In de Madrileense supermarkt vonden we in januari meel om zelf Churros te maken en de dikke chocolademelk om ze vervolgens in te dopen. De twee pakken gingen in onze koffer, mee naar Amsterdam om daar het Spaanse ontbijtgevoel (vet en zoet) nog eens te herleven. En dat deden we afgelopen zondag. Het viel heel niet tegen, of wel, ‘t is maar hoe je het ziet.

Pluspunten:

• de Churros lukten en smaakten goed
• de chocolademelk erbij was ook erg smakelijk

Minpunten:

• de chocolademelk in kwestie was niet degene die ik in mijn koffer had meegezeuld. Die had meneer Wateetons namelijk flink laten verbranden. Dus de chocolademelk was van eigen hand.
• meneer Wateetons was tijdens het inderhaast maken van een aternatief voor de Spaanse chocolademelk, een beetje uitgeschoten met de maizena. De ontstane pasta was de naam chocolademelk eigenlijk onwaardig
• daarbij kwam dat Churrosdeeg eigenlijk niet te onderscheiden bleek van oliebollendeeg. Dus ook aan dat pak meel hadden we ons niet hoeven te vertillen. 

Kortom, voor Churros hoeft u niet naar Spanje. Zo gaat u te werk als u ze zelf wilt maken. Voor drie of vier personen.

• een half pak oliebollenbeslag
• water
• olie om te frituren
• een knijpzak of iets dergelijks waarmee je slierten deeg kunt vormen (hoe heet zo’n ding ook al weer?)

Voor de chocolademelk

• een deel cacao
• twee delen suiker
• volle melk
• maizena

Maak het oliebollendeeg volgens de instructie, maar zonder appel, rozijnen etc. Gewoon een basic deegje. Laat het circa een kwartier staan. Verhit ondertussen de olie, of de frituurpan. Meng (in een andere pan) de melk, cacao en suiker. Verhit dit al roerend, en voeg als het heet is wat maizena toe. Rustig aan, het duurt even voor het dikker wordt. De consistentie van de chocolademelk moet ergens tussen melk en chocopasta inliggen. Dikker dan je gewend bent in ieder geval.

Doe het Churrosdeeg in een knijpzak en knijp rustig een mooie vorm in de hete olie. Paar minuten frituren, omdraaien en nogmaals een paar minuten. Serveer de Churros op een bord en laat mensen zelf stukken afbreken en die in de chocolademelk dopen. Ga daarna op de weegschaal staan en begin een strikt lijndieet.

(lees hier eventueel de worstavonturen tot op heden)

Gisteren voelde ik, tijdens het opwarmen van de erwtensoep, plots de enorme aandrang mijn worst te gaan proeven. Binnen 5 seconden lag hij op een plank, werd het mes aangezet en gleed deze vervolgens soepel door het koude vlees.

Ik zal u zeggen: het viel niet tegen. De worst was mooi egaal gedroogd, waarbij alleen de kern nog licht vochtig was. De doorsnede had een mooie dieprode kleur. Geen spoor van schimmel of verrotting. Ook de salie (die er toch vers doorheen was gemengd) zag er goed uit. De geur was fraai, het rook een beetje naar, tja, droge worst. Pittig en krachtig.

En toen was het moment daar om mijn eerste plakje ook daadwerkelijk te proeven. Wederom: dat viel niet tegen. Sterker nog, het was heel smakelijk! Goed van consistentie, al had er misschien wat meer vet in kunnen zitten. Tamelijk pittig (we waren wat uitgeschoten met de peper, dat was bekend) en opvallend genoeg: niet te zout. En dat terwijl de worst toen deze nog vers was wel veel te zout was. De smaak van de salie was ook goed bewaard gebleven. Zelfs mevrouw Wateetons, die al weken met afschuw de potentiele ziekteverwekker in de koelkast aanschouwde, moest toegeven dat de smaak uitstekend was.

Achteraf beschouwd, nu meneer Wateetons de volgende dag in goede gezondheid op zijn werk zit, was het misschien toch niet zo’n slimme zet om juist nu deze worst te gaan proberen. Aankomende dinsdag moet hij een promovendus terzijde staan gedurende een moeilijk uur van zijn leven. Diegene zal weinig gebaat bij een paranimf die een emmer mee neemt op het podium.  

Hoera!

Ik mag graag lekker dramatische koppen schrijven bij volslagen onbelangrijke postjes. Maar dat terzijde. Zoals de foto laat zien ben ik inmiddels de gelukkige bezitter van een klosje rolladetouw. Met dank aan Tijs die me zijn laatste meters gunde, maar ook aan Jurgen, die zich daar ook toe bereid verklaarde en Ash die mij op het spoor van een touwleverancier zette. Maar ja, datgene waarvoor ik het touw wilde gebruiken, het met salie en pecorino gevulde varkensrolletje, heb ik gisteren al gemaakt, touwloos. Misschien dat ik het touw voorlopig eerst maar gebruik voor een spannende avond met mevrouw Wateetons. Wat zou Martha Stewart daar van vinden?

