Wat eet ons

Hoewel hij zijn verjaardag niet groots vierde (op zijn leeftijd is diepe droefenis de enige gepaste reactie) heeft meneer Wateetons toch een enkel cadeautje gescoord. Zo kreeg hij van zijn geliefde mevrouw een dinertje met film bij The Movies. Van moeder Wateetons ontving hij een ‘centje’ waarmee hij na ampel beraad voor zichzelf een proefabonnement op cultureel gastronomisch magazine Bouillon! aangeschafte. “Nederland’s onvolprezen echte-intellectuelen-culiblad” volgens Nederlands onvolprezen echte-intellectuelen culi-log: Foodlog.nl.

Dat belooft wat. Meneer Wateetons gaat het eens lekker snobistisch in het openbaar zitten lezen.

Bij mijn Turkse groenten provider zag ik ze liggen: Kweeperen. Ik had er eerder al eens een paar aangeschaft, althans dat dacht ik toen. Bij nader inzien bleken het Nashi peren te zijn geweest. Domme meneer Wateetons. Deze keer had ik ontegenzeggelijk de juiste vrucht te pakken. De geur was onbeschrijfelijk lekker. Ze roken naar ouderwetse snoepjes. Ik heb een weekend lang er elke 10 minuten een onder mijn neus gehouden.

Wel waren ze snoeihard en daarom dacht meneer dat ze nog onrijp waren. Wederom: domme meneer Wateetons. Hij weet toch dat geur de belangrijkste indicator van rijpheid is? Pas na een week, toen er plekjes begonnen te verschijnen op de vruchten, sloeg ik Johannes er op na. Kweeperen worden helemaal niet zacht. En je kunt ze niet uit de hand eten. Om te redden wat er te redden viel ben ik subiet kweeperen marmelade gaan maken (grofweg) volgens recept uit de Dikke Van Dam:

Neem hele kweeperen, wrijf die schoon en kook ze in water. Laat ze met schil en al koken tot ze zacht zijn. Wrijf de massa fijn door een zeef. Neem ongeveer zoveel suiker toe als kweeperenmoes. Meng alles door elkaar en zet het op het vuur, voeg citroenschil en kaneel toe. Breng het aan de kook en laat het een beetje inkoken. Laat het vervolgens op kaasdoek uitdruipen.

En weet je wat? Het viel behoorlijk tegen. Wég was de verrukkelijke geur. Wat resteerde was een zoete appelstroopachtige marmelade met een tamelijk generieke smaak en geur: appel, kaneel en citroen. Daar koop ik geen kweeperen voor. Enig idee waar ik de fout ben ingegaan?

De boodschappenrekening van huize Wateetons is vrijwel leeg, voor deze maand althans. Dat wordt creatief koken uit de voorraadkast. Geen probleem natuurlijk, die puilt immer uit. En met de 243 verschillende kruiden in de kruidenla van meneer Wateetons valt altijd wel wat te maken. Zoals bijvoorbeeld een Linzen-kikkererwtensoep met safraan en rozijn.

Recept, voor vier personen.

• Een blik kikkererwten
• een pot linzen (gedroogde linzen kunnen natuurlijk ook, maar meneer Wateetons had haast).
• twee stengels bleekselderij
• een ui
• een paar tenen knoflook
• twee liter bouillon
• een halve zoete aardappel
• een handje rozijnen
• een klein handje pijnboompitten (geroosterd)
• een blik tomaten
• twee wortelen
• anderhalve theelepel geelwortel (kurkuma, koenjit)
• een stukje gember (welja, ter grootte van een walnoot maar weer)
• een paar draadjes safraan
• verse koriander
• een kaneelstokje
• sap van een citroen
• peper en zout naar wens

Sauteer de in stukken gesneden bleekselderij, ui, knoflook en wortel in wat olie. Doe ondertussen alvast de zoete aardappel in de kokende bouillon. Snij de tomaten wat klein. Kieper nu alle ingredienten, behalve de pijnboompitten en koriander in de boullion. Laat nog even 10 minuten pruttelen. Mocht je gedroogde linzen gebruiken, kook deze dan eerst tot ze vrijwel gaar zijn en volg dan het recept.
Serveer met de koriander en pijnboompitten er bovenop.

