten. En, jawel, het was nog lekker ook. Dat beaamde zelfs mevrouw Wateetons.

Pasta met bloemkool salade, voor ruim twee personen (met dank aan Mevrouw Gerritsen voor de inspiratie)

• een bloemkool
• een citroen
• knoflook
• spaghetti
• een ei
• pecorinokaas (of Parmasaan)
• lente-uitjes
• bascilicum

Koop een bloemkool. Gooi hem niet weg.
Kook de in kleine roosjes verdeelde kool beetgaar, een kleine 10 minuten ongeveer. Papperig is dood in de pot. Giet de bloemkool af en voeg het sap van driekwart citroen en een forse scheut olijfolie toe. Komkom, niet te zuinig. Doe er ook een half teentje in flintertjes gesneden knoflook en een paar fijn gesneden lente uitjes aan toe. Meng het geheel goed en laat het een beetje afkoelen.

Kook ondertussen in ruim gezouten water de spaghetti beetgaar, giet het af maar spóel het niet af (voor je het weet staat de pastapolitie op je stoep). Meng een rauw eitje, een beetje geraspte pecorino en wat olijfolie door de spaghetti. Serveer de bloemkool op een bedje van spaghetti, en garneer met verse peper, zout indien nodig, wat bascilicum en veel geraspte pecorino.

In de afgelopen twee maanden stond Wateetons in het teken van het maken en drogen van worst. We hebben samen veel geleerd, veel gelachen en veel gehuild. Vandaag voorlopig de laatste post. Meneer Wateetons pinkt een traantje weg.

Het enige wat resteerde van een forse berg vlees en darm in januari was een minuscuul, drolvormig, merguez worstje dat in de keuken hing te drogen. Eigenlijk had deze na de eerste 24 uur naar de koelere berging gemoeten maar dat is niet gebeurd. Een stukje luiheidsgebeuren van de kant van meneer Wateetons. 

Afgelopen zondag sneed ik hem aan, circa drie weken nadat hij was opgehangen. Beetje te lang eigenlijk. Hij voelde ook niet goed: licht, droog, dun en hol. En zo zag hij er aan de binnenkant ook een beetje uit. Hij rook vrij scherp en een beetje zurig, maar leek verder niet beschimmeld of op andere wijze ongezond. Meneer Wateetons spuugde het eerste hapje al weer snel naar buiten. Nu, twee dagen later, kan hij niet helemaal meer voor de geest halen wat de smaak was. Maar het was geen succes. Misschien kwam dat wel vooral door het mondgevoel: het leek totaal niet op worst. Droog en korrellig. De smaak was in ieder geval vrij intens. Misschien was deze nog wel te waarderen geweest met een flinke hoeveelheid vet erbij. Dat bevatte deze worst helemaal niet, hij bestond uit tamelijk mager lamsvlees, met wat olijfolie.

Deze gedroogde zelfgemaakte merguez verdween in ieder geval in de prullenbak.

Elke week verdwijnt er in casa Wateetons een bloemkool in de vuilnisbak. Gisteravond inspecteerde meneer Wateetons, na het ontdekken van editie 2007 van onze jaarlijkse fruitvliegjesplaag, de fruit- en groentemand en verwees subiet een berg mandarijnen en een bos radijsjes naar de prullenbak. Zonde. Ik vrees weer het ergste voor de bloemkool van deze week.

Laten we zeggen dat het volgende filmpje wat tegen de randen van zowel het culinaire, als het betamelijke aanschuurt. Maar er zit een lepel in en meneer Wateetons vond het erg grappig, dus vooruit.

Filmpje

Meneer en mevrouw Wateetons hebben het ook nog bij dochter Wateetons geprobeerd, maar die snapte er helemaal niks van. En ambulancebroeders konden er ook niet om lachen.

De eerste fruitvliegjes van het seizoen zijn gesignaleerd.

Meneer Wateetons zat vanochtend om zeven uur misselijk in de auto. En met het gevoel ettelijke kilo’s aangekomen te zijn. De reden: het diner gisteravond bij Dorrius te Amsterdam, in het kader van de restaurantweek. Eerder beschreven we al hoe wij verwoede pogingen deden om een online een tafel te bemachtigen tijdens deze week. Waar dan ook. Het werd dus Dorrius 1890, op de gok eigenlijk.

Maar het viel niet tegen. Men serveert er Hollandse pot, maar wel in een chique ambiance. Met goede wijnen, mooi servies, goede servetten en obers die het niet als bijbaantje doen. Dat zijn meneer en mevrouw niet zo erg gewend, maar waarderen het destemeer.

Er was voor ons een menu samengesteld van drie gangen, met een keuze uit twee gerechten per gang. Meneer en mevrouw Wateetons namen hetzelfde: gebakken bloedworst, een garnalenkroketje en een gebakken kaasje (waarvan de naam me ontschiet) als vooraf, een jachtschotel (voor meneer Wateetons een klassieker die hij sinds zijn jeugd niet meer had gegeten) met rode kool en appelmoes als hoofdgerecht en wentelteefjes toe. We dronken er een prima pinot blanc en een cabernet-sauvignon bij. Verfrissend eenvoudig allemaal. 

Alhoewel, verfrissend… ‘t bleek toch behoorlijk zware kost. Vooral de jachtschotel hakte er in. En ook voor de wentelteefjes was de boter niet gespaard. Goed gevuld en opvallend aangeschoten gezien de matige drankinname togen meneer en mevrouw Wateetons na twee uur weer naar huis. De totale kosten: 80 euro inclusief tip, maar exclusief 12 euro voor de oppas.

