“Geef geen cadeaus, ik heb alles al” verzocht meneer de bezoekers van zijn #followersfeestje. Alles? Neen, niet alles zo bleek. Zoals die verse zalmforel, die had meneer inderdaad nog niet. Touché. Maar nu dus wel. Nu heeft hij dus écht álles. Sterker nog, hij heeft meer dan alles. De 709 gram wegende kakelverse glibbervis bleek een aangename extraatje te bevatten: knapperige eitjes! Meneer kreeg ze uit zijn zalmforel door haar te melken. Een merkwaardig genoegen. Hij melkte en melkte. Tweehondervijftig gram lang. Meer dan een derde van het gewicht van de vis bestond dus uit kuit.

Dochterlief was geschokt: “het was dus een mamavis!”

Maar wat te doen met 250 gram kuit? Proeven natuurlijk, allereerst. Knapperig, een voetzoeker van vis op je tong. Zonder zilte smaak. Die had meneer eigenlijk wel verwacht. Maar ja, een theelepeltje op je blini is grappig, maar een half pond visseneitjes op de zondagmiddag achterover slaan, mwoah. Inmaken dus. Als kaviaar.

Google leverde weinig op. Gelukkig is er dan altijd nog Meester McGee. Hij leerde meneer dat zouten in een pekel, gedurende 2-20 minuten de aangewezen methode is.  Wat nu te doen? Twee minuten, twintig minuten, elf minuten? Meneer maakte een 25% pekel en verdeelde de eitjes in drie porties die hij respectievelijk 5, 10 en 20 minuten in de pekel liet liggen. De eitjes werden er een beetje dof van. Maar wel lekker ziltig. Te ziltig zelfs, in geval van de 20 minuten. Teringtyfuszout, noemt men dat. Een beetje afspoelen hielp zowaar. Het deed ook wonderen voor de helderheid. Die verminderde namelijk nogal door het zout, hoewel dat nu, een aantal dagen later weer in orde is.

Nu liggen ze in meneer’s koelkast. Geconserveerd te zijn? Meneer hoopt het. Hij houdt u op de hoogte.

Oh, en de zalmforel? Die ligt, in moten, in de vriezer.

Meneer had hem al meermaals door zijn handen laten gaan. De inhoud zag er smerig uit. Het was in ieder geval geen vlier, dat was in ieder geval winst. Maar wat was het dan wel? Meneer gokte op appel. Ook zo’n buitenhuisje-gemeenplaats.

Met veel moeite kreeg hij het potje open. Wederom bleek geweld de oplossing. Een zure geur, iets kruidigs. Aha, chutney! Natuurlijk. Gravend in de goudgele gelei ontdekte meneer verder nog wat peperkorrels en een kaneelstokje. Maar wat was het gouden basismateriaal? Geen appel, te stevig. Geen pruim, te grote stukken en, wederom, te stevig. Perzik? Het moet wel. Het was perzik. En dat is vreemd, want meneer kan zich werkelijk niet heugen ooit iets met perzik gemaakt te hebben. Niet dat hij een perzikhater is. Of perzikvrezer, of perzikmijder. Nee. Hij maakt er gewoon nooit iets mee. Dat kan je zo hebben. Net als bietjes. Niks mis mee, hij kan het iedereen aanraden. Half Zweden is er groot mee geworden. Maar er iets mee maken? Nee bedankt.

Maar toch, het was onmiskenbaar perzikchutney. Niet te missen. Meneer snapt het niet. Misschien was er drank in het spel. Of mevrouw Wateetons, in een culinaire bui. Hmmm. Drank klinkt waarschijnlijker. Maar hoe smaakte het, vertel vertel vertel!  Welnu, naar chutney. Naar onbedorven maar zurige chutney. Naar te scherpe chutney. Niet naar erg lekkere chutney. En ook niet zo erg naar perzik. Meneer ging spontaan weer twijfelen.

Misschien waren het toch wel bietjes.

Het was gezellig, lekker en verrassend. Bedankt!

En geen afwas, geen asmond, geen kater, geen honger en nog een hele dag voor de boeg.

Waarom wordt het nou altijd zo’n verschrikkelijke teringbende als meneer aan het bakken slaat, voor #followersfeestje of anderszins?