Gisteren bij de Turk eens Halva (of ‘Helva’) gekocht. Dat had ik nog nooit gegeten. Ik zal u zeggen dat ik iets totaal anders had verwacht. Iets zachts, en nattig. Mijn mes moest zelfs even twee keer denken toen zij de massa doorkliefde. Hard en kruimelig materiaal vond zij op haar weg.

Helemaal onzin bleek mijn gedachte niet te zijn, volgens Wikipedia zijn er tal van soorten Halva, waaronder suikerspin-achtige Pişmaniye en gelei-achtige semolina Halva. Ik trof de Midden-Oosterse variant: de tahina Halva.

Van de verrassing bekomen besloot ik dat eigenlijk niet bijzonder lekker was. U kunt het komen ophalen. Of maak het zelf.

En de andere wijze les voor vandaag is: Je denkt dat je wel genoeg isolatietape hebt gebruikt om je worst op te hangen?
Think again.

De wijze les voor vandaag is: bedenk op welke stand je oven staat, voor je je ovenschotel plaatst.

in de reacties op een post werd het al genoemd, de Franse paradox: in de landen rond de Middellandse Zee leeft men volgens een eigen stijl. Enerzijds is het risico voor hart- en vaatziekten erg groot, omdat het eten veel vet, cholesterol en verzadigde vetzuren bevat. Anderzijds worden hartproblemen bij Fransen en Italianen juist minder geconstateerd.
De oorzaak is dat juist wijn, zo gezond, dit probleem oplost. Deze situatie staat bekend als de Franse Paradox. Chilenen hebben studies verricht naar wijn in combinatie met een Middellandse Zee dieet en vonden een zeer gunstige invloed op de antioxidatie-activiteit. In 2003 werd in een artikel melding gemaakt dat de Franse paradox bestaat omdat de porties in vergelijking met inwoners van de USA en ook Westeuropa eenvoudig kleiner zouden zijn, en dat slechts een kleine invloed van wijn is.

En dan is er nu dus het Sonomadieet, www.sonomadiet.com. Volgens mij heeft die haar dieet gewoon gebaseerd op deze paradox. Want je moet wijn gaan drinken, en je porties afmeten.
Kijk, dat klinkt allemaal stuk gezelliger. Maar ik ben helemaal niet op zoek naar een dieet. Ik wil gewoon pure voeding, maar dan eigenlijk het liefst in een flesje. Nu geeft dit Sonoma dieet wel powervoedsel dat gelukkig geen namen heeft als sonomabar en sonomashake maar bosbessen, paprika, broccoli.
Naja, dus gewoon weer normaal eten, elk pondje…..

Bij partner-in-worst-droog-crime Jurgen is het alvast mislukt. Aan mij dus de zware taak het wel tot een goed einde te brengen. Manmoedig. Fier in de wind. En zonder groene schimmel.

De worst hangt nu drie dagen te drogen in mijn koelkast en er is in ieder geval al een duidelijke verandering zichtbaar. Ten positieve welteverstaan. Ik blijf u op de hoogte houden.

Meneer Wateetons gaf mij, mevrouw Wateetons, de link www.vezeltest.nl. Jaaaa, ik dacht uiteraard een topscore te halen, maar bij de eerste keer invullen kreeg ik oranje licht. Dus nog een keer ingevuld (he, ik ben een vrouw) en dat ging beter, toen kwam ik ruim in het groen. Maar ja, ik kon mijn voeding van een dag er niet goed in kwijt. Ik eet veel vergelijkbare producten als uit de test maar dan met meer vezels: Wasa Knackebrot vezelrijk, Liga Evergreen Crunchy, Fruitshot van AH.
Het is overigens een aardig Unileverproductentestje, mocht je in rood komen, dan ren je natuurlijk naar de super om Bammetjes te kopen en een fles Hero Fruitontbijt…(in mijn Hero fruitontbijt zit helemaal nada aan vezels overigens, zeker andere versie)
Mind you, ik eet ook peentjes en salades en dergelijke. Ik hink op diverse benen: vezelfreak, carbjunkie, meid van deze eeuw (dus kant en klaar producten met toevoegingen) en lang leve oerdieet (zemelen en zaden). Zoiets.

