Aangezien er nog altijd schaarte heerst in huize Wateetons maakte Meneer Wateetons gisteren een lekker pizza voor la familia Wateetons. Daar kun je, als je geen pizza-fundamentalist bent, vanalles aan restjes op pleuren. Oven op 300 graden en knallen maar. 

Na vijftien minuten was het klaar. Meneer Wateetons opende de oven en verblind door het verlokkelijk aangezicht van de versgebakken maaltijd greep hij met zijn rechterhand vol in het bakblik. Een sis, een gil, een pluimpje rook. En daarna tien minuten gevloek en stromend water.

De rest van de avond was meneer gehandicapt. En heel erg zielig, dat begrijpt u.

Des avonds bij het naar bed gaan ging hij op zoek naar iets kouds om de pijnlijke hand gedurende de nacht te verkoelen. Hij vond niets beters dan een bak zelfgemaakte erwtensoep uit de vriezer. Van romantiek in het echtelijk bed kwam niet veel meer die avond. Beide echtelieden droomden onrustig over ontwaken in liters ondooide erwtensoep.   

(‘Pizza a la palma della mano bruciata’ betekent overigens ‘ pizza met verbrande handpalm’, althans volgens babelfish. Maar ik vermoed dat la Cucina del Sole daar anders over denkt).