Tip van @superkruit

We zijn al tijden bezig met de ‘maar wat is het’ week. Weken duren bij meneer altijd wat langer dan bij anderen. Dat het leven sneller gaat als je oud wordt, lijkt voor hem niet op te gaan. Ouder wordt hij in ieder geval. Daar hadden we het al over.

Maar daar kwam u niet voor. U wilde weten welke ruimbezaade substantie de voorraadkast van meneer vulde. Meneer vreesde het eerlijk gezegd al te weten. Inmaken doet hij namelijk vooral in zijn buitenhuisje. Meestal daartoe aangezet door het aanblik van talrijke paarsbeparelde vlierstruiken. Het resultaat is echter altijd hetzelfde, in jam, sap of drankvorm: een tafelkleed- en dureblousevlekkende maar vooral muf smakende substantie. Meneer houdt gewoon niet zo van vlier, is elk jaar opnieuw na ettelijke potjes, de conclusie.

Dus dit potje bevatte vlier.

Meneer opende het potje. De deksel zat weer eens kleinertjevast. Als we een ding geleerd hebben tot nu toe is het dat de tijd evenredig is aan de kracht die nodig is om de deksel te openen. En ja hoor. Het was vlier. Meneer nam een hapje. Liet de besjes zijn papillen raspen. Een vraagteken vormde zich in zijn brein. Hij vond vlier toch vies? Deze jam viel alleszins mee. Het effect van 5 jaar rijpen? Gerijpte jam? Maar er was meer, er zat een smaakje bij. Plots wist meneer het. Op landgoed Wataetonsch groeien naast vlier ook bramen. Een handjevol. Niet genoeg om een jampotje te vullen. Maar wel genoeg om van een mufjammetje een jammiejammetje te maken. Vlier-bramenjam. En dat had meneer gedaan, op die mooie herfstavond halverwege de jaren nul. Goed zo meneer.

Wel een beetje veel pitjes.

Meneer zal hem meenemen naar zijn #followersfeestje aankomende zondag. Wat neemt u mee?

Welke pasta’s at meneer?

1

2

U mag kiezen uit:

a) strozzapretti
b) conchiglioni
c) cappalletti
d) truciolo
e) orecchiette

Hou maar op met koken. Het hoogtepunt is al bereikt. Verfijnder dat dit gaat het niet worden. Uw werk zal nooit uit de schaduw komen van deze Bolognese lekkernij: de patat-pizza!

Verjaardagfeestje 2.0 in huize Wateetons. Zondagochtend 14 maart tussen 10:00 en 12:30 viert meneer in Amsterdam zijn verjaardag. En hij gaat het eens helemaal anders aanpakken.

Met een ontbijtje. Met u!

U, onbekende lezer, @wateetons follower, vaste reageerder, collega-blogger, mevrouw Wateetons stalker of bloemkool-recept-Googleaar bent van harte welkom om samen met volslagen onbekenden meneer’s nieuwe levensjaar in te luiden. Slechts verbonden door incidentele kruisende bezoekjes, slechts verbonden door gegniffel over mislukkingen, slechts verbonden door een interesse in een vleesvolle berging.

Kortom, gegarandeerde gezelligheid. Mocht u overigens meneer en/of mevrouw al een beetje kennen in het niet-digitale leven dan bent u ook van harte welkom. U leest dit, dus u bent uitgenodigd.

Maar wacht, er is meer. Een 2.0 feestje zou zonder publieksparticipatie niet boven de lullige 1.0 komen. En die publieksparticipatie bestaat uit: koken, uiteraard. Neem in plaats van een cadeau wat te eten mee. Voor meneer, voor uzelf en voor de andere gasten. Ga lekker los. Alles is welkom. We maken er een gezellig gezamelijk ontbijt van. Meneer zorgt voor de koffie en thee, borden en bestek.

Cadeaus hoeft hij niet. Hij heeft alles al.

Dus:

• zondag 14 maart
• 10:00-12:30
• Een centrale locatie te Amsterdam, goed te bereiken met OV (ook van buiten de stad) en met gratis parkeergelegenheid.
• Laat even weten via de mail, reactie hieronder of @wateetons of d wateetons dat u komt en meneer geeft u de precieze locatie

In de langlopende serie “dingen die u voor minder geld en met minder moeite gewoon in de supermarkt koopt” vandaag: chips.