Als je haar niet in de gaten houdt sta je met 28 zakjes mozzarella bij de kassa.

Het No-Knead-bread virus waart als een briesende leeuw door culi-land. Meneer Wateetons, toch meer een volger dan een leider, heeft zich er ook maar eens aan gewaagd. En inderdaad, bijzonder makkelijk en een korst van een centimeter, heerlijk.

Twee kanttekening dan toch: het brood was beide keren wel wat aan de vochtige kant. En het feit dat je, een paar uur voor het eind het deeg toch nog een paar keer moet vouwen schrikt mensen als mevrouw Wateetons af. Dus ik ga binnenkort het Absolutely-100%-No-Knead-bread maar eens proberen: Ingredienten in een pan. Twee slagen er doorheen. Achtien uur wegzetten en hatsikidee, zo in de oven.

Meneer Wateetons begint een beetje te twijfelen over de levensvatbaarheid van het idee om worst te drogen in zijn koelkast. Afgezien van het feit dat de hele koelkast naar worst riekt en de tape al twee keer heeft losgelaten. Nee, erger is dat meneer gisteren nare voedselvergiftiging-esque verschijnselen vertoonde. Een dag na het eten van het deel van de zelfgemaakte worst dat hij niet te drogen hing! Nu moet gezegd dat hij al een paar dagen aan het kwakkelen was en dat dochterlief ook ziek was, enkele dagen eerder. En het heerst natuurlijk. Maar toch, maar toch…

Vandaag gaat het al weer een stuk beter, dank u. Al zit hij veiligheidshalve nog wel een dagje thuis.

Zelf verse worst maken is natuurlijk verschrikkelijk leuk, maar echt interessant wordt het pas als je je worst gaat drogen. Vind ik althans. Wat speuren op de internets maakte me niet zo verschrikkelijk veel wijzer over de te plegen handelingen. Wel verscheen het woord voedselvergiftiging overal prominent in beeld. Mogelijk logt meneer Wateetons over een maandje over de culinaire geneugten van ziekenhuisvoedsel. We zullen zien. Om de kans op botulisme een beetje te beperken werd in ieder geval aangeraden de worst op een koele plek, onder de 7 graden, te hangen. Nu is er in huize Wateetons slechts een locatie die daaraan voldoet. Maar die is niet gemaakt om dingen in te hangen. Dat werd dus knutselen.

Worst ophangen in de koelkast, een recept:

• twee sausijsjes
• een halve meter wol (liefst oranje)
• een metertje isolatietape

Span de wol met isolatietape tussen de twee wanden van de koelkast. Gebruik drie keer zoveel tape als je denkt dat nodig is. Wacht minimaal een maand. Check regelmatig of de tape het niet begeven heeft. Neem een hap van de gedroogde worst en bel 112.

Halverwege januari vergrootten meneer en mevrouw hun ecologische voetstap wat door een weekendje in Madrid door te brengen. Een van de dingen die meneer Wateetons meenam naar huis was een fraai doosje met twee ingeblikte ‘codornices’. Aangezien meneer vandaag aan huis was gekluisterd door ziekte van dochterlief moest hij uit de voorraadkast koken. Het werd perenzuurkool, een mix van gebakken yams en aardappels en, kwartels uit blik.

Het aanblik direct na openen deed me nog eens naar het plaatje kijken, had ik dan tóch die ingemaakte varkensfoetussen uit het schap gepakt? En wat heeft zo’n beest veel botten. Vandaar dat ze niet vliegen.

Nu een kwartiertje peuren had ik 120 gram vlees, 130 gram botten en 130 gram vet en vocht. Geen overdaad, maar het gaat om de superieure smaakbeleving zullen we maar zeggen.
Alhoewel.
“Het smaakt naar kip”, was de reactie van mevrouw Wateetons.