Haal een goedkope Lidl-spinazie pizza uit de vriezer. Zet de oven vast aan op de gewenste temperatuur, zie de doos. Bak in wat olijfolie een teentje knoflook en een ansjovisfiletje, liefst die met knoflook en rode peper van het merk Sangiolaro, maar als die net op zijn kunt u ook een ander merk gebruiken. Was de wilde spinazie en droog het. Snij in stukken en doe dit in de pan. Laat de spinazie verbranden en gooi het weg.

Bak vervolgens in wat olijfolie een teentje knoflook en een ansjovisfiletje, liefst die met knoflook en rode peper van het merk Sangiolaro, maar als die net op zijn kunt u ook een ander merk gebruiken. Was de wilde spinazie en droog ze. Snij in stukken en doe dit in de pan. Doe de deksel op de pan en blijf er dit keer bij. Laat mooi inslinken, giet eventueel extra vocht af. Maak ondertussen een blikje tonijn open en snij een rode ui tot fijne ringen. Haal het plastic folie van de pizza en drapeer de geslonken spinazie bevallig over de pizza. Doe dit ook met de tonijn en de ui. Neem dan een stuk voor dit doel veel te dure geitenkaas en rasp wat over de pizza. Zet hem in de oven.

Schenk u zelf een glaasje wijn in terwijl u gespannen voor de oven zit te wachten. Haal de gepimpte pizza er na de voorgeschreven tijd weer uit en eet op.

Mijn druif heeft de winter niet overleefd. Zijn broertje was in de hongerwinter van 2005 al gesneuveld.  De onduidelijke bes ziet er ook opvallend kaal uit voor de tijd van het jaar. Ik heb weinig hoop op een revival. Allen hadden trouwens nog nooit vrucht gedragen.

Waar meneer de hele lente en zomer zijn kruiden en andere eetbare plantjes vertroetelt vervalt hij gedurende de wintermaanden in totale letargie. Als er tussen oktober en maart vijf keer water in gegaan is is het veel. Gelukkig zijn er ook planten die zich nergens wat van aantrekken. Zo is de twinting centimeter hoge appelboom weer vrolijk aan het uitkomen. En ook de citroenstruik heeft de donkere dagen overleefd.

Well, sort of.

Mevrouw Wateetons’ echte leeftijd ligt twee-en-een-halve maand bóven haar echte echte leeftijd. Een diepe depressie maakt zich van haar meester. En wat te denken van de geestesgesteldheid van meneer Wateetons? Hij, in de kracht van zijn leven, is plots getrouwd met een ruim tien jaar oudere vrouw. Hoe moet dit ooit nog goed komen?

Meneer Wateetons is 22. Althans volgens je echte leeftijd.nl. En dat is heel niet slecht, want in het echt is meneer Wateetons meer dan tien jaar ouder. De test bevat naast vragen over eten en drinken ook vragen over bijvoorbeeld de burgelijke staat en over hoe hard meneer Wateetons rijdt. Meneer eet gezond en is klaarblijkelijk een brave borst. Gelukkig werd er niet gevraagd hoe veel keer per week meneer Wateetons een ‘ah, shit’ moment meemaakt, anders was hij er vast minder goed vanaf gekomen.

Een Indiaas-Italiaans eetcafé, dat moet een interessante kaart opleveren.

Samosa alla Napoletano?

Tandoori Cannelloni?

Carpaccio met curry?

Meneer en mevrouw Wateetons wonen in Amsterdam-noord. Dat is lekker dicht bij de melktap maar verschrikkelijk ver weg van de Albert Cuijp- of Dappermarkt. Nu is er een markt in Noord, maar meneer Wateetons was daar na twee jaar Noord-ervaring vreemd genoeg nog nooit geweest. Afgelopen zaterdagochtend fietste hij er heen. En wat bleek: hij heeft niet veel gemist. Kledingkramen zover het oog rijkte, met een voorkeur voor zwart en goud. En daar tussendoor hier en daar de obligate een pond jong-belegen-kaaskraam, de kibbeling en lekkerbekjes-viskraam en de tien witte puntjes broodkraam. Met als absoluut hoogtepunt de gegrilde kippenmobiel van Marco. Meneer Wateetons werd er een beetje depressief van.