Wateetons.com is door kookjegek.nl tot culiblog van het jaar (of maand of dag of moment) uitgekozen. Wat is het leuk als andere mensen aardige dingen over je schrijven.

Mijn klaagzang van een post geleden heeft gelukkig a) geleid tot twee touwtips en b) niet geleid tot het mislukken van het gerecht waarvoor ik touw nodig had. Ik heb gewoon twee satéprikkers gebruikt. Werkt ook, al zal het Martha Stewart minder welgevallig zijn.

Meneer Wateetons had zin in pasta. Dat eet hij maar weinig. Snelle koolhydraten enzo, u weet wel. Maar af en toe moet het kunnen. En hij had trek in salie, dat heb je ook zo wel eens. Het werden dus salie-pecorino varkensrolletjes, met pasta met een eenvoudige saliebotersaus.

‘t is allemaal heel simpel:

Pasta:

Al dente koken in water met veel zout. Afgieten zonder af te spoelen.

De varkensrolletjes:

Neem een plak varkensvlees, schnitzel (ongepaneerd natuurlijk), hamlappen of iets dergelijks. Leg het tussen twee lapjes keukenfolie en rammen maar. Met de deegroller bijvoorbeeld. U kunt ook kalfsvlees gebruiken, kalf met salie, trés traditioneel. Op het platgeslagen vlees legt u wat blaadjes salie, en wat pecorino. Peper erbij, en easy on the salt. U rolt het geheel mooi op en als u in bezit bent van touw dan knoopt u dit er kunstig omheen. Bent u, zoals die sneue meneer Wateetons, verstoken van wit-rood draad ondanks dat u daar uren voor door de regen heeft gefietst, dan gebruikt u satéprikkers. Dit rolletje bakt u in wat boter.

De salieboter:

U neemt een klontje boter en wat olijfolie. Dit smelt u in een pannetje. U voegt wat salieblad toe. Even verwarmen maar niet bruin laten worden.

Potverdikkie anderhalf uur gezocht naar touw. In de regen. De HEMA, V&D, Studio Bazar, Xenos en de Blokker konden me niet helpen. Aangezien het om rolladetouw ging ben ik maar niet langs de voor de hand liggende touwverschaffers als de Gamma gegaan. Toen ik doorweekt raakte heb ik het maar opgegeven.

Vroeger kwam ik nog wel eens in Canada. Daar at ik dan veel pizza. Ik deed er ook wel andere dingen, maar toch vooral pizza eten. Bij een pizzaketen aldaar kon je een bakje ‘dip’ bestellen bij je pizza. Voor de ‘crust’. En voor het geval je de pizza zelf niet vet genoeg vond. Een geweldig idee vond ik toen. Ik woog dan ook bijna 10 kilo meer dan nu.

Daar dacht ik gisteren weer aan toen ik me aan de zelfgemaakte pizza zette. Toegegeven, ik dacht voornamelijk aan de brandblaar op mijn hand, maar ook een beetje aan een ‘dip’ voor de ‘crust’. Mijn pizza had namelijk nogal veel crust. Maar in plaats van een ranzige knoflooksaus kun je daar natuurlijk veel beter iets anders voor gebruiken. Gewoon wat goede olijfolie bijvoorbeeld. Of wat boter met zout. Of een prettige kaassoort.

Maar gisteren had ik zin in humus. Niet dat dat past bij pizza, maar het beleg ervan was al een dusdanig ratjetoe dat een Midden-oosters kikkererwtengerecht er ook nog wel bij kon.

Een recept:

• 1 blik kikkererwten
• 2 geperste tenen knoflook
• 2 eetlepels citroensap
• 4 eetlepels tahina (sesampasta, te koop bij de turk)
• 2 eetlepels olijfolie
• 2 theelepels gemalen komijn
• zout
• vers gemalen zwarte peper
• snufje paprikapoeder

Laat de kikkererwten uitlekken en bewaar het vocht. Doe ze in een blender en maal ze met 1 a 2 eetlepels van hun vocht tot een gladde puree. Voeg de knoflook, citroensap en tahina toe en maal tot de massa weer glad is. Giet geleidelijk de olijfolie erbij. Voeg komijn en peper toe en maal kort. Een plasje olijfolie erop met wat paprikapoeder maakt het af. Overigens: de geheime tip van meneer Wateetons om uw humus extra smeuïg te krijgen: blender er 25 gram koude boter doorheen.

  

Aangezien er nog altijd schaarte heerst in huize Wateetons maakte Meneer Wateetons gisteren een lekker pizza voor la familia Wateetons. Daar kun je, als je geen pizza-fundamentalist bent, vanalles aan restjes op pleuren. Oven op 300 graden en knallen maar. 

Na vijftien minuten was het klaar. Meneer Wateetons opende de oven en verblind door het verlokkelijk aangezicht van de versgebakken maaltijd greep hij met zijn rechterhand vol in het bakblik. Een sis, een gil, een pluimpje rook. En daarna tien minuten gevloek en stromend water.