Meneer Wateetons besloot vanochtend nooit meer te eten. Of te drinken. Hoe zou het met mevrouw Wateetons gaan?

De eiwitten voor deze week zijn weer binnen.

Meneer Wateetons vindt het leuk om gerechten na te maken. Hij beschaamt mevrouw Wateetons keer op keer door in restaurants hard snuivend boven zijn bord te hangen. Zo probeert hij op basis van de geur en smaak de ingredienten van een gerecht te achterhalen. De sport is dan om de volgende dag thuis uit het hoofd hetzelfde te fabriceren. Dat lukt soms wel en soms niet. Meestal niet eigenlijk. Of in ieder geval niet helemaal. 

Onlangs at hij in restaurant Levant te Amsterdam alwaar hij tien verschillende mezze voorgeschoteld kreeg bij wijze van voorgerecht. Aangezien hij in een betrekkelijk formeel gezelschap was liet hij het opzichtig snuiven maar even voor wat het was. In de dagen erna is hij aan het Mezze maken geslagen. Twee gerechtjes kon hij zich nog goed herinneren: een paprika-tomaat-walnoten mezze en een zoete spinazie-pijnboompitten mezze. Die laatste maakte hij ongeveer als volgt:

Zoete spinazie-pijnboompitten mezze.

• een pond verse spinazie, goed gewassen en een beetje grof gesneden
• een handje pijnboompitten
• twee klein gesneden sjalotjes
• wat olijfolie
• citroensap
• een halve eetlepel honing
• peper en zout naar smaak

Fruit het sjalotjes zachtjes in wat olijfolie. Voeg als deze zacht is de spinazie toe. Laat dit slinken maar het mag nog best een beetje stevig zijn. De je moet de blaadjes nog een beetje kunnen herkennen. Veel langer dan een paar minuten mag het niet duren. Rooster in een andere pan de pijnboompitten. Haal de spinazie van het uur en meng het met een scheutje citroensap en de honing. Meng goed. Voeg de pijnboompitten toe. 

Paprika-tomaat-walnoten Mezze

Ook deze probeerde ik na te maken. Sort of. Het werd lekker maar niet geheel overeenkomstig het oorspronkelijke gerecht. Dat bleek deste duidelijker toen een mede-eter me erop attent maakte dat het recept van deze mezze gewoon op de website van het restaurant staat. Zoals nog veel meer gerechten trouwens. Dus van de site van Restaurant Levant:

• 100 gr. walnoten, verbrijzeld (kan in de blender)
• 100 gr. feta
• sap van een 1/2 citroen
• 1 teentje knoflook
• 2 eetlepels tomatenpuree
• 2 eetlepels olijfolie
• 1 eetlepel hete paprika
• 2 eetlepels droge munt  

Meng alles door elkaar en dan even doorkneden. Het moet een dikke, korrelige puree worden. Serveer het in een kom en leg er wat vers warm brood naast.

Overigens heb ik sterk de indruk dat de basis van dit gerecht zoals ik het daar at bestond uit gegaarde en ontvelde paprika en niet tomatenpuree. Het kan natuurlijk zijn dat meneer Wateetons zijn proefvermogen schromelijk overschat, maar daar gaan we natuurlijk niet van uit.

Kijk toch eens welk een gevarieerde avondmaaltijd er in huize Wateetons wordt voorgezet aan dochterlief. Links is het bordje voor dat dochter Wateetons ermee aan de slag ging. Rechts na afloop. Zoek de verschillen. Ik zeg het alvast maar: die rozijntjes lijken wel opgegeten maar die heeft ze keurig, één voor één, aan mevrouw Wateetons overhandigd.

Ze hebben wel wat lekkere dingen, maar hun orgels zijn niet te vreten.

Het populaire borreltafelgeklaag over onze blauw-geel gekleurde interieurgigant blijkt ook van toepassing op hun voedsel. Ik kocht een zet-zelf-uw-vossenbessenbrood-in-elkaar pakket, volgde keurig de instructies, maar het eindresultaat leek in niets op het plaatje. Ingezakt en zompig. En ik had nog drie schroefjes over.

Het was zaterdag, het regende en mevrouw Wateetons wilde een paar uur haar handen vrij hebben. Dus togen dochter en meneer Wateetons naar Ikea. Een chocomel drinken. Het leven van de familie Wateetons is een lange aaneenschakeling van piekmomenten.

Meneer Wateetons vulde zijn tijd voornamelijk met het rondhangen bij de kookspullen, waar hij tot de conclusie kwam dat hij eigenlijk alles al heeft wat zijn hartje begeert. Behalve een ding dan: Amerikaanse maatschepjes. Die bezat hij ooit jaren lang zonder ze ooit te gebruiken. Maar zodra hij ze had weggegooid miste hij ze met node. Zo gaat dat. Schade: 1 euro.

Bij de foodshop vond meneer ook nog een pak vossenbessenbroodmix en een zakje rendiersalami. Voldoende onalledaags om eens te proberen. Dochter Wateetons vond een ijsje. Iedereen tevreden.

Wateetons.com maakt potverdikkeme een vrije val in de Foodrank rating. Een maandje terug riep ik nog juichend dat we tot de top tien waren toegetreden. Twee weken daarna stonden we zelfs muurvast op de vijfde plaats. Maar inmiddels mogen we ons in onze zwetende handjes knijpen als we in de top tien mogen blijven. En dan te bedenken dat u ons overwegend positief beoordeeld en onze bezoekersaantallen gestaag stijgen.

Ik lag er vannacht weer van wakker.