De redelijk gesorteerde groentekraam met aardperen en raapstelen deed hem gelukkig besluiten het touw om zijn nek weer los te halen. En toen hij ook nog een verstandelijk gehandicapte jongen zag die elke marktkoopman begroette met een klap op de schouder en luid brullend te verkondigen dat hij “haar op z’n pik” had, brak de zon weer door. 

Een kleine aanwinst uit de kringloopwinkel. Het Sterrenkookboek van de onvolprezen Anne Scheepmaker. Gevuld met kleine verhaaltjes over de culinaire wensen en eigenaardigheden van Prins Bernard, Sharon Stone, Robert DeNiro en Miss Piggy. Met recepten, maar die doen er eigenlijk niet zo toe. De 88 bladzijden zijn net voldoende om het reclameblok tussen Sterren dansen op het Ijs, Dancing with the Stars, Afvallen met Sterren of Sterren with the Stars te vullen.

.. dan is het wel de brocoli die ongebruikt de vuilnisbak in gaat.

Pastinaak, dat eet je niet elke dag. In het geval van meneer Wateetons was het zelfs de eerste keer in zijn leven. Volgens Wikipedia is het een ingredient van hutspot. Dat was het in ieder geval niet toen meneer nog bij papa en mama Wateetons woonde. Niet dat meneer dat echt kan controleren, hutspot ging er bij hem niet in, pastinaak of geen pastinaak.

De groente wordt ook gerekend tot de vergeten groenten, waar iedereen je de laatste tijd mee om de oren slaat. Langzamerhand heb ik het idee dat de komkommer meer recht heeft op een plek in die lijst dan pastinaak of raapstelen.

De smaak wordt verschillend omschreven: anijsachtig of knolselderij, zoet, pittig en een beetje bitter. Meneer Wateetons vond ze vooral zoet en fris-citroenachtig smaken. Hij kookte ze eerst een minuutje of tien en bakte ze met wat roseval aardappeltjes, prei, een uitje en een teentje knoflook. Beetje bieslook en wat cottage-cheese voor de broodnodige eiwitten erbij, klaar. Een eenvoudige maaltijd voor de dinsdagavond. Smakelijk.

Eén pastinaak was hij vergeten te schillen. Maakte niks uit.

Vorige week was meneer Wateetons in De Kweker, groothandel in levensmiddelen te Amsterdam. Normaal komt een eenvoudige culi-logger als hij daar niet binnen maar hij was de gast van TIJS, kok op locatie. Meneer bracht er een zeer genoeglijk uurtje door. Het leven is toch ietsje mooier als je de beschikking hebt over honderden soorten worst, kaas en gevogelte. En een 19,2 liter emmer pindasaus. Alhoewel, sociologisch onderzoek toont aan: van veel keuze denkt de mens dat hij gelukkiger wordt, maar dat is niet zo. En dat bleek ook wel een beetje voor meneer te gelden. De hoeveelheid kazen was zo groot dat hij niets wist te kiezen. En moest hij nu een bresse-kip kopen, of een paar kwartels? Een parelhoen of een smient? Meneer Wateetons stond er als verlamd naar te kijken.