De rest van de avond was meneer gehandicapt. En heel erg zielig, dat begrijpt u.

Des avonds bij het naar bed gaan ging hij op zoek naar iets kouds om de pijnlijke hand gedurende de nacht te verkoelen. Hij vond niets beters dan een bak zelfgemaakte erwtensoep uit de vriezer. Van romantiek in het echtelijk bed kwam niet veel meer die avond. Beide echtelieden droomden onrustig over ontwaken in liters ondooide erwtensoep.   

(‘Pizza a la palma della mano bruciata’ betekent overigens ‘ pizza met verbrande handpalm’, althans volgens babelfish. Maar ik vermoed dat la Cucina del Sole daar anders over denkt). 

Het wordt onderhand tijd om dit log te hernoemen tot ‘worstlog’ geloof ik. We zijn 12 dagen onderweg. Het ziet er nog goed uit. De onderkant van een van de worsten is nog wel wat vochtiger dan de rest.

Een van de zelfgemaakte worsten van meneer Wateetons hangt al enige tijd te drogen in de koelkast. Daarop kwam veel commentaar: is het er niet veel te vochtig? Moet je hem niet gewoon in een droge ruimte op kamertemperatuur hangen? Nu dan: worst(je) nummer twee hangt sinds vanochtend in de keuken. Aan een oranje draadje wol natuurlijk. Daar blijft hij twee dagen hangen waarna hij naar de berging verhuist. De worstsoort is overigens anders dan de koelkastworst, hij bestaat uit lamsvlees in plaats van varken en bevat meer kruiden en minder vet. Snoeiharde wetenschap is het dus niet.

De zelfgemaakte merguez worst van meneer Wateetons barstte in de pan. En ik zal u vertellen: dat deze de meeste van zijn voorgangers ook. Terwijl de gewone (eveneens zelfgemaakte) verse worst geen enkel probleem vertoonde. Hoe valt dit te verklaren? Aan de mate van vulling ligt het niet denk ik, beide waren ongeveer even ‘dik’ gevuld. De kruiden?

Nog immer boodschappenbudgetloos strompelt de familie Wateetons door de donkere dagen. Holle ogen, ingevallen wangen, tandeloos sabbelend op een korst brood. In arre moede schraapte meneer Wateetons de volgende pompoen-vis soep bijeen.

Voor circa 4 uitgehongerde personen

• circa 750 gram pompoen
• een blik gepelde tomaten
• twee liter bouillon (deels vis, deels kip is lekker)
• een ui
• drie tenen knoflook
• twee wortelen
• flink wat paprikapoeder, mag eventueel heet.
• twee ontvelde rode paprika’s
• peterselie
• een blikje mejillones (of twee)
• circa 500 gram vis naar keuze, zonder graten
• peper en zout naar smaak

Schil de pompoen en snij deze in stukken, kook de stukken in de bouillon. Ik ken overigens iemand die pompoen gewoon een beetje wast en hupsa, ongeschild in het water gooit. De staafmixer doet niet moeilijk. Ikzelf had het idee toch een bijsmaakje te proeven. Maar terzake. Terwijl de bouillon kookt fruit je de ui en knoflook in wat olie. U weet: eerst ui, dan pas de knoflook. Niet tegelijk, knoflook verbrandt snel. Als de pompoen zacht is pureert u deze met de staafmixer, maarrrrrr… u kent de voorkeur van meneer Wateetons: pureer niet helemaal glad, er mogen stukken over blijven. Snij de wortel, tomaat, vis en ontvelde paprika in stukken. Doe eerst de wortel in de soep en als deze een beetje gaar is ook de ui en knoflook, tomaat, vis en paprika. Maak uw blikje mejillones open en kieper de inhoud in de soep. Nu kan het zijn dat u dat niet in de voorraadkast heeft staan. Bedenk dat deze soep bestaat uit unieke kastplankschraapsels uit casa Wateetons. Maar geen nood: gebruik andere zeevruchten. Zie maar. Voeg tenslotte ook de paprikapoeder en peterselie toe. Zachtjes koken anders valt de vis uiteen.

Als de vis gaar is proeft u, voegt u naar wens peper en zout toe en serveert u de soep aan uw bloedjes van kinderen die weer voor een dag van de hongerdood gered zijn. 

Meneer Wateetons ontdekte dat je als je je titel van je stukje wijzigt, nadat je hem hebt gepost deze dan twee maal in het nieuwsoverzicht Foodrank verschijnt. Het leek hem vervolgens een leuk grapje om het gehele nieuwsoverzicht te vullen met daaraan refererende teksten.

Hij had er echter niet op gerekend dat het nieuwsoverzicht van Foodrank niet elke paar minuten wordt bijgewerkt. De ware verversingssnelheid heeft hij niet weten te achterhalen, de ene keer vijf minuten, de andere keer anderhalf uur. Bovendien gebeurden er gekke dingen met de volgorde. Kortom, zijn grapje kostte uiteindelijk veel tijd en sloeg niet bepaald in als een bom.

Volgende keer beter. En nu weer bloedserieus over eten praten.