Vrouw en kind zijn op vakantie. Meneer Wateetons heeft enkele dagen het rijk alleen. En waar veel meneren zich dan tot pizza’s of gebakken eitjes beperken gaat meneer Wateetons eens fijn extra uitgebreid koken. Makreel bijvoorbeeld. Om twee redenen: mevrouw Wateetons houdt niet zo van vis (over dochterlief spreken we maar helemaal niet) en er liggen er nogal wat in de vriezer, die zoals u weet, leeg moet. Dus: een recept voor makreel in cider. Voor 1 persoon.
(lees verder…)
Volgens mij heb ik allergoedkoopste product in de supermarkt gevonden.
€0,07.
Zeven cent!
Paneermeel, bij de Plusmarkt. En je krijgt er nog een fijn minimalistisch vormgegeven verpakking bij ook.
De hartjes van meneer en mevrouw Wateetons gaan over het algemeen niet erg hard kloppen van de kerstdagen. Dus geen kerstdiner in huize Wateetons, al wordt meneer wel geacht een voor- en nagerechtje te leveren elders. Vooruit dan maar.
Meneer Wateetons besloot een fijne grove paté te maken, een typisch restjes gerecht en daarmee een mooie bewuste tegenhanger van de kerstoverdaad. Al moet ik bekennen dat ik me dat nu pas bedenk, nu ik dit schrijf en de paté allang in de koelkast staat. Het past ook in de culinaire traditie van Meneer Wateetons: hij houdt van het bereiden van basic gerechten, die anderen gewoon in de supermarkt kopen: kaas, yoghurt, bier, cider, ijs en… paté.
Het recept. (lees verder…)
Een fijn nagerecht met een volwassen smaak om indruk te maken op uw tafelgenoten. Als u er dan ook nog bij zegt dat de Perzen het ijs hebben uitgevonden zal verregaande respect uw deel zijn. En het is ook nog heel simpel, maar laat u dat vooral weg.
Het recept. (lees verder…)
Een bezoekje aan de Kringloopwinkel bracht meneer Wateetons in het bezit van drie nieuwe culinaire werkjes,
Daar ga ik dit weekend eens even fijn in lezen.
Mevrouw Wateetons vond een receptenboek gebaseerd op het ‘een leven lang fit’ dieet. Diezelfde mevrouw vond ook een aardige kerstbonus op haar bankrekening, waarna ze meneer Wateetons op een exemplaar uit de heerlijke lijvige Culinaria boekenreeks tracteerde. Naast de Italie, Amerika, Europese specialiteiten en Caribian edities ben ik nu ook de gelukkige bezitter van Culinaria Griekenland. De boekenplank heeft het er maar moeilijk mee.
Twee zomers geleden besloot ik na een weekendje bomen zagen de restanten hout voor culinaire doeleinden aan te wenden: het roken van vis. Klein detail: ik had geen rookoven. Maar niet getreurd, een bezoek aan de Xenos bracht mij in heb bezit van een foeilijke plaatstalen sierpilaar die ik na een middag knutselen tot rookoven wist om te bouwen. Het bleek wel een tamelijk arbeidsintensief apparaat te zijn, de eerste makreel ging volledig in vlammen op en de hitte van het vuur zorgde er bovendien voor dat de soldeer, waarmee de onderdelen van de Xenos sierpilaar blijkbaar aan elkaar bevestigd waren, smolt. Nu stort het apparaat met een zucht wind al in elkaar. Maar, als je de tijd hebt om er zes uur naast te zitten kun je er heerlijke vis of vlees in roken. Maar toen ik onlangs deze aanbieding zag, besloot ik dat ik mijn huisvlijt misschien toch maar lichtelijk moest gaan professionaliseren. Zeker gezien het feit dat ik nog wat moet met die twintig makrelen die zich in mijn vriezer liggen te vervelen. Dus, met gepaste trots presenteer ik u mijn nieuwe speeltje. Dit weekend hoort u de eerste bevindingen.
Dat mevrouw Wateetons alleen maar dieet, dat klopt niet helemaal. Ik ben gewoon erg bezig met gezonde voeding. Nu ben ik ook een carb-junkie, dus de goede wil wordt vaak ondergesneeuwd door de zwakke geest.
Wat ontbijt een vezelfreak?
Biogarde met frambozen (bessen zijn beter dan fruit) met zemelen en lijnzaad en wat zoetstof, nog lekker ook.
Wat luncht een vezelfreak?