Na een paar ferme muilperen van de meer ervaren TIJS (“snap out of it, dammit!“) kwam meneer gelukkig weer tot zichzelf en met hernieuwde koopdrift en een gloeiende wang schafte hij volgende etenswaren aan:

• twee bosjes raapstelen
• een bos schorseneren
• een doosje aardbeien om de lente te vieren
• een bak pastinaken
• een kilo Vitellote Noir aardappels
• een geitenkaas
• een droge worst
• buffelmozarella
• een fles biologische olijfolie

En passant voerde we nog een klein n=1 experimentje uit. Zijn kinderen instinctief bang voor krabben en kreeften? Dochter Wateetons had er nog nooit een gezien. We plantten haar voor de bak met kreeften. Het antwoord luidt volmondig: neen. Sterker nog: “Kreeften lief”, mompelde ze toen we haar na tien minuten eindelijk konden verwurmen weer verder te gaan winkelen. Gelukkig zag ze verderop de vader van Bambi. Althans z’n hoofd, aan de muur.

Het is koud in het buitenverblijf van de familie Wateetons.

   

Vorig weekend gaf meneer Wateetons een lezing. Deze mislukte echter jammerlijk omdat hij per ongeluk zijn memorystick aan mevrouw had meegegeven. Gelukkig vond de lezing plaats in Gent en kon het verdriet na afloop verdronken worden in veel bier. Theoretisch dan, want meneer Wateetons houdt niet van bier. In plaats daarvan nam hij een biologisch-dynamisch spelt-broodje en een cappuccino. Ook erg troostend.

‘s Avonds gingen meneer en mevrouw Wateetons uit eten. Keuze zat, maar helaas belandden we in een eethuisje van het type stokbrood met kruidenboter. De Gentse Stoverij die meneer bestelde kwam uit een emmer van de groothandel en de frieten van over de grens. Alleen de mayonaise was zuur. Toch nog wat.

De camera van de telefoon van meneer Wateetons is niet zo goed bestand tegen de lichtomstandigheden in restaurants. Maar dit authentieke ‘ah shit’ moment wilde hij u toch niet onthouden.

Op de werkplek van meneer Wateetons staan drie verschillende koffievolautomaten. Kantoorkoffie, u kent het wel. Alle drie maken ze op verzoek een kopje ‘cappuccino’ en dat drinken wij loonslaven dan braaf. Ook meneer Wateetons trapt erin. Echt een voorkeur heeft hij niet voor een van de apparaten, hij had zelfs nooit echt op het verschil gelet. Tijd voor een testje. We namen drie kopjes cappuccino uit de drie verschillende automaten. Deze beoordeelden we op kwaliteit van de schuimlaag en smaak van de koffie. Een koffie kon in elk van de categorieen een eerste, tweede of derde positie behalen. Voor een proefpersoon was de opzet ‘single blind’, voor de andere twee was hij helemaal niet ‘blind’: zij wisten precies welk merk in welk kopje zat. Maar aangezien we a) geen publicatie in Science voor ogen hadden en b) we geen voorkeur vooraf voor een van automaten hadden vonden we deze proefopzet goed genoeg.

Dit waren de automaten.

En dit was de conclusie:

Smaak: twee van de drie proefpersonen kozen apparaat twee (Nescafé) als beste. Kwalificaties als ‘pittig’ en ‘ik proef een koffiesmaak’ vielen. Eén proefpersoon koos apparaat nummer drie, en apparaat nummer een vond iedereen slap (3x), smakeloos (3x) en bitter (2x).

De schuimlaag: of wat er voor door moet gaan, laten we dat voorop stellen. Alle drie de apparaten gaven een aparte zoetige, plakkerige schuimlaag met een moeilijk te definieren smaakje. ‘Melk’ was het in ieder geval niet. Een soort opgeklopte poedermelk wellicht. Toch waren de juryleden unaniem: wederom kwam de Nescafé (apparaat twee) als winnaar uit de bus. Dit schuim had nog vagelijk iets romigs en bleef wonderbaarlijk lang in stand. Vele malen langer dan de andere schuimlagen die niet van elkaar te onderscheiden waren.

De conclusie: spaar met uw collega’s voor een echt espresso-apparaat, of een nespresso. Als u moet kiezen tussen een DE apparaat en een Nescafé: ga voor de laatste. Of neem ontslag.