Wat eet ons

Dochter Wateetons is moeilijk, lees, niet over te halen om iets nieuws te proberen dat gezond is. For some reason stopt ze zonder problemen een borrelnootje in haar mond, terwijl ze zo’n ding nog nooit gegeten heeft. Maar als het groente is.. no way. Dus maakte ik gepureerde worteltjes met sour cream en een beetje suiker tot een mooi oranje smeerseltje. Op een taco chip en aanbieden, maar helaas: “voor mama!” En het was echt zooo neutraal van smaak.
Het lukte wel toen ik een beschuitje ermee besmeerde en er vruchtenhagel overheen strooide, het hele beschuitje ging erin.
Tja, is dit de manier om een worteltje naar binnen te schuiven?

Meneer Wateetons trotseert drie dagen per week de file. Hij wordt in deze zware taak bijgestaan door een aantal interessante podcasts, waaronder die van het wetenschapsprogramma Hoe?Zo!. Af en toe handelt dit programma ook over voedsel en afgelopen maandag ging de uitzending over een nieuw product van Friesche Vlag waar we allemaal jaren op hebben gewacht: Slaaplekkermelk. Luister of download de podcast hier. De eerdere afleveringen zijn ook niet onaardig, trouwens.

Vergeten te kijken wat het goedkoopste product was in de Spaanse supermarkt!

Meneer Wateetons mag, zoals u ongetwijfeld ook, graag door buitenlandse supermarkten struinen. Rare blikjes en onleesbaar ingredientenlijsten, heerlijk. In het verleden werd er dan ook meestal flink ingeslagen. Zo heb ik eens een complete varkenspoot uit Spanje meegenomen. De hoef stak gewoon uit de tas, maar de douane gaf geen kik. Dat ziet er tof uit in je keuken, geloof me. Verder werden alle hoekjes van de tassen gevuld met koffiebonen, blikjes en droge worsten. Die dan niet zelden maanden op een plank niets lagen te doen omdat de Spaanse avondzon behoorlijk bij bleek te dragen aan de aanlokkelijkheid van een blikje ‘mejiones’. Meneer Wateetons doet het tegenwoordig dus wat rustiger aan.

De volgende zaken kon ik toch niet laten liggen: een blikje met twee ‘codornices’. Al was het maar omdat ik geen idee heb wat het zijn, kwartels? En wat een prachtig doosje. En, na in drie dagen heftig Churros verslaafd te zijn geraakt, konden meneer en mevrouw Wateetons het pak Churrosmeel met de bijbehorende ultradikke chocolademelk ook niet weerstaan. Ze ontbijten aankomend weekend maar weer eens binnenshuis.

Makrelen, bedankt. Het was gezellig. Maar na twintig makreel georienteerde maaltijden kan ik jullie niet meer zien. Nog een laatste afscheidsrecept.

Recept - Makreel met bacon en tijm

Bestrooi de verse makreel met verse peper en tijm. Gebruik geen zout. Neem een plakje bacon, spek of een vette hamsoort per makreelfilet. Omwikkel de filet met het plakje bacon, en leg het pakketje met de vouw/huid zijde naar beneden op een bakblik. Maak je geen zorgen over de graatjes, die smelten. Strooi er voor het oog nog wat tijm en olijfolie over. Zet de makreelfilets in een voorverwarmde oven van ca. 200 graden gedurende een minuutje of tien.

Wateetons.com is tot de top 10 van Foodrank toegetreden.

Koken.blogo, here we come!

Afgelopen weekend bevonden meneer en mevrouw Wateetons zich in het hart van Spanje. Een zo-maar-verrassing van meneer voor mevrouw. Het weer was fantastisch, de stad uiterst aangenaam en het eten, vanzelfsprekend, geweldig. Eigenlijk waren de meeste activiteiten noodzakelijke vulling van de leegten tussen ontbijt, lunch en diner.

Dus genoten we van Churros van Maestro Churreros, de heerlijke hammen van El Muséo del Jamón en de meest fantastische vegetarische maaltijd ooit bij Yerbabuena (ga daar naar toe!). Dit alles uiteraard vergezeld van veel wijn en heel veel ‘café solos’.

(maar meneer Wateetons vreest uiteraard met grote vreze voor de weegschaal morgenochtend)

Nou, dat was het dan. Het culi-hoogtepunt van 2007 in huize Wateetons ligt achter ons. It’s all downhill from here. Na een aantal afleveringen Voedsel uit de Vriezer heeft het langverwachte dan eindelijk plaatgehad.

De vriezer is ontdooid. Stop maar met mailen.