Salade van komkommer met tomaat, pompoenpitten en wat mozzarella of ei voor de vulling. Voor de gezonde variatie probeerde ik bietjes maar de geur gaf teveel een associatie met bejaardentehuiswarmeprakjes. Helaas.
En wat eet een vezelfreak als er een kerststol op haar bureau ligt? …..ze verandert weer in de carb-junk. Jammie!!!
Zoals aangekondigd, de vriezer moet leeg. En om het nuttige met het nuttige te verenigen maken we van de gelegenheid gebruik om hem ook maar eens helemaal leeg te eten. Wie weet wat we tegen komen. Er ligt in ieder geval nog een fikse hoeveelheid makreel in, eigenhandig uit de Noordzee gevist enkele maanden geleden. Dat wordt ‘creatief met makreel’ de komende weken. En er lag een hammetje, die de spits mocht afbijten.
Het volgende recept zorgde voor mijn opdoemende relatiecrisis, die dankzij de aangereikte crisismanagement tips van een lezer, gelukkig in de kiem gesmoord is.
Men neme een hammetje (ca. 400 gram). Men klutse een eitje. Verwarm de oven ondertussen voor op 220 graden. Snij de ham open, maar niet helemaal door en vul hem met zongedroogde tomaten en walnoten. Gebruik in hemelsnaam geen venkel. Vergeet de zwarte peper uit de molen niet. Van zwarte peper heb je nooit genoeg. De meeste hammen zijn voorgezouten. Maak de ham weer dicht, bij gebrek aan beter voldeden cocktailprikkers bij mij uitstekend. Maak een paneerlaagje van wat droog brood (of gewoon paneermeel), oregano, peper en zeer fijn gehakte walnoten. Ook leuk is om er Parmazaanse kaas doorheen te raspen. Verse uiteraard. Ik was het zelf vergeten. Rol de ham door het geklutste eitje en vervolgens door de paneer. Herhaal. Hatsikidee, in de oven. Een kwartiertje op 220 graden ien vervolgens 10 minuten per 100 gram op 90 graden. Serveer met wat u goeddunkt, maar ik had een eenvoudige salade van komkommer, tomaat, olijfolie, oregano en geschaafde Parmazaan.
Vanavond sprak mevrouw Wateetons toen ik het vlees aansneed: “kan het zijn dat je meer je best doet voor het log dan voor mij?”
De wijze les voor deze maandag: limekleurige plastic bakjes kunnen niet tegen de oven.
Sinds enkele weken gaan wij elke zondag ergens ontbijten. Een stukje qualitytime ten bate van het verdiepingsgebeuren zeg maar. Vanochtends zaten we om 9:30 bij Mediterrane, onlangs verkozen tot de beste croissantbakker van Amsterdam door het Parool. Dat wilden we wel eens meemaken. Bij binnenkomst waren er zowaar nog enkele tafeltjes vrij. Welgeteld kunnen er misschien vijftien mensen zitten. ‘t Is eigenlijk een bakker met een paar formica tafeltjes tegen de muur geschoven. Eerlijk gezegd zou ik er niet binnen gestapt zijn als het me niet was aangeraden.
We bestelden, welnu, croissants (ze hadden niets met venkel). En nog een pain au chocolat, een soort amandelbroodje met pijnboompitten en twee petitfour-achtige lekkernijen met met rozenwater geparfumeerde marsepijn vulling. Nu heb ik niet alle croissants van Amsterdam al achter de kiezen, maar ik wil graag geloven dat deze tot de top behoren. Aiai, dat was goed eten. En voor 8,30 waren we klaar, inclusief koffie, thee en chocomel voor dochter Wateetons.
Ik zeg u, daar moet u zijn.
Met een venkelsoepje kwam Venkel Veekend ten einde. En nu een jaar dat gedrocht niet meer eten! Een weekend van vier dagen is misschien ook wel wat lang.
Nu ik onlangs uit de Hoezo-radio podcast had begrepen dat een gemiddeld gezin 250 kilo etenswaren weggooit per jaar besloot ik het maximale uit mijn dode kipje te halen. In de pan met dat karkas. Na een middagje trekken had ik er een lekker bouillonnetje uit gefabriceerd. Dit gecombineerd met een halve knol venkel, een uitje, twee tenen knoflook, een stengel bleekselderij, een blikje doperwten, een goede scheut bier en de staafmixer zorgden voor een uitstekende afsluiter van Venkel Veekend.
Ik zie al weer een volgende thema aan de horizon. Onze vriezer is overvol en moet nodig ontdooit worden. Tijd voor: Food from the Freezer.
Anthosia3c Sponsored by Web Hosting