Enkele weken geleden kocht meneer een frituurpan. Zomaar, opeens. Een stukje opwellingsgebeuren. En het moet gezegd, een bitterballetjes in het gapen der avond blijkt niet te versmaden. Maar de frituurpan biedt meer mogelijkheden dan een borrelhap uit de diepvries. Zelf snacks maken bijvoorbeeld. De frikadel wacht nog op meneer’s ontrafelig. Evenmin heeft meneer ooit zelf een kroket gemaakt, tot zijn schande. Om over de berenklauw of patatje kapsalon maar helemaal niet te spreken. Kortom, met de frituurpan boort meneer een nieuwe veelbelovende oliebron aan.

Maar vandaag dus chips. Die komen ook uit de frituur. Ultraplatte patat is het eigenlijk.

Meneer kocht een zak aardappelen. Die heeft hij normaal nooit in huis, koolhydraten enzo.Met de kaasschaaf, dunschiller en rasp sneed hij de aardappel in dunne plakken. Ongeveer twee of drie millimeter dik. Dat werkte eigenlijk allemaal even goed. De plakjes spoelde hij grondig af in water en depte ze vervolgens weer even grondig droog met keukenpapier. De aardappelplakjes gingen in de frituur, op 190 graden, voor een minuut of drie of vier. Na uitgelekt en met zout besprinkeld te zijn bleken ze precies wat meneer voor ogen had: chips. Crunchy. Vet. Lekker.

Hoe dunner het aardappelschijfje, hoe beter de chip. Dat wel. Een enkel wat dikker plakje was meer een soort plat patatje geworden. Ook lekker, maar niet de bedoeling. En dan nog iets, waardoor er dreigend “deel 1″  in de titel staat. De chips waren te bruin. Niet goudgeel, zoals in de winkel. De smaak was er niet minder om, maar toch. Misschien heeft het met de temperatuur van de olie te maken. Of moet meneer ze twee maal bakken, zoals patat. Hij gaat het uitzoeken en komt terug, met deel 2. Of 3, desnoods.

Gelukkig heeft hij nog genoeg aardappelen.

Zegt u het maar. Wat gist er in het struikgewas?

‘Krak’ zei het dekseltje. En meneer’s pols. Die zat goed vast. De kastjaren hadden de inhoud verlijmd met het deksel. Er bleef een donkerbruine ring aan de binnenzijde achter. Meneer boog naar het potje. Een vuistslag van ui deed hem wankelen. Sjalotjes, in een bruinige drap. In tweede instantie was er ook een zurige geur. Azijn. Ingemaakte sjalotjes dus. De bruinige kleur deed balsamico vermoeden, maar daar was in de geur eigenlijk weinig van te bespeuren. Meneer probeerde wat van het vocht af te gieten voor nadere analyse. Wat schetste zijn verbazing: dat lukte niet. Pas na flink schudden droop er een dikke klodder uit. Niet stroperig, eerder gelei-achtig. Onsmakelijkachtig ook wel. Azijngelei, meneer’s maag gaat er niet van knorren. Met een vork door de uiengelei heen prikkend ontdekte meneer geen andere ingrediënten. Het moet een inspiratiearme dag geweest zijn.

En toen, het proeven. Een likje van de azijngelei onthulde toch nog een andere ingrediënt: suiker. And plenty of it. De sjalotjes zelf waren zacht geworden, maar zeker niet papperig. Ze smaakten naar, tja, ui met suiker en azijn. Maar niet bedorven. Gewoon een beetje gewoontjes. Helemaal zeker weet meneer het niet. Hij vond het maar eng. Azijngelei, suiker, ui en 2003. Een dodelijke combinatie, althans in zijn hoofd. En hij had net zo’n zin in zijn weekend. Een paar kleine hapjes dus en de uien vonden, na nog even met pervers genot uitgeknepen te zijn, hun weg naar de Wateetons-vuilstort.

De recente ‘maar wat is het’ aflevering waarin meneer direct onthulde ‘wat het is’ leidde tot gemor onder het volk. Een ‘maar wat is het’-onwaardige exercitie, zo meende u. Daarom doen we het met potje drie anders. U raadt eerst. Daarna opent, proeft, onthult en braakt meneer het goede antwoord.

Dus, aan de slag. Wat is het?