De laatste makrelen (een stuk of 20) en één zielig tartaartje waren alles wat resteerde. Als iemand trek heeft in makreel mag hij of zij vanavond in huize Wateetons een hapje komen mee-eten want dat krijgt meneer Wateetons niet in z’n eentje op. Vanavond gaat hij, met behulp van veel spek, de vishatende mevrouw Wateetons proberen te overtuigen van de smakelijkheidheid van de makreel. Duim voor hem. En verder is hij maar het marineren geslagen. In ketjap manis, korianderzaad, komijn, tamarinde, laos, sambal en koenjit. Zo kunnen ze nog een paar dagen langer mee.

Het ontdooifestijn leverde overigens nog een fraai “ah, shit” moment op. Na de stekker van de vriezer weer in het diep verborgen stopcontact te hebben gestoken stond meneer Wateetons op vanuit zijn liggende positie om de emmer met vrieswater om te stoten. Tien liter smeltvocht over de vloerbedekking. Hij ging te snel aan de slag met handdoeken om aan een kodak-picture-moment te denken.

Sorry.

Meneer Wateetons maakt grootse vorderingen met zijn no-carbs dieet. Inmiddels 71,5 kg (dus een pond erbij!) maar met eenzelfde middelomvang. Dus een verpletterende 0,2% minder vet. En dat gemeten met een analoge weegschaal van de Blokker en meetlint uit de naaidoos van mevrouw Wateetons.

Vandaag ontbeten we bij de onvolprezen Bakkerswinkel. Mooi brood en lekkere jam. Meer heeft een mens niet nodig. Het past natuurlijk helemaal niet in het koolhydraatloze dieet van meneer Wateetons (die nog steeds op 13,5% zit, thank you very much). Maar als Mevrouw Gerritsen een dag per week mag zondigen dan mag ik het ook, potverdikkie. 

Meneer Wateetons kan zich nauwelijks een groter genot voorstellen dat te ontbijten (en te lunchen en te dineren) met zuurkool. Mevrouw Wateetons daarentegen kan zich geen groter gruwel voorstellen… enfin. Ze is trouwens niet de enige. Toch probeert meneer Wateetons haar af en toe over te halen, bijvoorbeeld door érg lekkere zuurkool te maken. Zoals vandaag bijvoorbeeld, met dit Elzasser recept, met een Normandische touch door het gebruik van cider in plaats van Riesling.

Read the rest of this entry �

De vriezer is nog immer niet leeg. Maar vrees niet, we maken vorderingen, getuige bovenstaande foto. Er lagen nog wat tartaartjes in op de bodem van een la, twee van de C1000 en twee van de Albert Heijn. Het verschil in kleur is frappant. U mag raden welke tartaar van welke keten kwam. Het leek me in ieder geval veilig beide varianten maar goed door te bakken. Mijn nieuwverworven Culinaria Griekenland bracht me het volgende recept.

Sutzukakia (gehaktrolletjes in tomatensaus)

• 400 gram tartaar, van dubieuze kwaliteit. Hebt u dat niet in huis gebruik dan gehakt van dubieuze kwaliteit. Sterker nog, door het hogere vetpercentage is dat eigenlijk veel geschikter. 
• een sneetje brood, geweekt in melk en weer uitgeknepen
• twee tenen knoflook
• lekker veel gemalen komijn, het recept spreekt over een halve theelepel maar dat is natuurlijk waanzin. Ik zou het minimaal verviervoudigen.
• bloem om in te rollen
• 500 gram tomaten, uit blik (u weet: geen enkele Holländische Wasserbombe kan op tegen die geweldige en goedkope tomaten uit blik)
• Zout en verse zwarte peper
• een eitje kan geen kwaad

Kneed de dubieuze tartaar met zout, peper, brood, komijn, ei en knoflook tot rolletjes van een centimeter of twee in diameter. Een leuk experiment had trouwens kunnen zijn om de twee typen tartaar te verdelen over meneer en mevrouw Wateetons. En dan kijken wie de nacht het best door komt. Daar denk je altijd te laat aan. Wentel de rolletjes door de bloem en bak ze. Haal ze uit de pan, en laat de tomaten een beetje inkoken tot een fijn, maar grof sausje. Niet pureren. Beetje opleuken met peper en zout en eventueel een restje wijn. Serveer de ’sutzikaki’ met de tomatensaus er overheen.

Ik serveerde dhet met een hopeloos mislukte gegrilde avocado. Het warm serveren van avocado is hier niet zo gebruikelijk. Ik had er ook nog nooit van gehoord. Het zal ongetwijfeld best lekker zijn maar wij troffen een verschrikkelijk smakeloze vrucht. Bovendien was het een beetje een sneu recept. Trouwens, van elk recept waarin gesmolten mozarella voorkomt dient men zich verre te houden. Dat had ik moeten bedenken. 

Mijn ingemaake citroenen zijn beschimmeld. Ik ga Ikea sue-en voor het maken van onvoldoende goed sluitende weckpotten!