Wat eet ons

Door elke ochtend ook mijn ei klaar te maken met venkel waren we al ruim voor het eind van Venkel Veekend aan het einde van onze Venkel Voorraad gekomen. Dus snel even langs de Venkel gigant gereden.

Er lag al enige tijd een scharrelkipje dood te zijn in onze vriezer, tijd om daar wat leuks mee te doen. De vorige keer dat ik deze had klaargemaakt in de oven wat hij er nogal droog uit gekomen. Geinspireerd door het weekrecept van Tijs besloot ik hem deze keer superlang te garen, maar dan op een lage temperatuur. Een half uurtje op 220 graden en vervolgens de hele dag op 100 graden. De kip was gevuld met, daar komt ie: venkel. En ik had er een halve citroen en wat spekblokjes bijgedaan. Met wat peper en zout natuurlijk. Ik had de inhoud van zo’n kip trouwens schromelijk overschat, ik kreeg er net een halve knol ingepropt. Was ik daarvoor helemaal naar de Venkel Gigant gereden?

Zes uur na het vullen mocht kip de oven weer uit. Hij rook lekker en zag er goed uit. Aangezien mevrouw Wateenons niet echt van kluiven houdt had ik de kip geheel ontbeend en met de in de kip gegaarde venkel en spek, en het restant venkel op een bergje van botersla opgediend.

Haar reactie: “een beetje droog eigenlijk”.

Thuisgekomen bleek vrouwlief zich in het geheel niets aangetrokken te hebben van Venkel Veekend. Op de zo fijn alliterende Vrijdag notabene. Dat ik haar nog niet ingelicht had over het thema had er misschien mee te maken. De inspiratie was niet optimaal gebleken dus ons diner bestond uit een onduidelijke soep uit blik die bovendien nog onduidelijker werd gemaakt door er diepvries ‘oosterse groenten’ doorheen te mengen. Rookworst met bamboespruiten. Zoiets. Gelukkig had ik ’s ochtends wat venkel door mijn gebakken ei gedaan. ’s Avonds kreeg ik opeens de geest en maakte een perentaart. Met peren zachtjes gekookt in Martini Rosso en suiker. Het ingedikte vocht werd later met wat room als saus over de taartpunten gegoten. Experimentje, maar heel niet gek. We hebben de taart echter vrijwel in z’n geheel weggegooid. ‘t Is leuk om te maken, maar in onze lichamen is geen plek voor zoveel boter en suiker. Zelfs niet als het deeg met 9-granenmeel was gemaakt. (Ik typte overigens eerst 9-granenmail. Trés 2007.)

Mensen, u heeft er lang op moeten wachten. Maar het was het waard, Venkel Veekend is eindelijk daar! Toegegeven, ik werd hierin lichtelijk geinspireerd door het nieuwe reclameblaadje van La Place, Le Magazine. Dat trouwens voor die ene euro ongeveer duizend keer leuker is dan dan het eveneens nieuwe, maar vijf keer zo dure, Delicious. Wat een mutserig tijdschrift is dat. En let ook vooral op de site van de Le Magazine, die desgewenst elk willekeurig deel van de pagina voor je wil vergroten. Handig. Maar terzake, Venkel Veekend. Dit weekend, te beginnen bij vandaag, want op vrijdag werken is meer iets van de vorige eeuw, eten wij alleen gerechten met venkel. Waarom? Venkel is lekker, en jezelf dwingen een ingredient herhaaldelijk te gebruiken leert je het ingredient te doorgronden, en stimuleert je creativiteit. Daar.

Wat aten wij op dag 1?

Een venkelsalade met met amandelen en geitenkaas.

Zo ging ik te werk: Een paar teentjes knoflook en met wat gehakte amandelen in wat olijfolie bakken. Niet te lang, niet te hoog vuur, knoflook verbrandt snel en is dan behoorlijk vies. Zonde van je amandelen ook, probeer die er maar eens tussenuit te pulken. Die gebakken knoflook en amandelen in de blender, paar lekkere tomaatjes erbij, nog wat olijfolie en wat citroensap en honing. Blenderen, voila: le dressing. Het recept van Le Magazine gebruikt rucola als basis van de salade en Roquefort. Laat dat nu net de enige kaas zijn waar ik aboluut niet van houd. En Tjarda is niet zo’n fan van grote hoeveelheden rucola. Dus wij gebruikten veldsla en geitenkaas. De venkel in mooie dunne plakjes snijden. De onderkant heeft een dik massief stuk in het midden. Kun je prima gebruiken natuurlijk, maar juist de ringachtige structuur doet het mooi in een salade dus ik kieper dat onderste deel eruit. Leuk als smaakmaker voor een soep ofzo. En dan het opmaken, ik zal u zeggen, daar ben ik geen held in. De foto is mijn getuige. Een beetje husselen loopt altijd op een smeerboel uit. Hopelijk doet u het beter, de smaak was er bij ons echter niet minder om. Ik serveerde er een fijn gegrild hammetje bij.

Sinterklaas achter de rug. Dit stond er qua culinair-technisch-gebeuren op mijn verlanglijstje:

Harold McGee - Over eten en koken
Culinaria Frankrijk/Spanje/Griekenland
Jeffrey Steingarten - De man die alles at
Iets uit de River Cottage serie van Hugh Fearnley-Wittingstall
Iets van Heston Blumenthal
Haring en zijn maatjes - Klootwijk en De Boer
De keuken van De Cocq - Wouter Klootwijk
Een onbijtbon voor bijvoorbeeld De bakkerswinkel
Waterkoker
Thee-ei
Verschillende soorten thee
Glazen Theepot
Delta 10% gecarameliseerde koffiebonen uit Portugal
Turkse theekopjes

En dit leverde deze overvloedige lijst me op:

Een stuk marsepein
Een boek over het inmaken van groente en vruchten
Brandnetelthee
Een kookboekje met ’snelle en gezonde’ recepten

Wat wil Sinterklaas mij vertellen?

Ze stonden al een weekje in de vensterbank te rijpen, mijn ingemaakte Marokkaanse citroenen. In een Ikea-weckpot, die pas goed afsluit als je twee rubber ringen gebruikt, zodat je altijd een tweede pot, alleen voor de ring, moet kopen. Maar vlak voor het verjaardagsfeestje van vriendin J. bedacht ik me dat dit eigenlijk een veel leuker cadeautje was dan de tapasschaaltjes en -receptenboekje die al ingepakt op tafel klaar lagen. Ze leek er blij mee. Al keek ze een beetje zorgelijk toen ze vroeg wat ze er precies mee kon

Read the rest of this entry �